Headlines

Genghis Tron is terug! De Amerikaanse band met de bijzondere naam brengt na een pauze van maar liefst dertien jaar een nieuwe plaat uit. De unieke combinatie tussen elektronische muziek en metal die de heren afleveren is altijd een interessante vernieuwende manier van muziek maken gebleken. Nu de band meer dan een decennium niks heeft uitgebracht en de helft van de band is vervangen, is het de vraag in welke mate de magie van vroeger is behouden.Lees verder ›

In 2019 knalde het Finse Wheel (met Engelse zanger, dat dan weer wel) als een komeet de progressieve muziekwereld binnen. Met een mix van metal, rock en grunge kreeg debuutalbum Moving Backwards lovende kritieken en dat leverde al snel een tour op met niemand minder dan het Zweedse Soen. Dat eerste album werd door de band zelf omschreven als ‘het album dat zij graag zouden willen dat Tool zou maken’. Deze debuutlangspeler kwam overigens net uit voordat die Amerikaanse progveteranen hun lang (zeer, zeer lang) verwachte album Fear Inoculum zouden uitbrengen. Hoewel de muzikale vergelijking met Tool zeker opgaat, gaf het debuut van deze Finnen (en Engelsman) toch vooral een eigen geluid mee. Nu, twee jaar later, brengt de band het vervolg uit in de vorm van Resident Human.Lees verder ›

Op het toneel van de alternatieve muziek is het Nederlandse Aythis niet bepaald een nieuwe speler. Het soloproject van Lethean Dreams en Remembrance zangeres Carline van Roos drukt al sinds 2006 etherische klanken op het vinyl. Sinds het gothic, dark ambient debuutalbum Doppelgänger in 2007 is uitgekomen, heeft Aythis nog drie albums uitgebracht. Op Glacia zijn winderige, koude landschappen te horen en ook op het vervolgalbum The New Earth zetten de synthesizers deze sfeer door. Met het vierde album, The Illusion and the Twin, dat in 2016 het licht zag, trok Carline de aandacht van de fimindustrie. Hierop verschenen twee verschillende nummers van het album in twee verschillende films.Lees verder ›

Nooit eerder kreeg ik de kans om een volledig album van Last Days of Humanity te voorzien van een review. Enkel vorig jaar was er de split met Rectal Smegma en Cliteater. Nochtans staan er in mijn kast een pak albums te pronken van deze Nederlandse pionier in het goregrindgenre die ik zonder gêne durf te promoten aan eenieder die achteloos genoeg is om mij te vertrouwen in mijn muzikale smaak. Hoe dan ook, vijftien jaar na Putrefaction in Progress mogen we weer onze vuisten ballen met een glimlach van oor tot oor. Het is namelijk zover: we gaan DSM vijf vieren met een nieuw album van Last Days of Humanity!Lees verder ›

Eind maart: een berichtje van ene Adolfo Bejarano in de mailbox. Met een YouTube-link naar een video die toch echt al in januari is gepubliceerd. Als ik zie dat de bandnaam niet alleen het afgezaagd klinkende Ancient Spheres is, maar stilistisch ook nog eens wordt geschreven als Ancient SphereS, ben ik van plan af te haken. Een snelle zoektocht leert echter dat de band afkomstig is uit Costa Rica. He, dan toch maar eens het hele album luisteren.Lees verder ›

Twee jaar geleden verscheen Deformity Of Humanity van Phlebotomized. Na jaren van afwezigheid werd de handschoen in 2013 weer opgenomen door de Nederlanders en wist de zeskoppige band vriend en vijand te verrassen met een sterke plaat waarop zowel het melodische, experimentele en harde karakter optimaal tot zijn recht kwam.Lees verder ›

Een debuut van deze Canadezen die als invloed Alcest en Deafhaven noemen. Nu ga ik iets heel geks zeggen, maar ik heb eigenlijk geen idee waar dit op lijkt. De vocalen zijn een soort mix tussen een verkouden Shagrath (Dimmu Borgir) en een screamo jongeling. De muziek doet niet zo heel erg 'post' aan. Niet meer dan een Falls of Rauros.Lees verder ›

‘Progressieve metal met talloze uitstapjes naar andere genres, die voornamelijk is gezongen in de Duitse (moeder)taal. Een jenga oplossen zonder handen lijkt een makkelijkere taak.’ Dat schreef ik vorig jaar over mijn nummer 1 album van het jaar 2020. Alle facetten in de experimenteerdrang van The Hirsh Effekt leken op Kollaps dan eindelijk op zijn plek te vallen. Het zeer veelzijdige album heeft sindsdien nog regelmatig zijn rondes gemaakt en dit jaar brengt het drietal een EP met de naam Gregær.Lees verder ›

Fans van Borknagar, opgelet! De toetsenist/zanger van de hiervoor genoemde band komt met een nieuw project, genaamd White Void, en het debuutalbum Anti. Afgaande op de biografie op de website van Nuclear Blast verwacht ik haast een rariteitenkabinet. Waarom? De verschillende leden hebben een achtergrond in black metal, chiptune elektronica, popmuziek en blues.Lees verder ›

De thrashers van Distillator, uit het oosten van Nederland, kondigden het op de sociale media de afgelopen periode al aan: ze zouden gaan breken met de stijl en de naam veranderen. Het hoe en waarom kun je hier lezen. En wat dit betekent voor de muziek kun je hieronder lezen.Lees verder ›

Het is haast niet te geloven dat het nog maar een jaar geleden is dat ik de review schreef van de vorige plaat van deze Italianen van Temperance. Uiteraard lijkt alles wat langer te duren de laatste tijd, maar jammer dat dit niet het geval is voor dit leuke hebbedingetje dat vorige maand verscheen bij Napalm Records. Temperance liet immers Melodies of Green and Blue los op de planeet. Afgaande op het laatste nummer Gaia verdenk ik de band er ook van dat er een klimaatboodschap schuilt in de plaat en titel.Lees verder ›

Nieuw werk van het Finse Sielunvihollinen komt via het Hammer Of Hate label. Ditmaal ook weer een albumtitel in het Fins, hoe kan het ook anders. Teloituskäsky is het vierde album en dit van een band die reeds sinds 2011 bestaat. De vorige release dateert van 2019, Kuolonkylväjä. Sielunvihollinen levert typisch Finse black metal af met een melancholische en melodische ondertoon.Lees verder ›