Metallica tourt momenteel door Europa voor het tweede deel van de M72 toer. Hierbij spelen ze in enkele grote steden in Europa. Soms doet de band een stad aan voor een optreden en soms voor een heel weekend. In het laatste geval noemen ze het een no-repeat-weekend waarbij op vrijdag en zondag twee compleet verschillende shows worden gedaan. Via-via kan ik ongeveer een maand voor het concert in Frankfurt aan kaarten komen voor een no-repeat-weekend. Vanwege het feit dat een zeker Harry Styles met zijn 32 jaar te lui is om Europa door te touren en dus voor tien dagen de Amsterdam Arena afhuurt, moet Metallica (bijna twee keer zo oud als Harry Styles!) uitwijken naar Frankfurt. Hieronder een verslag van dag 2.
Lees ook het verslag van dag 1!
Zaterdag is voor veel Metallica-fans een rustdag en biedt een mooie gelegenheid om naar de pop-up store te gaan om wat speciaal voor dit optreden gemaakte goodies te scoren. De rij is lang, maar velen trotseren het lange wachten in de zon om iets moois als herinnering mee naar huis te nemen. Overal in de stad zitten de terrassen vol met mensen die een Metallica-shirt aan hebben. Het voelt daardoor als een soort familiedag. Iedereen is vrolijk en enthousiast, waarbij menig Metallica-klassieker over een terras schalt.
Op zondag zijn we beter voorbereid en gaan op tijd weg, maar doordat de S-Bahn overvol is, en het een eind lopen is van het station naar het stadium, komen we aan als Avatar al bezig is. De sfeer zit er goed in en blijft gemoedelijk: er wordt iemand voor me onwel en de reddingsdiensten krijgen van het aanwezige publiek alle ruimte. Vermoedelijk is de hitte een belangrijke factor bij het onwel worden. Een stadionspeaker waarschuwt voor de extreme hitte en raadt aan om voldoende water te drinken. Gelukkig deelt de security, rondom de stellingen waar de grote schermen op staan, deze uit. Avatar voelt zich als een vis in het water op het grote podium en de ervaring spat ervan af. Het publiek pakt dit op en gaat massaal uit zijn/haar dak. The Dirt I’m Buried In, maar vooral het afsluitende Hail The Apocalypse, kunnen rekenen op flink wat applaus en dat is meer dan terecht want de bandleden van Avatar rennen als gekken over het podium en staan slechts stil om even flink te headbangen, de gitaren in de lucht te houden of een stoere pose aan te nemen. Ongetwijfeld zijn er vanavond zieltjes gewonnen.
Pantera mag na een korte ombouwpauze het spreekwoordelijke stokje overnemen en heeft daar duidelijk zin in, want ze beginnen vijf minuten te vroeg. Als een stel jonge honden die te lang in een kooi hebben gezeten bestormen de vier heren het podium. Waar op de vrijdagavond 99% van het publiek een Metallica-shirt aan had, ligt dat percentage op zondag iets lager en op een groot deel van deze shirts prijkt een Pantera-logo. Er staan vanavond niet minder dan vier legendes op het podium, want de originele Pantera-leden Phil Anselmo en Rex Brown worden bijgestaan door niemand minder dan Zakk Wylde (ex-Ozzy Osbourne en Black Label Society) en Charlie Benante (Anthrax). Met een dergelijke ritmesectie, een charismatische gitarist en de tomeloze energie van Anselmo is het optredend op voorhand al geslaagd. Anselmo, op de blote voetjes, schreeuwt de longen uit zijn lijf en weet het publiek goed op te zwepen.
Als na A New Level het machtige Mouth For War wordt ingezet, bereikt het stadium bijna het kookpunt. Phil Anselmo verkondigt dat het vanavond de allereerste show van Pantera in acht maanden is. Het verklaart waarschijnlijk waarom het intro van het nummer This Love fout gaat. Anselmo loste de fout humoristisch op door direct tegen het publiek te zeggen: “I told you it’s our first gig back. Pretend that didn’t happen, watch this.”, waarna de band de iconische ballad vlekkeloos opnieuw inzet. Het publiek vergeeft het Pantera ruimschoots. Als vlak daarna Phil Anselmo dan “play that riff” commandeert en Walk wordt ingezet, ontploft het stadion zowat. Anselmo rent gedurende het hele optreden het podium over en halverwege verhuist Benante naar de andere kant van dat podium waardoor Pantera de ruimte heel slim gebruikt. Met het legendarische Cowboys From Hell sluit de band het optreden erg goed af.
Het publiek is vanavond een stuk luidruchtiger dan vrijdag. Dat blijkt al als er vlak voor het optreden een paar Black Sabbath-covers over de PA worden gedraaid die volledig worden overschreeuwd door de eerste en tweede ring van het stadion die een wave inzetten en daarbij de stembanden niet sparen. Opnieuw staat het kippenvel me op de armen en in de nek als het AC/DC-intro uit de luidsprekers schalt. Uiteraard gaat dit over in het welbekende Ennio Morricone-stuk The Ecstacy of Gold en daarna volgt een Metallica–optreden waarbij superlatieven als “legendarisch” en “iconisch” tekort zullen schieten. Er wordt afgetrapt met het van Kill ‘Em All bekende Whiplash en dat wordt door het volledige stadium meegezongen. Zonder verdere introductie zet Rob Trujillo daarna het intro van For Whom The Bell Tolls in. James laat het zingen van een deel van het refrein aan het publiek over en die weet wel wat te doen! Het levert een dikke glimlach op het gezicht van alle bandleden op. Daarna volgen twee verrassingen in de vorm van The Shortest Straw en Until It Sleeps. Het zijn bepaald geen vaste onderdelen van de setlist van de afgelopen jaren en dat maakt het extra bijzonder om er vanavond bij te zijn.
Daarna volgt een nummer van het meeste recente album van Metallica: Lux Æterna. Ook hierbij gaat het dak er spreekwoordelijk af. Dit nieuwe werk wordt gevolgd door een oudje: Leper Messiah wordt door een groot deel van het publiek met luid gejuich ontvangen. Zo vaak wordt dit nummer namelijk niet gespeeld. Het is zeker niet het beste werk van Master Of Puppets; Welcome Home (Sanitarium) hadden ze van mij ook mogen spelen, maar het geeft wel opnieuw aan dat Metallica het publiek enkele verrassingen wil brengen. Hierna krijgen James en Lars even rust en is het tijd voor een nieuwe Rob en Kirk Doodle. Vanavond kiezen ze voor een klassieker van de Duitse band Accept in de vorm van Fast As A Shark waarbij opvalt dat de basgitaar beduidend harder staat dan de gitaar. Na een korte aankondiging waarin James Hetfield verkondigt dat het oké is om hulp te zoeken als je het mentaal zwaar hebt en we allemaal onderdeel uitmaken van de Metallica-familie wordt Fade To Black gespeeld.
Foto: Tim Saccenti
Het intro van Wherever I May Roam komt van een bandje maar als Kirk Hammett en de rest van de band het nummer brengen, wordt ook dit weer bijna woordelijk meegezongen. Hierna lijken de vier heren de stembanden van het publiek wat rust te willen geven, want het instrumentale The Call Of Ktulu komt nagenoeg in zijn geheel voorbij. Het wordt gevolgd door The Unforgiven en hierbij valt op dat Hetfield dezer dagen nog erg goed bij stem is. Metallica weet van oudsher een eigen draai te geven aan covers en doet dat vanavond in de vorm van Whiskey In The Jar, waarbij dan weer opvalt dat het publiek het legendarische en herkenbare gitaarmelodietje luidkeels meezingt.
Hierna laat Metallica nog maar eens horen dat ze vroeger pure thrash speelden en die nog steeds uitstekend weten te vertolken, middels Blackened. De nummers van …And Justice For All zijn niet de makkelijkste en Metallica stopt het titelnummer aan het einde van de set als ze al ruim anderhalf uur alles aan het geven zijn op het grote podium. Het markeert maar weer eens de bloedvorm van de band. Moth Into Flame wordt gevolgd door een hoop geweerschoten, het geluid van een helicopter en wat vuurwerk. Hetfield zet het intro van One in en als er nog een dak op het stadion zat dan gaat dat er nu definitief af. Als laatste nummer van vanavond staat de hit Enter Sandman op de setlist, waarbij de loeigrote strandballen op het publiek los worden gelaten en die krengen weten zelfs de eerste ring te bereiken. Jammer van die paar schavuiten die ze confisqueren en de lucht eruit willen laten lopen om ze als souvenir mee naar huis te nemen. De vriendelijke security grijpt met zachte hand in en alles loopt goed af.
Foto: Tim Saccenti
Zowel band als publiek springen bij het laatste nummer dat het een aard heeft en in niets is te merken dat de vier heren van Metallica tegen de pensioengerechtigde leeftijd lopen. Na opnieuw een show van twee uur gaan de lampen op het podium uit en verdwijnt Metallica in het podium om na enkele minuten terug te komen om het publiek te bedanken. Het is geen obligaat momentje maar een oprecht “dankjewel-voor-alle-support-vanavond-en-door-de-jaren-heen”.
Hiermee komt er helaas een eind aan dit no-repeatweekend. De bezoekers kunnen terugkijken op twee meer dan goede concerten waarbij het eigenlijk niet uitmaakt of je een avond of het hele weekend aanwezig was. Metallica levert al jaren kwaliteit op cd en vinyl maar laat vanavond zien dat ze op hun best zijn als ze live spelen!
Lees ook het verslag van dag 1!
Datum en locatie
24 mei 2026, Deutsche Bank Park, Frankfurt
Link: