Headlines

We hebben er weer eentje te pakken hoor: een debuutalbum van een Duitse melodische black/deathmetalband. Is het dan nooit genoeg of teveel van het goede? Kennelijk niet, moeten de heren gedacht hebben, want dit debuut met de betekenisvolle titel Echoes: Vanished Lore of Fire gaat over de onderdrukking van de mensheid door religie en de kerk en is geïnspireerd door historische gebeurtenissen. Wat dat betreft kan ik alvast meegaan met de gedachtegang van deze Duitse lieden: religieuze oppressie moet altijd bestreden worden, bij voorkeur door muzikale uiting.Lees verder ›

Ludalloy is een Finse shoegaze-band die het hier te bespreken Lumenari heeft gecreëerd. Het blijft onduidelijk wie er exact achter de muziek zit(ten) en of het hier om een debuutalbum gaat. Voor dit genre hoeven we natuurlijk niet op metal-archives te gaan zoeken. Op de gitaren na heeft dit dan ook maar weinig met Zware Metalen te maken. Deze plaat en de bijbehorende recensie is dan ook in het bijzonder geschreven voor de liefhebbers van de wat rustigere, dromerige muziek. Ik weet dat jullie er wel degelijk zijn en hier ook meelezen.Lees verder ›

Op Als de Hemel Zich Vult Met Apocalyptisch Kopergeschal word je als luisteraar ondergedompeld in een ijsbad van onheilspellende soundscapes en eschatologische blackened doom. In het einde der tijden verbleekt alle vrolijkheid, en Dodenbezweerder speelt de soundtrack.Lees verder ›

Ken je het Belgische Chimaera nog? Nee, zeker opzoeken. Ja? Heel goed! Dit Verslinder is namelijk de band van Michel Brouwers die ooit in vervlogen tijden nog in Chimaera speelde. Nu komt hij met brutaal eigen werk met als titel Mayhem In The Shadowlands. Deze EP komt uit in een fraaie vinyl bijvoorbeeld via het gerenommeerde Genet Records. Toch knap. De heer Brouwers moet gedacht hebben dat er altijd nog wat meer smeerpijperij bij kon en belde prompt Kristian Brynjulfsen op. Deze Noor uit de regio Bergen blijkt een karakteristiek rauw stemgeluid te hebben dat erg goed past bij 's mans muzikale creaties die zich ergens een weg zoeken tussen black- en death metal. Het tekstuele kader wordt geschapen door mystieke, duistere verhalen die gevoelige thema's aanraken als klimaatverandering, geestelijke gezondheid, oorlog en conflict. Reeds eerder kregen we wat videowerk te verwerken van deze band ter promotie van deze eerste EP.Lees verder ›

Als er in het Belgische blackmetalwereldje iets interessants en noemenswaardig gebeurt, dan is de kans behoorlijk groot dat de duivelse duizendpoot Déhà er ergens de hand in heeft gehad. Is het niet bij één van zijn talloze eigen projecten, dan bespeelt hij wel met verve de gitaar, bas, drums of keyboards (of neemt hij de microfoon ter hand) in een bevriende band, op plaat of gewoon als live muzikant. Of staat hij achter de knoppen bij het opnemen en mixen van een nieuw album. Of treedt hij op als producer. Of verzorgt hij het artwork voor de cover van nieuw werk. Zijn invloed op het Belgische blackmetallandschap is gigantisch en absoluut niet te onderschatten.Lees verder ›

In 2018 schreef collega Remco over het Alkmaarse gezelschap Morvigor. Zijn betoog, zijn relaas, omvatte zijn uitgesproken mening over de plaat die toen voor hem lag, met name Tyrant. Intussen heeft dit kwartet een nieuwe EP uit, De Spiegel. Dit hebbeding komt in coproductie uit. Dat wil zeggen Onism Productions en Vita Detestabilis Records slaan de handen in elkaar om dit experimenteel blackmetalwerkstuk onder de mensen te brengen. Bijzonder om lezen dat de vier heren verschillende invloeden combineren om zo hun eigen erg expressieve brute geluid te creëren. Ze slagen hier wonderwel in.Lees verder ›

Het Tsjechische Innersphere kennen we bij Zware Metalen nog niet. Het is een band die zo zijn eigen interpretatie op het melodeathgenre heeft. Met zuivere zangpassages, dramatische overgangen en zelfs wat thrash. Ook komt er soms naast de agressie een stuk progressiviteit aan te pas. In the Shadow of The Sun is het derde volwaardige album van deze lieden uit de Pilsen-regio.Lees verder ›

Old school grindcore van eigen bodem? Mijn aandacht is opgeëist! Headless Dawn bevat (ex)leden van Burial Remains, Grim Fate, Massive Assault en Sledgehammer Nosejob. Omdat het drietal nog wat tijd over had en een grote behoefte had om wat extremere herrie te maken dan al te horen was bij die andere formaties, werd deze band opgericht begin 2022. Verwacht opgefokte herrie in de trant van namen zoals S.O.D, Repulsion, Terrorizer en Napalm Death. De EP Freakshow Ballet bevat vijf nieuwe nummers, twee covers en wordt door Into It Records uitgebracht.Lees verder ›

Alle smeerlappen verzamel u en dit op bevel van uw koning! Argh, hoe zou dat toch klinken op de dag van vandaag? Je zou zo maar worden opgepakt door de politiemensen en in de cel belanden wanneer je dit op een zonnige zondag op de lokale markt keihard loopt te roepen. Misschien word je wel aanzien als één of andere bastaard en word je verbannen. Het moeten nog eens tijden geweest zijn die Middeleeuwen, heerlijk toch. Eenieder die mijn schrijfsels wel eens leest, weet dat ik binnen de black metal wel wat voorkeuren heb qua stromingen of scholen. De Franse blackmetalschool is er daar één van. Noem ze maar op de bands die majestueuze veelal melodische black metal produceren. Ik noem er maar een paar: Glorior Belli, Merrimack, Seth, Aorlhac, Hyrgal, Griffon, Glaciation, Anorexia Nervosa, Abduction, Houle, ... ik kan zo nog wel even doorgaan.Lees verder ›

Ik ben een van die recensenten die een album makkelijk vijf keer zal beluisteren vooraleer er een schriftelijk oordeel over te vellen. En dat is geen slecht idee, leert mij dit nieuwe album van The Rods. Waarom? Heel eenvoudig: omdat mijn verwachtingspatroon niet klopte. Ik associeer The Rods nog altijd met het powerrocktrio dat in de jaren '80 net niet het grote publiek bereikte maar wel gesmaakte albums lanceerde. Geen idee waar ik het over heb? Lees dan eerst even onze reissues special over de eerste vijf The Rods platen die in 2021 heruitgebracht zijn.Lees verder ›

Met deze muziek is niets mis. Occulte rock met doomgolven op zijn Black Sabbaths, maar net zo goed met Candlemass-raaklijnen hier en daar. Zelfs melodieuzere hardrockvibes zoals gekend van The Devil's Blood zijn hoorbaar op tracks als Riding Reaper, maar zonder dat het aan dat niveau van plakkerigheid en duivelsaanbidding tegemoetkomt. Instrumentaal is het allemaal wel knap verfijnd, met gitaarlijnen die me een beetje stofferig, zoals Saxon, aanvoelen en waarmee zangeres Johanna knappe songs boetseert. Knap, maar nergens baanbrekend.Lees verder ›

Een tweetal gasten die al samen muziek maken sinds hun prille jeugdjaren (negen en elf jaar), een Noors/IJslands duo gevestigd in Oslo, Noorwegen, brengt dit jaar Kosmos brenner uit, het derde album en tevens een conceptalbum van deze twee muzikale creatieve geesten. Kosmos Brenner is een album gebaseerd op het Noorse wereldbeeld, waar het leven in al zijn kwetsbaarheid ontstaat in een eeuwige balans van tegenstellingen, tussen vuur en ijs, licht en duisternis, kou en warmte, als een product van chaos en toevalligheden, aldus de bijgesloten promo. Op muzikaal gebied kunnen we als luisteraars een mix verwachten van prog, stoner, black en doom. Na het beluisteren van dit album durf ik aan deze omschrijving zelfs nog een schepje hardcore toe te voegen.Lees verder ›

Bestaat er zoiets als orkestrale metal? Er zijn zeker bands die orkestrale invloeden een belangrijke rol geven. Misschien zelfs wel de belangrijkste rol. Bright & Black is naar mijn idee niet zozeer een echte band, maar meer een samenwerkingsverband tussen muzikanten uit de metalscene en een symfonisch orkest (Baltic Sea Philharmonic). Het is in dit geval niet zozeer de bedoeling dat u gitaarwerk in combinatie met een orkest gaat horen. Neen, eigenlijk is The Album een werk waarop u vooral klassieke composities hoort die in samenwerking met metalmuzikanten zijn uitgedacht. Misschien is de toets en toon van solist Eicca Toppinen (Apocalyptica) nog wel het meest prominent terug te horen. Echter horen we ook wel degelijk de hand van de andere muzikanten terug, al blijft het voor mij soms een beetje gissen wie er achter de diverse muziekstukken zit. Dit lijkt dus een vrij zeldzame en unieke belevenis.Lees verder ›

Het feit dat men overal ter wereld postrock waardeert en speelt, wordt bevestigd door Paint The Sky Red, een collectief van muzikanten uit Singapore. Niet het meest voor de hand liggende land waar je dit soort muziek zou verwachten. De vier heren zijn al sinds 2009 bezig en brengen met Tamat hun vierde plaat uit. Tamat betekent 'einde' of 'finish' in het Maleisisch en dat slaat op de status van de band. Want dit is de zwanenzang van Paint The Sky Red, de mannen besluiten dat het mooi geweest is. Of dat erg is valt te betwijfelen. De postrock die de band brengt, is namelijk wel erg generiek.Lees verder ›