Headlines

Voor een eerste recensie van het Zweedse Void Moon moeten we terug naar 2012. Collega Yves Pelgrims beschreef het debuutalbum On the Blackest of Nights. Hij miste de gevoelige insteek op dit album en vond het teveel van hetzelfde. Dreams Inside The Sun is na twaalf jaar alweer het vierde album en ik mag toch wel stellen dat de band - inmiddels bestaande uit een duo waar het voorheen nog een kwartet was - beter voor de dag komt. Verwacht klassieke, niet al te vlotte doom, waarbij Pentacle en Candlemass aardige referenties zijn. Al merk ik op dat Void Moon in de schaduw zal blijven staan van deze kwalitatief betere bands.Lees verder ›

Voor ons hebben we het derde subtiele werkje van de Amerikaanse deathmetalband Oxygen Destroyer. Deze heeft de titel Guardian of the Universe meegekregen. Redefining Darkness Records heeft de eer gekregen om dit epistel over de Kaiju op de wereld los te laten.Lees verder ›

Mornië Utúlië is de tweede EP van het Zweedse Morcaint dat al actief zou zijn sinds 2008. De beide heren schreven toen een album maar namen het nooit op. Pas in 2023 kwam met Elessar, ook een EP, eindelijk wat leven in de brouwerij. Deze vier-track EP komt uit via het gerenommeerde Nordvis Produktion en mag ons misschien wel bekoren. Eén van de figuren achter dit Morcaint, Heruhim, kennen we ook van Blodtår. In die band gaat hij niet op zoek naar Frodo of Galadriel maar pakt hij het net wat ranziger en robuuster aan.Lees verder ›

Naar goede gewoonte brengen we jullie een verslag uit van iedere editie van de compilatiereeks Face Your Underground, waarbij Belgische én Nederlandse bands in de spotlight gezet worden. De teller staat ondertussen op 28, en ook deze uitgave bevat weer een bonte verzameling aan bands uit de Lage Landen. We overlopen ze voor jullie één voor één, maar laat vooral niet na ze allemaal uit te proberen.Lees verder ›

Drie jaar na zijn debuutalbum legt Onchocerciasis Esophagogastroduodenoscopy hier The Fallen Lament neer. De tweede EP voor het Canadese, Duitse en Australische slamdeathmetaltrio rond de 20-jarige Alice Simard die al vijf jaar musiceert. In Onchocerciasis Esophagogastroduodenoscopy  bedoelen we dan. Alice zelf is ondanks haar prille leeftijd goed op weg om de Canadese Rogga Johansson te worden als je nagaat bij hoeveel muzikale uitingen zij betrokken is. Hoewel afgekort als OxE wil jij natuurlijk eerst weten wat Onchocerciasis Esophagogastroduodenoscopy  precies betekent, toch?Lees verder ›

Schöpfung bleek in 2018 de eerste kennismaking met dit Oostenrijkse Weltenbrandt, een blackmetalband die zijn muziek infuseert en overgiet met post-rock- en ambientinvloeden. Transzendenz Schatten Romantik is de nieuwste boreling en ziet er op vlak van artwork erg puik uit. De band rond Berni heeft voor deze nieuwe plaat samengewerkt met onder andere niemand minder dan JJ (Karg/Harakiri For The Sky), L.G. (Ellende) en P.G. (Groza) voor gastbijdrages op de vocalen.Lees verder ›

Een avondje YouTuben bracht Yosemite In Black op mijn pad. De single Cold Shoulder kon mij dermate bekoren dat ik vooral benieuwd was naar meer. Het viertal brengt met The Pursuit Of zijn debuut uit via Terminus Hate City. Maar wat krijgen we dan precies voor muziek? Hardcore met de nadruk op groove, mosh en dansbare stukken: eigenlijk wat je van de gemiddelde hardcoreband verwacht.Lees verder ›

Heimdalls Wacht komt met Ursprung als EP. Deze Duitse blackmetalband verzamelt geen nieuw werk maar drie nummers die al op drie verschillende platen in het verleden werden uitgebracht. Eigenlijk vormen ze toch één geheel en dat doen ze zeker als je ze achter elkaar beluistert. Alle drie de nummers zijn opgenomen in andere line-ups, in verschillende studio's en kwamen dus uit op eerder werk van de band en ook nog eens via verschillende labels.Lees verder ›

The Underworld Awaits Us All start met loodzware doomriffs, gevolgd door waanzinnig snelle drumsalvo’s en een zeer geslaagde vocale wisselwerking door een dubbele-vocalencombo (diepe grunt en kelige growl). Technisch en bruut, zo kennen we Nile wel natuurlijk. Af en toe wordt er ritmisch geëxperimenteerd met atypische, fris-frivole keuzes en even is er zelfs een kort heavymetalriffje te horen. Dat scherpt de aandacht alvast aan, maar de band keert toch al gauw weer terug naar de over-the-top virtuoze en vingervlugge leads en solo’s in die onnavolgbare Nile-stijl. De brutaliteit komt hier ook wel van de vocalen, die wel heel prominent in de mix staan.Lees verder ›

Laten we starten om een (mogelijke) vergissing direct uit de weg te helpen. Het album behoort niet uitgesproken te worden als het Engels woord voor rouw, maar is vernoemd naar de historische figuur Vogel Gryff uit de thuisstad Bazel van mastermind Manuel Gagneux. Tijdens een jaarlijkse optocht keert de vogel zijn rug symbolisch naar de oude stad van Bazel, waar vroeger de welbedeelde bevolking woonde. Met dit album GREIF (dat volledig in kapitalen geschreven dient te worden, vergezeld door de afwijkende schrijfwijze van de titels van nummers) keert Zeal & Ardor ook symbolisch zijn rug naar de heersende orde.Lees verder ›

Ergens begin 2022 laafde ik mijn Duivelse dorst nog aan de vorige plaat van dit Canadese Spectral Wound en nu staan de heren hier met een liederenboek vol nummers over bloed en slijk. Het kan toch allemaal verkeren. Ik schreef eerder dat de black metal van deze band me erg aanstond mede gezien het feit dat de klanken die ze produceerden op eerder Finse leest geschoeid bleken. Gitarist Patrick McDowall deed alle knoppenwerk in zijn eigen Black Gate studio maar liet de mastering over aan James Plotkin.Lees verder ›

De naam verraadt het al dat Vuur & Zijde vanuit de potgrond van de Lage Landen komt. Een nieuwe band die vier jaar geleden een eerste split lanceerde met het Duitse Impavida, maar met leden die toch wel wat ervaring hebben binnen het genre. Zo vinden we onder anderen twee van de drie leden terug van het Utrechtse Laster en neemt Richard van Terzij De Horde ook hier de drumstokken op. Het maakt een mens benieuwd.Lees verder ›

In de metalwereld kennen we een heel aantal bands die 'het gebit' in de bandnaam verwerken, zoals Baring Teeth, Teethgrinder en nog een heel scala andere soms bizarre combinaties. Verwar deze Teeth niet met het gelijknamige Teeth, waarvan collega redacteur Maarten O vorig jaar  debuut-EP A Biblical Worship Of Violence recenseerde. Deze band bestaat in tegenstelling tot de Canadese metalcoreband uit Amerikanen die de dissonante deathmetalspelonken uitdiepen. Aan anticipatie alvast geen gebrek, want de promotekst sluit af met de volgende zin: "Throughout the grotesque soundscape, the band stares into the absurd eye of the harsh-as-hell reality of life to deliver one of 2024's most shocking and powerful releases." ofwel: "Door de groteske soundscape heen staart de band in het absurde oog van de harde realiteit van het leven om een van 2024's meest schokkende en krachtige releases af te leveren". En als de derde plaat dan de titel The Will Of Hate meekrijgt, dan ontkom ik er niet aan om dit album te recenseren. Op de site van het label Translation Loss Records staat zelfs de volgende referentie: 'voor fans van Gorguts, Ulcerate, Cryptopsy, Portal, Wormed en Suffocation'. Ik ga er maar eens mijn tanden inzetten!Lees verder ›