Headlines

Na enkele singles komt het Franse Hrafngrimr - uit te spreken als “ravengrimar”, dat bekt en leest toch net wat makkelijker en betekent "diegene die het havenmasker draagt" - met zijn eerste EP Hólmganga. De band weet er meteen zijn eigen plekje mee te vinden in het drukker wordende Noordse folkgenre, ook al zijn de vier nummers naar mijn eigen gevoel niet allen even sterk. Maar laat dit je niet afschrikken, meer nog: luister zeker eens naar het prachtige Vinátta. Lees verder ›

“Hei Elei Kuck Elei”, ik geef toe: het zijn de enige woordjes Letzeburgs die ik ken. Dat is de taal van het Groot Hertogdom Luxemburg. En die Hei Elei Kuck Elei was de titel van een nieuwsuitzending op tv. Wat heeft dat te maken met Shadow People van My Own Ghost? Vrij weinig, op het gegeven na dat My Own Ghost ook uit het kleine Groot Hertogdom Luxemburg afkomstig is.Lees verder ›

Carrrrrrnal Desecrrrrration. Belgische brouwer van black en death metal, uit Antwerpen. Vier jaar anciënniteit onder deze banner, maar de bandleden haalden heel wat jaren binnen in de sector via bands als Warbeast Remains, Suhrim en Battalion. Sacrificial Death is de debuutplaat van deze heren.Lees verder ›

Canadese grootmeester Devin Townsend lijkt wel over een soort van hyperfocus te beschikken. Hoe anders is het te verklaren dat je bij eerste beluistering van een nieuwe plaat vaak direct hoort welke doelen hij zich dit keer heeft gesteld. Dat was bijvoorbeeld het geval op de eerste vier platen uit de Devin Townsend Project-serie (het drukkende en ijzersterke Ki, het commerciëlere Addicted, het gestoorde Deconstruction en het kabbelende Ghost). We hoorden het evenzeer op het geniale Empath uit 2019.Lees verder ›

Ik zit zwaar aan de deathcore de laatste tijd. Dat is te wijten aan het Lorna Shore-syndroom en enkele sterke releases in het genre de laatste tijd. Sterke releases, in die zin dat ook black- en deathmetalfanaten zich meer en meer kunnen vinden in het genre dat van core aan het opschuiven is naar slamdeath en meloblack. Naast Lorna Shore viel mijn oog dit jaar ook op Ingested, omwille van de sublieme song Rebirth, met een clip en tekst die mij behoorlijk hard maken daar beneden. Meteen alles opgezocht van dit Britse drietal dat al sinds 2006 (!) samen de band bevolkt.Lees verder ›

De band Black Anvil is een oude bekende op de burelen van Zware Metalen. Over haast alle uitgaves schreven diverse redacteurs recensies over deze blackmetalband uit New York. De laatste recensie schreef ik zelf in maart 2019 over de toen verschenen EP Miles, waarbij zondermeer de kritiek bestond uit een al te veelzijdig gezicht, met als gevolg dat we als luisteraars continu op het verkeerde been werden gezet. Nu komt de band met een nieuw volledig album, getiteld Regenesis, en ik ben zeer benieuwd welke stijl en vorm de Amerikanen deze keer hebben gekozen.Lees verder ›

Het Amerikaanse duoproject Shuriken Cadavric Entwinement doet het rustig aan. Constructing The Cataclysm verschijnt negen jaar na het tweede album van de kadaversplijtende ninjaster. Rustig aan is weliswaar de slechtst mogelijke omschrijving voor de death metal die beide heren met een omvangrijk doch weinig tot de verbeelding sprekend palmares achter de naam geconstrueerd hebben.Lees verder ›

Onze Oosterburen van Iron Savior bestaan alweer een kwart eeuw. In 2017 kwam men er achter dat de eerste vijf albums niet meer verkrijgbaar waren. Vanwege het feit dat de rechten op de muziek niet bij de band lagen, werd besloten een aantal nummers opnieuw op te nemen en uit te brengen. Vijf jaar later wordt deze truc opnieuw uitgehaald en uitgebracht als Ironbound. Hierop staan 24 nummers, verdeeld over twee cd's. In de vorm van een cover van The Eurythmics (Sweet Dreams) en een nummer dat tot nu toe alleen in Japan verkrijgbaar was (Living On A Fault Line) staan er ook echt exclusieve nummers op dit album.Lees verder ›

Funeraldoomfanaten ontwaak nog éénmaal, alvorens in winterslaap te gaan! Stigmatheist brengt ons met zijn Ego Depths uiterst hypnotiserend materiaal. Niet vanuit zijn platgebombardeerde thuisland Oekraïne, neen zijn standplaats is tegenwoordig Montreal, Canada. Ironisch genoeg zou deze nieuwe telg in de al niet misselijke discografie van Ego Depths, Elläkkairavertta is het vijfde album, juist een horroreske soundtrack kunnen zijn van hetgeen zich in zijn thuisland afspeelt.Lees verder ›

We moeten terug in het archief van 2015 om de laatste Borealis review op te sporen hier bij Zware Metalen. Het laatste album The Offering uit 2018 is niet opgepakt en als je het mij vraagt, toch wel een gemis. Hoewel ik normaliter ver weg blijf van power metal, wisten deze Canadezen mij bijzonder te verrassen met de plaat die vier jaar geleden verscheen. Met Illusions maken we opnieuw kennis en gaan we een balans opmaken of er wederom progressie geboekt is.Lees verder ›

Deze Poolse blackmetalvrienden van Voidfire kwamen we al eerder tegen. Het bleek toen maart 2020 en de debuutplaat, Ogień Pustki, lag toen op onze draaitafel. Nu, iets meer dan twee jaar later, laten deze Polen opnieuw van zich horen. W Cienie is het vervolg. En driewerf hoera, de heren hebben een platenboer gevonden. Ten tijde van hun debuut bleek net dat niet direct sinecure te zijn.Lees verder ›

Dubbel zo vet, dubbel zo bruut, dubbel zo leuk. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Een moddervette, ietwat grauwe, nieuwe plaat, die simpelweg vraagt om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het gouden lot in handen krijgt. Deze keer behandelen we Astral Fortress van Darkthrone. Cor (favoriete genre: zwaar, duister en boos) en Marko (favoriete genre: black) zijn deze keer de gelukkigen.Lees verder ›

De berichten die ons vorig jaar over Mike Patton bereikten waren weinig rooskleurig. De lang geplande tour van Faith No More werd afgelast om de zanger met de soms zijdezachte stem (vraag het Sacred Reich) de ruimte te geven die zijn gebrekkige mentale gezondheid opeiste. In een recent interview met The Guardian lichtte hij een tipje van de donkere sluier op en vertelde hij dat hij naarmate de coronapandemie voortduurde steeds depressiever raakte en meer naar de fles greep. Hoever hij nu is op de weg terug werd niet helemaal duidelijk. Duidelijk is wel dat hij met zijn maten van Dead Cross tijd en zin heeft gevonden om met nieuw werk te komen. Met splinterbommetje twee om precies te zijn, maar dat gaf de titel van de plaat al weg.Lees verder ›

Na een pauze van twee jaar, waarin bandleden Myles Kennedy en Mark Tremonti ieder hun eigen album uitbrachten – respectievelijk The Ides of March en Marching in Time – is Alter Bridge terug met een nieuw album: Pawns and Kings. Met alweer zeven albums op de teller en talloze, fantastische liveoptredens heeft Alter Bridge zich keer op keer bewezen. Inmiddels staat de naam voor velen vrijwel gelijk aan kwalitatieve hardrock. In Pawns and Kings wordt echter meer de metalkant opgezocht dan ooit tevoren.Lees verder ›