Headlines

Lamentations is een band die mij volledig onbekend in de oren klinkt. Noemenswaardig is dat de band uit Singapore komt, iets dat toch niet elke dag voorbij komt. Al bracht de Singaporese band Wormrot dit jaar nog grindcore van de bovenste plank met het zwaar geanticipeerde album Hiss. Het kan verkeren. Nu komt de platenboer, waar dit Aziatische gezelschap zijn kunsten mag vertonen, mij wat bekender voor.Lees verder ›

Uit Texas komt deze blackmetalmachine. De heer JP is de grondlegger van een band die zich Gallóglaigh laat noemen. De inspiratie wordt gevonden bij bands uit de jaren '90. Tja, is iets wat we de laatste tijd toch wel veel terug horen komen. Nochtans weet JP en dus in het verlengde Gallóglaigh, daar toch iets van eigen identiteit aan toe te voegen.Lees verder ›

Dit Zëlot ontsproot nog niet zo lang geleden uit het brein van NZ bekend van onder andere Krv, DDENT, Les Tigres Du Futur en Fiend maar ook aan het brein van OD eveneens bekend van een hele trits bands. Ik noem er maar een paar: Maudits, Throane, Ovtrenoir en Krv. Het kleinere Chien Noir Productions brengt de EP van dit duo dat de titel Supplices meekreeg uit.Lees verder ›

De Zweedse band Evermore, zeker Niet (door de hoofdletter N aan het begin) te verwarren met het Amerikaanse sombere filosofeninstituut Nevermore, bracht in 2021 in eigen beheer hun debuutalbum Court Of The Tyrant King uit. Helaas werd deze toen massaal over het hoofd gezien want na een jaar verplichte coronavakantie bracht ieder ensemble van figuren die zich zelfs maar een beetje muzikant voelde wel iets uit. Ook ik en al mijn andere collega’s hier bij Zware Metalen hebben deze release gemist. En dat was jammer want deze plaat stak zeker boven het maaiveld van andere huis-, tuin- en keuken-debutanten uit. Gelukkig werd de tirannieke koning wel gehoord door iemand bij Scarlet Records, die het album dit jaar opnieuw uitbracht. En het is dankzij deze persoon dat wij jullie toch kunnen vertellen hoe het gesteld is aan het hof van deze onsympathieke monarch. Lees verder ›

Het illustere sleaze-doom eenmansgezelschap Devil’s Witches verblijdt ons met een nieuwe langspeler. Vandaag lurken we niet alleen aan de opiumpijp, maar glibberen we ook over onze roodlederen stoelen. Devil’s Witches weet namelijk als geen ander forse riffs te combineren met zwoele melodieën.Lees verder ›

In eigen beheer komt dit nieuwe werkje, Prisma Aeternus, van de Zweedse melodische deathmetalband Norrskold. De band heeft toch al wat releases op hun conto waarvan Withering Virtue de laatste is. Op dit album, dat maar liefst twaalf nummers telt, werden er zelfs klassieke muzikanten uitgenodigd om het geheel te onderbouwen en zo de melodische deathmetal van de band een wat andere rand te geven. Jammerlijk raakte deze plaat en ook de vorige niet op onze redactie. Daar komt dus nu verandering in. Volgens de promoboer is de muziek van Norrskold voer voor fans van Dark Tranquillity, In Flames en Amon Amarth. Zo, dan noem je natuurlijk direct de grote jongens of de echte goden op. Nog even vermelden dat niemand minder dan Niklas Sundin, voorheen actief in Dark Tranquillity en nu actief in Mitochondrial Sun, het artwork aanbracht. Het is me wel niet helemaal duidelijk of Norrskold nu een éénmansband is met de heer Bodin-Skold aan het roer. Nu, laat dit euvel de pret niet drukken om deze plaat te beluisteren.Lees verder ›

Drudkh en ik gaan terug tot Blood In Our Wells uit 2006. Een fenomenale plaat, met natuurlijk het indrukwekkende Furrow of the Gods. Kippenvel, alleen al als je eraan denkt! Die mix van grauwe melancholie en toch dat sprankje hoop. Man, je zou er poëtisch van worden... Ik ben de band blijven volgen, maar zelfs Microcosmos en Hand Full of Stars wisten niet meer dan een gewoon goede indruk te maken.Lees verder ›

Visceral is het geesteskind van Bruno K. The Tree Of Venomous Fruit is het resultaat van jarenlang verzamelen van riffs en ideeën. Deze zijn uiteindelijk toch samengekomen tot een hele hoop nummers. Dertien om precies te zijn. Gelukkig alle kort en krachtig en amper de drie minuten overschrijdend. Visceral speelt death metal met een donkere rand. Die donkere rand wordt wat extra donker gemaakt als je weet dat niemand minder dan Guilherme Henriques (Gaerea) en Menthor Serpens (Enthroned) respectievelijk verantwoordelijk zijn voor de vocalen en de drumpartijen. Eens luisteren wat voor fruit er aan de boom hangt...Lees verder ›

Wat doet het met een artiest wanneer je gedurende meer dan twee jaar bijna niet kan repeteren, optreden, toeren en dan ook nog eens in isolatie moet doorbrengen? De Poolse blackmetalavantgardisten van Mord'A'Stigmata brengen dit verhaal onder de vorm van hun zesde langspeler en de opvolger op het livealbum Songs For The Exiles (Live At Roadburn 2019). De nieuwste plaat kreeg de titel Like Ants and Snakes met zich mee. Dat livealbum maakte toch behoorlijk wat indruk, deels ook door de erg sterke performance die dan ook nog eens vervat werd of omhuld werd met een beresterke productie.Lees verder ›

Blackdeathnoise, waanzin uit de UK. The Doorway uit 2021 stond in mijn jaarlijst, de jaarlijst is er nog niet goed van. Pure Sentient Ruin Laboratories kwaliteit, we weten ondertussen wat dat label van brouwsels allemaal de wereld instuurt. The Path Unseen telt vier lange nummers, goed voor iets meer dan een half uur compleet desoriënterende brutaliteit. De hoes zegt het in feite al. Ga er maar voor zitten.Lees verder ›

Een schattige cover kwam overwaaien uit Chicago. Schedels in retrokleuren, dus u weet dat het iets met death metal te maken heeft. Veel weet ik niet van Chicago. Het enige wat ik daarover weet is het bestaan van de Chicago Bulls. Daar komt nu de Chicago Bones bij. Met Vomit. Klinkt niet als iets wat al te smakelijk is. De death/crust van dit gezelschap is net zo vreugdevol en primitief als je zou verwachten. Bones is een band zonder poespas.Lees verder ›

Dit bijzonder eigenaardige Poolse Königreichssaal komt nu, enkele jaren na hun debuutplaat Witnessing The Dearth, op de proppen met een EP van pak hem beet, hoop en al, twintig minuten. De titel van dit werkstuk is Loewen (Podróż Przez Dziesiąty Krąg Piekła). Ook nu krijg je weer intrigerende, bezwerende, beklijvende eerder rudimentaire en rurale Poolse black metal te horen van toch een bijzondere kwaliteit. Je voelt, merkt en leest dat er toch behoorlijk wat achter deze band zit. Daarmee doel ik op het feit dat er een heel verhaal, concept zou moeten achtersteken. Ook nu, net als bij de debuutplaat, kan je dat halen uit de foto's, prenten en meegeleverde informatie. Nu, om eerlijk te zijn: verder dan een gevoel opwekken of een droge observatie afleveren kom ik niet. Alles is in het Pools en laat net dat één van de Europese talen zijn die ik niet machtig ben. Dus één ieder die niet Google Translate heet, mag me contacteren want ik ben bijzonder benieuwd wat hier achter steekt. En mijn interesse wordt nog meer geprikkeld als ik ergens lees dat een gedeelte van de teksten ook achterstevoren worden gedeclareerd, iets wat ik natuurlijk niet kan controleren.Lees verder ›

Het Oostenrijkse thrashblackgezelschap van Irdorath bracht in 2020 zijn meer dan geslaagde vijfde album uit: The Final Sin. De culminatie van vijftien jaar (ondertussen zijn het er al zeventien) hard werken, hard schreeuwen, hard meppen en verpletterend uithalen met hun melodisch gestemde gitaren. Hoewel The Final Sin een zeer aangenaam en energiek luisterstuk was (met twee geweldige hoogtepunten in de buik van het album: The Anthem of the Final Sin en The Plague, I Am), moesten we echter wel concluderen dat het niveau van dit nieuwe werk dat van het oudere (vooral vóór Denial of Creation) aanzienlijk oversteeg. De kritiek op de eerste drie albums had vooral te maken met een gebrek aan afwisseling (in instrumentgebruik, ritme, tempo en vocalen) en transparantie (in de opbouw) van de nummers. Teveel rechttoe rechtaan, te weinig uitdieping.Lees verder ›