Headlines

Met wie ben je opgegroeid? Wie heeft je muziekkeuzes beïnvloed? Op muzikaal vlak ben ik begin jaren negentig vooral opgegroeid met de Zweedse melodische death metal van In Flames en Dark Tranquillity. Maakte ik ook kennis met de melodische black metal van de Griekse vrienden van Rotting Christ en Septic Flesh (toen nog los van elkaar geschreven) en werd ik ook in de symfonische black metal gezogen van de Britten van Cradle Of Filth, van de Noren van Dimmu Borgir en Old Man's Child. Al die oude rotten maken op de dag van vandaag nog altijd hun geliefde muziek.Lees verder ›

Third Eye, de progressieve metalband uit Denemarken, is niet bepaald een productief gezelschap. In de twintig jaar sinds de oprichting van de band is Vengeance Fulfilled welgeteld het tweede album, na het uitstekende debuut Recipe For Disaster uit 2010. Sindsdien hebben enkele bezettingswisselingen plaatsgevonden, waarvan de vervanging van zanger Per Johansson door Tiago Masseti de meest opvallende is. De rauwe stem van Johansson vereiste wellicht een 'acquired taste' maar gaf de band wel een eigen karakter. De stem van Tiago Masseti, ook bekend van Daydream XI, zit veel meer in de hoek van krachtpatsers als Jorn Lande, Russell Allen en vooral Ronnie Romero.Lees verder ›

Novi Sad, Servië, dat is de regio van waaruit de jakhals oftewel Šakal op zoek gaat naar zijn volgende slachtoffers. Dit Šakal is een blackmetalband met een paganeske insteek. Het debuutalbum krijgt de titel Jav, Prav, Nav mee. Het is een verwijzing naar het boek van Veles als ik het goed heb. Jav is de materiële wereld waarin we leven. Nav is de immateriële wereld of land van de doden. Prav zou dan weer de wet van Svarog zijn die zowel Jav als Nav regelt. Zo verder ga ik er niet over doorbomen want dan wordt het me zelf wat te ingewikkeld. Nochtans vind ik dit altijd wel erg sterk, vertrekken vanuit je eigen cultuur-historische achtergrond.Lees verder ›

Wat is folk metal? Ik stem voor fluitjes. Als je geen fluitjes in je muziek hebt mag je het geen folk noemen. Het mag overdadig, het mag met mate. Het Zweedse Elfaerd gaat voor de categorie fluitjes in zeer beperkte mate. De Zweden uit Östersund maken folk metal, met symphonische elementen.Lees verder ›

Dit Franse ACOD is toch, voor mij persoonlijk dan, één van de ontdekkingen van de afgelopen jaren. Dit heerschap weet een beklijvende mix te maken van black- en death metal aangevuld met atmosferische elementen. De melodische leadlijnen zijn van een uitmuntende kwaliteit en dan zwijg ik nog over die heerlijk vettige vocalen die magistraal geplaatst worden op de riffs of de groezelig goede baslijnen. Dit ACOD bracht via de landgenoten van Les Acteurs De L'Ombre Productions vorig jaar, in 2022, hun vijfde langspeler uit, Fourth Reign Over Capacities And Beyond. Een plaat die keihard neerstreek in mijn jaarlijst en terecht. Nog niet eens zo lang na dit album zijn de Fransen daar weer. Ditmaal met een drie track EP, Cryptic Curse. De single The Mask Of Fate kregen we hiervan al te horen. Voor we van start gaan nog even vermelden dat deze EP net als de vorige plaat werd gemixt door Linus Corneliusson en werd gemasterd door Tony Lindgren van de Fascination Street Studios. En dan mag je helemaal niet klagen.Lees verder ›

Seer of the Void is een Griekse riffmachine die zijn publiek sinds 2019 overdondert met smerige stoner-doom. Ook op hun tweede album Mantra Monolith zetten zij met succes deze zware koers voort.Lees verder ›

Mensen klagen wel eens bij Zware Metalen dat we teveel black metal reviewen, en te weinig death metal. Maar eet DIT mensen! Dit is Act of Impalement, met het album Infernal Ordinance. Een band uit Nashville, in het Westen van de Verenigde Staten. Het gaat hier om het tweede album van Act of Impalement. Invloeden zijn volgens de band: Cianide, Bolt Thrower, Prophecy of Doom en zelfs Archgoat. Ik kwijl al.Lees verder ›

Veel persoonlijker en intiemer dan dit plaatje gaat het de komende tijd niet meer worden. Helaas, of net niet, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Ezkaton is namelijk een atmosferische blackmetalband, bestaande uit één enkel lid, die al sinds 2018 depressiviteit omzet in muziek. To Those Who Fell, de titel van het album, spreekt voor zich. Dit is het derde album van de heer een album dat het levenslicht ziet via het in opmars zijnde Zweedse label The Wild Hunt.Lees verder ›

‘Through mercurial waves beneath the moon's mournful glow, a trinity of incarnate beings that embody Mithridatum have conjured forth the entity known as Harrowing, an auditory pilgrimage traversing a gloomscape leaden with dissonance, despondency, isolation, entropy... into the abyss.’ ('Doorheen uitbundige golven, onder de rouwende gloed van de maan, heeft een drievuldigheid van vleesgeworden wezens, die Mithridatum belichamen, een entiteit opgeroepen die bekend staat als "Harrowing"(schrijnend): een auditieve pelgrimstocht doorheen de duisternis, beladen met dissonantie, wanhoop, isolatie en entropy. Tot in de afgrond.')Lees verder ›

Laten we even starten met de kwartaalupdate van de Human Resources-afdeling in de Noorse deathmetalindustrie. Celestial Scourge werd opgericht door de langdienende werknemer Stian Gundersen, die we al te goed kennen van zijn andere bedrijf Blood Red Throne. Hij is verantwoordelijk voor het samenbrengen van deze troep vuige heren en het schrijven van de muziek. Vocalist Waadeland schreef de onreine teksten op dit bloederige werkstuk, terwijl drummer Kristoffer Lunden en gitarist Sanjay Kumar het tweetal bijstonden om de muzikale smerigheid op schijf te krijgen.Lees verder ›

Dat brengt ons dan vandaag de dag op de Poolse éénmansband Moonthoth, al moet ik er gelijk aan toevoegen dat dit niet volledig accuraat is. Voor het album Uroczysko heeft de heer Nocturnal namelijk de hulp ingeroepen van Mateusz Sibila. Hij hoeft "slechts" de vocalen voor zijn rekening te nemen, want alle instrumenten worden door Nocturnal bespeeld. Bepaald geen sinecure, want het blijft hier niet beperkt tot het gebruikelijke metalinstrumentarium.Lees verder ›

Opnieuw een smerig, ranzig vuil schijfje dat afkomstig is van Iron Fist Productions. Heerlijk toch als het dan ook nog eens met de conventionele post helemaal uit Zweden komt met een handgeschreven briefje, daar hou ik wel van! Ditmaal gaat het om het eerste album van Bafomet, F.O.A.D.I.F. getiteld. De band is een driekoppige formatie met als uitvalsbasis Japan, als ik goed ben geïnformeerd. De heren brengen black metal met een infuus aan heavy en speed metal met daar bovenop gespoten een krokant laagje (na indrogen wel te verstaan) punk.Lees verder ›

'Voor fans van At The Gates, Morbid Angel, Death, Dark Tranquility en dergelijke', zo lees ik in de promo. Het betreft het tweede album van het uit België afkomstige Mordkaul: Feeding The Machine - Part 1. Nu kan het met de genoemde referenties nog steeds alle kanten op, want het geluid van Morbid Angel en Dark Tranquility ligt in mijn gehoor toch wel redelijk ver uit elkaar. Krijgen we hier te maken met de meer Zweedse melodische aanpak, voorzien van de nodige kettingzaagriffs of toch een wat meer compromisloze aanpak met heel veel dubbel baswerk en droge putgrunts?Lees verder ›

Deze Noorse heren van Tulus zijn ons natuurlijk niet onbekend. Fandens Kall is dan wel weer hun zevende volledige album, de heren, afkomstig uit Nittedal, bestaan al sinds mensenheugenis. Dat wil gewoon zeggen dat ergens in 1991 besloten werd een band te beginnen. De drie heren die Tulus vormen, spelen ook nog altijd in het machtige Khold. De black metal van Tulus kenmerkt zich door agressie te combineren met een zekere groove en een thrashy laagje. Je weet dat in 2007 een interview met zanger/gitarist Blodstrup ons leerde dat de heren zelf vinden dat ze hard rock spelen. Nu, als het beestje maar een naam heeft, we gaan niet zeiken of miepen.Lees verder ›

Black metal met een atmosferische rand en een depressieve ondertoon uit Zuid-Amerika, Chili om precies te zijn. Via Meuse Music komt Hating Life: de tweede langspeler van de éénmansband van de heer Catalán, Winds Of Tragedy. Een vrolijke frans is deze kerel niet als je naar de songtitels kijkt. Op voorhand biedt de jongeman me de indruk liever niet geboren te zijn en hij geeft dit ook grif toe. In het begeleidend schrijven lees ik dat deze brave man dit album heeft geschreven op een moment dat hij op het diepste punt ooit zat. Moeilijk. Je dient dan toch wat vertier te zoeken, vind ik persoonlijk. Misschien valt er in deze context wel iets met de jongedame op de hoes af te spreken, maar goed. Hier telt enkel de muzikale mening.Lees verder ›

Het eerste wat me opvalt aan Adeus van Indignu is de spuuglelijke hoes. Het is zo’n typisch Portugees tegeltje (Azulejos). Maar het ziet eruit alsof de ontwerper van de stadshaard in Enschede nog wat overschotjes had en dat op een lp heeft gekwakt. Normaal gesproken vind ik het artwork op de platen van Dunk!Records fraai verpakt, maar dit is niet zo mijn ding. Afijn, het draait om de muziek.Lees verder ›

Technische death metal is een subgenre waar ik een absolute haat-liefdeverhouding mee heb. De invulling ervan kan zo kleurrijk, gevarieerd, uitdagend en betoverend mooi zijn. Maar net zo makkelijk kent het een inkleuring die nog wel eens (te) overweldigend en/of steriel overkomt, doordat complexiteit, polyritmiek en technische vaardigheid de vrije hand krijgen en er vergeten wordt dit te vertalen naar interessante nummers vol samenhang. Als die vertaalslag naar goede composities niet gemaakt kan worden, is dat min of meer een garantie dat mijn interesse tot het nulpunt daalt.Lees verder ›