In het interview dat we met Martin van Drunen hadden, kon je het al lezen: het is misschien wel aan COVID-19 te danken dat we na vierenhalf jaar toch een nieuwe Asphyx in onze knuisten kunnen houden. Dat blijkt dan een van de weinige goede dingen die het ellendige virus met zich heeft gebracht. Necroceros heeft hier nadat we Van Drunen in november spraken namelijk al menig virtueel rondje gemaakt, simpelweg omdat het een verslavend lekker metalalbum is.Lees verder ›
White Ward uit Odessa, Oekraïne, is een blackmetalband die heel wat post-invloeden combineert met jazzy, experimentele escapades veelal terug te brengen tot het gebruik van de saxofoon. Alzo konden we al kennismaken met twee prachtplaten, met name Futility Report uit 2017 en het meest recente, het uit 2019 afkomstige meesterwerk, Love Exchange Failure.Lees verder ›
Lucky 21, ook al is het een donderdag, we maken er gebruik van. Hier zijn de video’s van de dag. Fuath, Baulta, Gnida, Dvne, Ben Zarndt, Phantom Wave, Gary Hughes, Beyond Grace en Wolfheart.Lees verder ›
The Gloomy Radiance of the Moon. Ja, ik heb er wel eens over nagedacht. Niet al te lang, meestal in comateuze toestand. In de tijd waarin mijn budget groot genoeg werd om voldoende alcohol aan te schaffen en de noodzaak aan nuchterheid steeds groter werd om deze in stand te houden. De vibes van deze grijze bol brengen het hoofd op hol van blackmetalman j.m.k.p., die anoniem wenst te blijven. Alle begrip daarvoor.Lees verder ›
Het debuut van Kromheim wordt gemaakt door een Pool genaamd Mikołaj Popławski die er uitziet als een gezapige kerel, eentje om een pint mee te pakken. Hij doet alles in zijn eentje, en dan bedoel ik wel dat hij melodische viking death metal op zijn eentje in elkaar steekt. Vier nummers lang, voor het eerst.Lees verder ›
Niemand minder dan ex-Dream Theater-drummer Mike Portnoy liet eind december op Instagram weten dat hij een nieuwe band uit Japan heeft ontdekt die met hun nieuwe album materiaal voor de jaarlijsten zou zijn. Het betreft hier Ailiph Doepa met Exormantis; een relatief onbekend gezelschap speciaal voor wie de muziek niet gek genoeg kan zijn. Als een grootheid als Mike Portnoy je aanraadt om dit te luisteren dan heb je eigenlijk geen keuze en moet je er op zijn minst ook een keer naar luisteren. Dat blijkt een schot in de roos te zijn.Lees verder ›
De befaamde werkweekbreker, studiestopper, vul zelf verder aan. Vandaag moois in de aanbieding met Cattle Decapitation, August Burns Red, het Belgische Gotmoor, Varmia, Nevertheless, Vain, Creeping Fear, Nervosa, Hallatar, Frozen Poppyhead en SATI (met David Andersson van Soilwork / The Night Flight Orchestra).Lees verder ›
Er zijn nog een aantal platen uit 2020 die ik graag zou reviewen, ik heb mezelf de tijd gegeven tot eind januari om dat te doen. De eerste van vandaag is het Franse Eternal Majesty. De band bestaat sinds 1995 en was inactief tussen 2015 en 2020. Black Metal Excommunication is de derde plaat van deze band, wiens album From War to Darkness uit 2003 (via Battlesk'rs Productions) ik hier liggen heb. Destijds klonk het als epische pagan black met screams en een iel geluid en een gezellige bas.Lees verder ›
Shattered Hope doet alles volgens het boekje. De naam spreekt voor zich, de hoes heeft in stemmig zwart-wit een boom, mist en bergen en de heren kijken verderop in het cd-boekje wat triestig in het rond. Helaas trekken de Grieken die benadering ook in de muziek door: het is allemaal volgens het de handleiding die zo vaak bij producten als deze is toegevoegd.Lees verder ›
Een nieuwe blackmetalband uit België! Laten we beginnen met te zeggen dat deze nog jonge band, Abrahamic Liars, dit Genesis, is immers hun eerste release, meteen indruk maakt met het concept en de uitwerking ervan.Lees verder ›
Vandaag besteden we opnieuw aandacht aan de metalclips die online gekomen zijn. We hebben onder andere het Noorse Ulvehyrde in de aanbieding, maar ook Secret Sphere, het Belgische Splendidula, Darzamat, Bound in Fear, High Ground en het Nederlandse TDW. Je ziet ze hier.Lees verder ›
Toen vorig jaar Akuma Kin uitkwam, het debuut van de Australische band Lucifungus, werd ik letterlijk van mijn sokken geblazen. Zware riffs, spaarzaam met vocalen, lomp en hoekig. Even had ik het gevoel dat mijn favoriete band The Melvins zichzelf had gekloond én gehuisvest in Australië. Na navraag bij onder meer de band zelf, bleek dit niet zo te zijn. Ik hoefde er ook geen tel over na te denken om Akuma Kin op mijn jaarlijst van 2019 te zetten.Lees verder ›
Het Duitse Darkness werd opgericht in 1984 en was actief tot 1991. Daarna werd er, eerst onder een andere naam, in 2013 een doorstart gemaakt. Het duurde echter tot 2018 voor de band weer met een volledig album (First Class Violence) kwam. Op papier had de band in de beginjaren alles mee als thrashmetalband in Duitsland. Kwestie van op het juiste moment op de juiste plek zijn. De grote doorbraak bleef tot nog toe echter uit.Lees verder ›
Deze maandag overleefd en nog wat energie over? Goed! Hier zijn de nieuwe clips van Fleddy Melculy, inclusief Franky De Smet-Van Damme (Channel Zero) en Urbanus, gevolgd door het eveneens Belgische Emptiness, Crystal Viper, Turbulence, Voodoo Black Exorcist, DSRT en Wolf King. Lees verder ›
Dat de Finnen een neus hebben voor muzikaal drama zal voor niemand een verassing zijn. Dit gegeven wordt nog eens benadrukt door het debuutalbum van blackgazende hardcorejongens Surut. Het debuutalbum van deze band draagt de toepasselijke titel Surut, wat overigens eb betekent in het Indonesisch.Lees verder ›
Het Amerikaanse Cultus Profano heeft alles om het te maken in de underground blackmetalwereld. Eerst en vooral is er uiteraard de opvallende zwart-en-witte-vlakken-corpsepaint, waardoor je onwillekeurig de link gaat leggen met een grootmacht als Immortal, maar vooral met Inquisition (waar het stilistisch én geografisch dichter bij aanleunt). Het zegt absoluut niets over de muziek die dit duo uit Los Angeles maakt overigens, want Immortal en Inquisition zijn niet direct de belangrijkste inspiratiebronnen hier. Wanneer je het debuut Sacramentum Obscurus uit 2018 beluistert, hoor je namelijk vooral Darkthrone met sporadisch een streepje Emperor. Misschien moet ik dit toch iets sterker formuleren. Wanneer je het debuut Sacramentum Obscurus uit 2018 beluistert, hoor je een regelrechte Darkthrone-kloon aan het werk, met héél sporadisch een streepje Emperor.Lees verder ›
Op 22 januari 2021 brengt Asphyx zijn langverwachte tiende album uit. Op Necroceros, zoals de nieuwe boreling is gedoopt, laat de band in zijn vertrouwde stijl maar een iets ander (opener) geluid horen. Geen probleem want zo klinkt Asphyx na meer dan dertig jaar nog heerlijk actueel en relevant. Midden november klommen we dan ook in de Skype voor een geanimeerd gesprek met (de toch wel) legendarische zanger Martin van Drunen. Toen wij hem spraken was het al wat later op de avond en had Martin er al een hele dag met interviews in het Engels en Duits op zitten. Dat zou een recept voor rampspoed kunnen zijn, maar niet in het geval van de heer Van Drunen. Zijn enthousiasme over de nieuwe plaat en spelen met Asphyx in het algemeen wonnen het gemakkelijk van eventuele vermoeidheid. En zo kwamen we ook te spreken over nogal uiteenlopende zaken als Botox, elitetroepen, de vreemde tijden waarin we leven, een presidentiële klungel, het al dan niet vieren van het dertigjarig jubileum van debuut The Rack en verstandig omgaan met je salaris. Zet je schrap!Lees verder ›
In 2016 bracht Razend een alleraardigste debuutplaat uit. White Goat II stond vol weinig originele maar wel lekkere thrash. Nu ligt er opvolger Let’s Goat en moest ik even dubbelchecken of het hier wel om dezelfde band ging. Want hoewel de thrashinvloeden nog steeds duidelijk hoorbaar zijn, heeft Razend de muzikale horizon flink verbreed.Lees verder ›
Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog iets te pakken kreeg van het Chileense Australis Records. Nu verschijnt er een split-album op mijn bureau van twee Chileense blackmetalbands met de illustere bandnamen Nocturn en Suicidal Forest. Beiden mij totaal onbekend. Maar onbekend wil niet noodzakelijk zeggen onbemind. Beide bands rijden op hetzelfde spoor, ze nemen de blackmetaltrein en hangen daar vervolgens naar eigen goesting een aantal wagons aan. Voor Suicidal Forest is dat de symfonische- en folk- wagon. Voor Nocturn de pagan-wagon.Lees verder ›
Mensen die mij enigszins kennen (of mijn reviews vaker lezen) weten dat ik voornamelijk naar vrolijke, ietwat opbeurende deuntjes luister. Doom bijvoorbeeld is een genre dat ik graag links laat liggen. Zo af en toe moet je echter wat dingen proberen die in eerste instantie buiten je comfortzone lijken te liggen. Aangezien ik wel een portie lekkere rock & roll, zoals Danko Jones of Thundermother kan waarderen was ik wel nieuwsgierig naar hetgeen Bloody Hammers te bieden heeft.Lees verder ›
