Headlines

Daar is dan eindelijk het tweede album van Kjeld, blackmetalband uit Friesland. De voorganger kwam bijna op de kop af zes jaar geleden uit, scoorde 90 punten en sindsdien begon Het Lange Wachten op meer. De honger werd nog enigszins gestild met wat toegeworpen kruimeltjes in de vorm van splits met die andere kwaliteitsband Cirith Gorgor en Wederganger, waar in het laatste geval later nog een EP van werd gemaakt. Maar hoe je het ook wendt of keert: sinds 2016 kwam het kwintet met NIETS.Lees verder ›

Antraciet zwart was de hoes van voorganger A Prelude To Sorrow. Het artwork van Curse Of Autumn is overheersend in rode tinten uitgevoerd. Lekker belangrijk joh! Nou, bij Witherfall, dat elk detail overdenkt en een betekenis geeft, wel. Waar de vorige plaat in het teken stond van het verdriet over het verlies van vriend en drummer Adam Paul Sagan aan kanker ("Travel on my friend, your memory will never die..."), daar wordt de rode draad van de nieuwe gevonden in woede en haat. Dat is andere koek en heeft direct ook gevolgen voor het geluid van de plaat, dat wat agressiever en scherper is.Lees verder ›

De Oostenrijker J.J. startte reeds in 2006 zijn postblackmetalproject Karg. Beter bekend als de zanger van Harakiri For The Sky, gooit hij met het recent uitgekomen en meesterlijke Mӕre hoge ogen naar een notering in onze jaarlijst. Zijn inspanningen voor Karg zijn echter ook niet onverdienstelijk te noemen, zo bewijst de EP Resilienz (‘veerkracht’) die naadloos aansluit op het laatste, veelgeprezen album Traktat.Lees verder ›

Uit België komt deze nieuweling, Koldovstvo. Ni Tsarya, Ni Boga is dan ook de eerste kennismaking. De heren (?), er is immers niets geweten over hun line-up, spelen een behekste vorm van black metal. Koldovstvo betekent immers, vrij vertaald, hekserij, toverkunst of dergelijke. "Noch de Tsaar, noch God" is de vertaling voor de albumtitel. Het voelt wat aan als de echte Batushka. Toen deze Polen in 2015 kwamen met hun debuutplaat, sloeg dit toch in als een kleine bom. Of hetzelfde gaat gebeuren met de muziek van deze Belgische band is op heden nog koffiedik kijken. Nochtans zit er heel wat magie verstopt in de nummers.Lees verder ›

Doorways Of Time, het debuutalbum van het Australische Butterfly, brengt een interessante ode aan de classic rock zonder hun oude voorbeelden te kopiëren. Doorways Of Time, dat is effectief geen slecht gekozen titel want Butterfly katapulteert je een paar tientallen jaren terug in de rocktijd. Een scheutje jaren '60 psychedelica, een flinke kwak jaren '70 met wat progrockinvloeden en als topping een vleugje jaren '80 erbovenop, dat is het brouwsel dat je geserveerd krijgt.Lees verder ›

Kijk hier! De nieuwe Nightfall! De Griekse grootmeesters van de melodische death/black metal. Zijn laatste plaat dateert alweer van 2013, Cassiopeia. Een plaat die me niet helemaal kon bekoren en slechts een tweetal goede nummers op zich droeg, waarvan Stellar Paralax er één van bleekLees verder ›

Sommige bands hebben een interessant verhaal. Wolvennest is zo'n band. Het eerste album van Wolvennest werd geschreven door drie belegen muzikanten, in samenwerking met onder andere Albin Julius. De beste man is wellicht bekend door zijn, voor sommigen aanstootgevende, project Der Blutharsch and The Infinite Church Of The Leading Hand. Het opvolgende album Void liet een nog meer occulte zijde van de band zien.Lees verder ›

We schrijven het jaar 2019: 19 juli om precies te zijn. Nog niet zo heel lang geleden zou je zeggen, maar het voelt op dit moment als een eeuwigheid. Helemaal als je bedenkt dat we hier teruggaan naar het Dynamo Metalfest in Eindhoven. Met een biertje in de hand op een zonovergoten festivalweide, het leven kan zo mooi zijn. Het Deense Baest (spreek uit als beest - en een beest is het) heeft de twijfelachtige eer om het festival af te trappen.Lees verder ›

Het zijn een stel bezige wolfjes bij het Finse Wolfheart. Sinds 2013 hebben ze de metalwereld al kunnen verblijden met maar liefst vijf langspelers. Vorig jaar kwam nog het goed ontvangen Wolves of Karelia uit. Collega Joris schreef daar een treffende recensie bij en dito introductie van de band. Die herhaling van zetten ga ik jullie hier niet mee lastig vallen.Lees verder ›

Ambient doom uit Texas. Dat is hoe Cortège zichzelf omschrijft. In deze nieuwe EP verkennen ze nieuwe diepten. Tevens is het hun eerste uitgave bij het label Desert Records. Met het nieuwe label lijkt de band ook zijn huisstijl compleet te hebben veranderd. De strakke zwart-witfoto’s die we kennen van eerdere uitgaven als Capricorn  en Journey to the Stars zijn vervangen door een fantasy stripboek-noir achtige vormgeving.Lees verder ›

Het leek me leuk om een album van Sins of Magnus te reviewen. Hammers of the Sky uit 2017 was een matig, maar ook onconventioneeel album vol heavy metal stoner. Het genre is volgens de band zelf ook een onbekende, dus ik heb dit er maar van gemaakt. Echt goed was het al niet, maar het deed ook niet gelijk pijn aan de oren destijds.Lees verder ›

Ik dacht echt dat er geen meer waren, ik was er van overtuigd. Dus niet. Er lag nog een Mories-release te wachten op me uit 2020. Een dungeon synthalbum van Vetus Supulcrum, de vierde in twee jaar tijd, als ik me niet vergis. Normaal durf ik zo een plaatje wel eens overslaan wegens "te willekeurig". Dus niet, althans niet deze keer. Het heeft allemaal net iets te veel in zich om genegeerd te kunnen worden.Lees verder ›

Het hoeft niet altijd Noorwegen, Zweden of Finland te zijn als we het over Scandinavische bands willen hebben in het metalgenre. Kleiner broertje Denemarken komt af en toe ook eens boven water piepen met een band die de oren doet spitsen en bovendien niet de zoveelste black metaldiscipel uit het Hoge Noorden wil zijn. Het vijftal houdt er trouwens sowieso niet van om de muziek die ze maken onder te brengen in een categorie en plakken er noodgedwongen zelf het label 'diabolische rock' op.Lees verder ›