Headlines

Крюкокресm, de demo, mochten we al voorzien van een review vorig jaar. Deze plaat, genaamd Thuisland, laat Russische lofi black metal horen met oorlogszuchtig en zelfdestructief klinkende vibes en met teksten die bloederige, dramatische taferelen beschrijven over de restanten van de gestreden strijd, zowel wanneer het oorlog of automutilatie betreft. Крюкокрест behoort tot de  Pleskau Brethren (Псковское братство), samen met Hexenvomit (daar lees je hier meer over), Крошка Нетопырь и Малыш Мёртвая Голова, Леший en een pak andere obscure bands.Lees verder ›

Provectus zag al in 2015 het levenslicht, maar komt pas nu met het debuutalbum, getiteld Postero Mundi. Drie jaar geleden was er al wel een album met een lengte van dik een half uur, maar Existential Delusion wordt als een EP gezien door de band. Deze Belgen uit Vosselaar houden niet van poespas en spelen een lekkere old-school variant van black metal, maar dan zonder de standaard anti-christelijke, dan wel satanische onderwerpen. Zanger Tempore Anomalia - je moet er maar op komen - heeft een hoop te vertellen over de donkere krochten en filosofische kant van het leven, met de nadruk op het concept 'tijd', wat de nummers soms wel wat erg lang maakt. Is allemaal geen probleem, want kwaliteit is iets wat de band in de vingers heeft.Lees verder ›

Incantations Of The Frigid North was de eerste EP van dit Noorse tweetal, Bekmørk. The Path Nocturnal is de opvolger en opnieuw een EP. Hoop en al 22 minuten ranzige en smoezelige black metal krijg je ook dit keer weer te horen. Dread Count Naberius en Malevolent Berserker is het olijke duo achter dit Bekmørk. De heren weten heel goed hoe ze de sfeer van de tweede golf van black metal opnieuw moeten oproepen. Noem het simpel, eenvoudig doch uiterst effectief en oh zo agressief. Een handvol riffjes, een beperkt aantal drumdynamieken en wat eigenaardige effecten op de vocalen en je bent al een heel eind. Moeilijk moet je het dus niet maken.Lees verder ›

Vertrouwd. Dat woord blijft me telkens te binnen schieten als ik naar dit eenmansproject van heerschap Forlorn uit de Verenigde Staten luister. Het klinkt namelijk heel erg als Immortal, Darkthrone en Burzum. Ongetwijfeld woont Forlorn ook in een bergachtig en dunbevolkt gebied waardoor de misantroop in hem via de muziek tot uiting komt.Lees verder ›

Met enkel maar een demo op hun conto, R.A.I.D.S. uitgebracht in 2018, komen deze vier Amerikanen nu met Elysian Inferno. Het zou een brutale mengeling van death en black metal moeten zijn wat de heren van Berator brengen. In krap 22 minuten hengsten de heren er maar liefst zes nummers door. Brutaal als de bijtende hond van de buren, smerig als de ongepoetste keuken van Boer Charel, zo klinkt dit alles.Lees verder ›

Vroeger had ik twee schattige cavia's die beide handtam waren. Dat waren ze overigens niet vanaf de aankoop, maar wel na talloze uren spelen en oefenen. De namen ben ik inmiddels alweer vergeten, maar de fijne herinneringen die ik als kind aan deze huisdiertjes had, koester ik nog steeds. Wat ik ook koester, misschien nog wel meer dan die twee pluizenbolletjes uit mijn jeugdherinnering, is de loodzware bulldozer goregrind van het Italiaanse Guineapig.Lees verder ›

Het Zwitserse Silver Dust zou je de vreemde eend in de bijt kunnen noemen hier bij Zware Metalen. Ja, dit kun je zeker onder de noemer harde rock onderbrengen. Maar een etiket rockopera zou ook best passen voor een aantal nummers. Met een beetje goede wil noem je het hier en daar gothic. En vergeet vooral het woord “theatraal” niet! Finesse ook: kijk maar eens naar het gestileerde logo. En de cd werd ons in een fraai spierwit digipack bezorgd. Je fronst de wenkbrauwen? Laat me je dan wat meer introduceren in de wat Tim Burton-achtige wereld van bandleider Lord Campbell en de zijnen.Lees verder ›

Dat ook Italianen furieus kunnen worden, is voor niemand een verrassing. Italianen zijn tenslotte ook gewoon mensen. Als we ons even inlaten met schaamteloze stereotyperingen, dan zien we de wilde handgebaren waar deze woede mee gepaard gaat al bijna voor ons. De ideale begeleidingsmuziek voor dit relaas vinden wij in het nieuwe album van Violentor. Een band uit het land van scheve torens en strakke riffs.Lees verder ›

De heren van Stiriah noemen de muziek die ze maken harmonic black chaos. En op zich dekt deze beschrijving wel de lading. Deze heren, afkomstig uit Berlijn, kennen we al. Hun vorige plaat Into The Depths kreeg van bovengeschrevene 75/100. Ik omschreef hun muziek als erg goed maar adviseerde nog wat meer eigen verhaal, eigen gevoel erin te steken. Ik ben eens benieuwd of ze dit hebben opgepikt. Wat jammer is - doch misschien is het hun eigen keuze - de band neemt opnieuw alles in eigen handen. Er is dus geen platenlabel die de vier heren een zwart hart onder de lederen riem steekt.Lees verder ›

Gelukkig zijn er nog genoeg ‘kleine’ platenlabels die het belangrijk vinden om de kleine krentjes uit de pap te halen en deze vervolgens uit te brengen op vinyl. Een feestje voor de liefhebber, maar ook een manier om naast de geijkte digitale kanalen een band te introduceren aan een…Lees verder ›

Wat komt daar aangevlogen uit het donkerst van de nacht? Het is een Amerikaanse band onder een Belgische vlag. Bat Magic is de naam, en naast de uitgave van een tweede EP (Ritualia Festum in Ichor Noster) wordt hun debuut-EP dit jaar ook nog eens opnieuw uitgebracht. Vorig jaar…Lees verder ›

Het was niet de bandnaam, In Twilight’s Embrace, noch de titel, Lifeblood, van het alweer zesde volledige album van deze Polen, maar het platenlabel, Malignant Voices, dat me over de streep trok om dit album kritisch te beluisteren. Dit Poolse platenlabel heeft immers de afgelopen jaren behoorlijk wat interessante…Lees verder ›