Headlines

Ergens in februari 2014 maakte ik kennis met deze melodische metalcorehelden van Bury Tomorrow, uit Southampton, Verenigd Koninkrijk. Man On Fire was de toenmalige single die dit kwintet lanceerde als voorsmaakje op het album, Runes, dat wereldwijd werd gereleased door Nuclear Blast. Wat meteen opviel waren de erg stevige, bruut agressieve vocalen van frontman, Dani Winter-Bates. Daarnaast had je de melodische cleane zanglijnen van James Cameron die van een erg hoog niveau bleken. Verder weerhield ik de stevige gitaarmuur, die dan weer erg solide dan weer innovatief werd gepresenteerd en om nog maar te zwijgen van de interactie drum en bas. Ik ben deze heren blijven volgen en nu komen ze met de opvolger van Black Flame uit 2018. De hamvraag is dan ook: overstijgt deze Cannibal het Runes-album, dat voor mij nog altijd de beste plaat blijft. Voegt de band nieuwe elementen toe, of borduurt men verder op hetzelfde lapje stof?Lees verder ›

Op de redactie komt een vriendelijk verzoek binnen van het Nederlandse ondergrondse label Back From The Grave. Of wij het debuut album van Levendleed van een recensie willen voorzien? Nou, alleen al na het horen van de bandnaam is mijn enthousiasme gewekt. Een potje lijden op zijn tijd is niemand vreemd. En zeg nou zelf: leven doet af en toe lijden. Al met al dus genoeg legitieme argumenten om eens goed voor deze Algehele Malaise te gaan zitten.Lees verder ›

Je verwacht geen fijnzinnige ballads over de essentie van het leven van The Big Dirty. En inderdaad, op het nieuwe album The Sex ontbreken dergelijke nuances. De Britse sleazerockers omschrijven hun muziek als 'sex rock'.Lees verder ›

Reeds eerder maakte ik kennis met het Portugese blackmetaloorlogsschip Gaerea. Eindelijk is er nu de opvolger van het Unsettling Whispers-album dat uitkwam via het Transcending Obscurity-label. Met Limbo wordt opnieuw het pad bewandelt van erg smerige, diep dreunende goed geproduceerde black metal met een thema dat de meest donkere kanten van mens en maatschappij belicht.Lees verder ›

Dit, voor mij niet zo, onbekende trio uit Duitsland en buurlanden brengt al sinds 2012 platen uit die je als blackmetalliefhebber terugwerpen naar de jaren '90. En laat dat nu net een periode zijn waarbinnen er veel kwaliteitsplaten zijn afgeleverd.Lees verder ›

Exess, een beginnende band uit Zwitserland, heeft dit jaar het album Deus Ex Machina uitgebracht via Fastball Music. Er staat her en der te lezen dat de band beïnvloed is door Pantera en Machine Head, maar daar zou ik niet te veel belang aan hechten.Lees verder ›

Zo zeg, weer een band die crossover metal heruitgevonden heeft, het houdt niet op. Bring Out Your Dead debuteerde even geleden met zijn album Bring Out Your Dead (natuurlijk denken we even aan Monthy Python) en de lat ligt meteen hoog.Lees verder ›

Uit het zuiden van de provincie Ontario, Canada meer specifiek uit Hamilton, komt dit hardcorecollectief, Counterparts. De band is al actief sinds 2010 en Nothing Left To Love is alweer hun zesde langspeler. Deze kwam echter al uit in 2019. Waarom dan nu bespreken? Ja, omdat diezelfde kerels recentelijk twee extra nummers lanceerden onder dezelfde albumtitel maar dan de b-kantjes. Lees: er waren nog wat nummers over die te goed waren om weg te kieperen. Ook bleek dit zesde album nog niet besproken te zijn in 2019. Vandaar, het twee-vliegen-in-één-klap-principe.Lees verder ›

Het Engelse Shadowflag gaat mee vanaf 2012, debuteerde een jaar later en met In Asylum Requiem staat de teller op vier albums. Hierop krijgen we in ruim 34 minuten zes nummers voorgeschoteld waarvan de afsluiter boven de tien minuten klokt. Aan lichte kost doen ze dus niet.Lees verder ›

De Engelse taal is vele woorden rijk. De hoeveelheid bandnamen die je er mee zou kunnen maken is hierdoor oneindig. Maar ergens tussen de zeeën van muzikale categorieën is er één genre dat tussen de rokershoestjes door “oneindigheid is overschat” kucht. Met droge kelen en katoenmonden grommen ze dat je er, voor een goede bandnaam, genoeg aan hebt om te kunnen kiezen uit een selectie van zo’n tien woorden. Ik heb het hier natuurlijk over stoner doom. Als je je band qua naam niet schaart onder de paraplu van de Acid Goat Weed Witch Bongcult, hoor je er tenslotte niet bij. Met deze zeer beperkte woordselectie is het in lijn der verwachting dat er óók een band bestaat met de naam WeedWizard (niet te verwarren met Mammoth Weed Wizard Bastard, overigens).Lees verder ›

Dit Hindsight is alweer het zevende album van deze metalcore-helden uit de USA, regio New York. De troepen die nog steeds aangevoerd worden door frontman en brulboei Frankie Palmieri zijn er in geslaagd om maar liefst dertien nieuwe songs te schrijven. De laatste release dateert alweer van 2017 en kreeg de titel Look At Yourself mee. Deze plaat werd toen vakkundig gefileerd door collega Migom, die er geen proper woord over geschreven kreeg.Lees verder ›

Black metal en Finland, het is als de kat bij de melk zetten of mayonaise op de frieten, het hoort samen, geen twijfel mogelijk. Het zou met te lang duren hier een lijst neer te pennen van die bands die de afgelopen jaren een ware indruk op me nalieten, allen afkomstig uit dit Scandinavisch land. Ik noem er maar een paar Unhola, Prevalent Resistance, Horna, Korgonthurus, Aihos... de lijst is lang ik zei het al. Uit Tampere, een stad in het zuiden van Finland op een spreekwoordelijke steenworp van Turku en de hoofdstad Helsinki, komt dit donkere kwintet, Väki. Het is een nog relatief jonge band. Naast deze eerste langspeler is er in 2017 enkel nog maar een EP verschenen, Kirous.Lees verder ›

Neefjes zijn geen nichtjes, broertjes zijn geen zusjes maar ze zijn wel allemaal familie van elkaar, begrijp je? Waarom deze wat eigenaardige, dieper gravende openingsregel? In metalland kennen we al langer het fenomeen dat sommige bands heel erg origineel zijn en dat andere bands bijna op de spreekwoordelijke schoot logeren bij anderen. Bloodhunter is een band die in de laatste categorie valt. Denk aan bands als Spoil Engine of Arch Enemy. Inderdaad, stevige metal, soms met een deathmetalinsteek doch met een vrouw aan de microfoon die niet moet onderdoen voor menig mannelijke collega.Lees verder ›

Al gehoord van Dwaellicht? Neen? Wel, nu dus wel. Dwaellicht is Belgisch. Wikipedia kent het ook. Een dwaallicht is een (blauwachtig) lichtje boven moerassen, poelen en kerkhoven. Mensen met een iet of wat onderbouwde literaire kennis kennen mogelijk het boek van Willem Elsschot wel. Of het Het laatste dwaallicht van Suske & Wiske. Dwaellicht, de metalband, is een duo. Jense en Jef, die beiden ook terug te vinden zijn in de line-up van Moss upon the Skull, een extreem ondergewaardeerde band die net als Esoctrilihum bij I, Voidhanger Records terug te vinden is. Dwaellicht bracht een EP uit in 2016, Het duistere licht. Nu is er een EP die je een dik half uur lang de levenslust afhandig probeert te maken.Lees verder ›