Headlines

In de krochten van de Belgische blackmetalscene kom je nu en dan wel eens verborgen parels tegen. Zo ook dit vierkoppige Tenebris Luna. Een nog jonge boosaardige horde die zich laat inspireren door de oude Goden zoals daar zijn Mayhem en Darkthrone.  Moriantur In Tenebris Luna is het allereerste wapenfeit en verschijnt digitaal via de socials van deze band. Toen ik nog jong en dynamisch was, was dat digitale platform nog helemaal niet ontwikkeld en brachten we onze zurige muziek uit op tape of cd. Toch een tip alvast aan deze bende Satanaanbidders om hetzelfde te doen want de markt voor fysieke releases die mooi verzorgd zijn, is naar mijn mening toch nog niet helemaal verzadigd. Dit Belgische hebbeding werd opgenomen met de hulp van Lukas Risbourg (Nyrak, Serpents Oath) die zijn eigen studio, Save The Music, openstelde voor dit jonge geweld.Lees verder ›

De tijd gaat snel. Tien jaar geleden leverde het Zweedse kwartet Blues Pills een naar zichzelf genoemd debuut af, meteen via Nuclear Blast. Het was die tijd dat oldies-/psychrockbands als paddestoelen uit de grond kwamen en een platencontract bij grote labels wisten te verzilveren, zo ook dus bij Nuclear Blast. Ik denk verder bijvoorbeeld aan het Duitse Kadavar en het Ijslandse The Vintage Caravan die destijds mee op de trein sprongen en toch nog steeds befaamde bands zijn.Lees verder ›

Een debuut van een blackmetalband uit Finland hoeft niet per se de oren te doen spitsen. Die zaken zijn immers zo zeldzaam als een sneeuwvlok op Antarctica. Maar als duidelijk wordt wie er achter de aliassen van de bandleden zitten, wordt het een ander verhaal. We treffen hierin namelijk (ex)-leden van Ensiferum, Waltari, Barathrum en Norther. Petri Lindroos en Janne Parviainen (beiden Ensiferum) wilden weleens wat anders en besloten na een avondje stevig drinken de blackmetalkant op te gaan.Lees verder ›

Mourners Lament, opgericht in 2004, is een doomdeathband uit Viña del Mar, Chili. Tijdens zijn eerste jaren bracht de band een demo (2004) en een EP met de titel Unbroken Solemnity (2008) uit. Laatstgenoemde is ook het enige wapenfeit dat hier op onze webzine is besproken, toen door toenmalig redacteur Jan Hendriksen. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting en Mourners Lament nam de tijd om zich voor te bereiden op zijn debuutalbum. Frisse geluiden, maar ook pit resulteerden in de in 2022 verschenen EP Grieving at a Distance en het eerste avontuur op Europees grondgebied.Lees verder ›

Indulgence is een Nederlandse band die met Grim Times zijn tweede langspeler presenteert. Dat we in grimmige tijden leven, zal niemand zijn ontgaan. Je hoeft maar een willekeurige pagina van de krant open te slaan en je ziet het voor je ogen gebeuren. Al deze narigheid is een vruchtbare voedingsbodem voor bands om hun opgekropte woede op te botvieren. De heren van Indulgence doen hier graag aan mee.Lees verder ›

Het uit Amsterdam afkomstige Gallamesh brengt met Conditioned Pt.1 zijn debuut-EP uit via Suburban Records. Dat verklaart waarom de naam van de band bij mij niet direct een belletje deed rinkelen, maar uiteraard dragen we bij Zware Metalen graag eigen aanwas een warm hart toe. Naar eigen zeggen musiceert Gallamesh met invloeden van Chimaira, Lamb Of God en Kublai Khan TX en is de bandnaam afkomstig uit een plat Amsterdamse uitdrukking in het Bargoens: de geheimtaal die werd gesproken door landlopers en onderwereldfiguren. Het betekent zoiets als 'naar de gallemiezen gaan'. Die betekenis weerspiegelt tegelijkertijd ook de tekstuele lading van het schijfje.Lees verder ›

Life Turns Cold is een nieuwe band met oud hardcorebloed uit de Lage Landen. Na het ter ziele gaan van onder andere Crooked Morality, As It Hurts en Escape (vooral deze band mis ik!) kruipt de hardcore in het bloed van deze mannen toch waar het niet gaan kan. Tel daarbij een jarenlange vriendschap op en dan is de uitkomst natuurlijk het oprichten van een nieuwe band. Puur op basis van wat de muzikanten uit zowel Nederland als Belgisch Limburg hiervoor al allemaal hebben bijgedragen aan onze kleine scene vond ik het al de moeite waard deze nieuwe band een kans te geven. De eerste EP genaamd Demonstration komt uit op het nog altijd superactieve Belgische label Death Farm RecordsLees verder ›

Het Canadese Selias mixt de beste elementen van bands als In Flames, Soilwork, Killswitch Engage en Parkway Drive tot een geheel eigen creatie. Headshot is het album dat hier wordt gepresenteerd en uitkomt via het Griekse Sleazy Rider Records. Ik ben vooraf benieuwd, want niet elke mix is even lekker of goed te verteren. Een goede gin gekoppeld aan de juiste tonic is een noodzaak, het mixen van spaghetti met frieten lijkt me dan weer geen ideale te zijn maar misschien ben ik in dit opzicht te weinig avontuurlijk te noemen.Lees verder ›

Dit viertal afkomstig uit Rome dat nog maar goed en wel sinds 2021 de vlam aansteekt, laat zich Kybalion noemen en dit vermoedelijk naar het gelijknamige boek dat een inzicht geeft in de filosofische beginselen van het oude Egypte en Griekenland. Ik heb het boek niet gelezen dus meer kan ik er niet over vertellen. Wat wel is, deze Italiaanse vrienden hebben op muzikaal vlak nog niet al te veel op hun kerfstok. A Crippled Power is een EP en komt via het Nederlandse Void Wanderer Productions uit in een digitale versie maar ook in een tapeformat: interessant!Lees verder ›

Dit jaar gaf al meermaals blijk dat er nog zoveel leven zit in de dode hoek van het metalen spectrum. Dit jaar mochten we al zeer noemenswaardig nieuw werk verwelkomen van Necrot, Witch Vomit en Civerous. En de geruchten gaan dat Phrenelith dit jaar ook nog een nieuw album uitbrengt, als kers op de taart. Maar nu is de nieuwe van Hyperdontia aan de beurt. Deze Turks-Deense combinatie van muzikanten brengt met Harvest of Malevolence hun inmiddels derde album uit. Een klasseband die al sinds 2017 steevast pure kwaliteit op ons afvuurt. Geheel traditiegetrouw neemt Dark Descent Records de release van de cd voor zijn rekening en Me Saco un Ajo de vinylversie. Ik moet me overigens verontschuldigen bij collega Joost Aarts die deze nieuwe ook zeer graag wilde recenseren, gezien zijn uitstekende recensie van de EP Deranged. De volgende is voor jou. Echt.Lees verder ›

Missing Link is een uitstekend voorbeeld van een band die lange tijd vooral in de onderste regionen van de underground hardcorescene op handen gedragen werd en zich - naar mijn gevoel - ineens ontpopte tot een serieus succesnummer. Watch Me Bleed is het langverwachte debuutalbum van het Amerikaanse zestal. Over goede timing gesproken trouwens, want Watch Me Bleed kan direct live worden gespeeld tijdens de eerste Europese tour op de zoveelste Triple B European Takeover Tour met onder andere Gridiron en Never Ending Game.Lees verder ›

Het is zomer en het wordt, eindelijk zou je zo kunnen stellen, weer voorzichtig wat warmer. Dit Nederlandse Solar Temple, een band bestaande uit M en O, oudgedienden in de ondergrond en alombekend van hun werk in onder andere Galg maar vooral Fluisteraars, zijn volgens mij notoire zonnekloppers. Reeds eerder maakte dit gezelschap indruk op me door de live versie van The Great Star Provides dat in 2023 uitkwam via Eisenwald records. Vier nummers brachten ze toen, drie brengen ze er nu op A Gift That Should Have Been Reserved For The Great Lights, uitgebracht door het Belgische Consouling Sounds. Gelukkig hebben de nummers een titel gekregen, dat babbelt en schrijft wat makkelijker.Lees verder ›

Of ik soms zin had om het nieuwe The Dirty Denims-album Party On! van een recensie te voorzien omdat ik ook het live-album uit 2021 van de Eindhovense band, Raw Denim, had gerecenseerd voor Zware Metalen, vroeg zangeres/gitariste Mirjam Sieben me een paar weken geleden via mail. Maar natuurlijk, want dat live-album vond ik destijds best oké.Lees verder ›

Thermality is een Zweedse melodische deathmetalband, bestaande uit een vijftal heren die toe zijn aan het tweede album binnen de discografie.  Eerder verschenen het debuutalbum Before I get to Rest (2023) en de EP Tales from the North (2023). Een relatief jonge band dus die zich waagt aan muziek in de geest van In Flames, Children of Bodom, Amon Amarth en Arch Enemy. In vergelijk met het voorgaande album zou The Final Hours zwaarder moeten klinken met onder andere focus op het old school drumwerk uit vervlogen tijden. Althans, dat is wat de promotekst mij wil laten geloven. Ik ben zelf vooral benieuwd of er genoeg in zit om het over de gehele lengte van eenenvijftig minuten interessant genoeg te houden. Vanzelfsprekend ben ik dan ook op zoek naar melodie en afwisseling, misschien wel tussen old-school en wat hedendaagse elementen.Lees verder ›