Headlines

En nu het vervolg op het erg sterke Spirit Crusher. Mortal Coil is het derde album van de hand van Dödsrit. Voorheen bleek dit nog een éénmansband. Nu heeft grondlegger Christoffer Öster een collectie Nederlandse muzikanten bereid gevonden om de band te vervolledigen. De black metal die de heren maken is voorzien van een hele saus aan eigenheid, zo kan je wat crustinvloeden smaken als je goed doorluistert. Ook op dit nieuwe album worden er vier eerder langere nummers aangeboden, iets wat hij op de debuutplaat, Dödsrit en ook op Spirit Crusher ook al deed.Lees verder ›

Oorspronkelijk uit Zuid-Afrika afkomstig, nestelt dit éénmansproject zich nu in de Nederlandse ondergrond. Ophiuchi is de naam van deze toch wat merkwaardig aanvoelende experimentele black/doommetalband. Invloeden van The Ruins Of Beverast doch ook Portals, Yob of Emptiness worden vermeld. Eerder werk van deze band kreeg de titel Bifurcaria Bifurcata mee. Het haalde echter nooit de bureau's van de Zware Metalen redactie.Lees verder ›

Deze split bestaat uit eerlijk verdeeld werk van een Schotse en een Braziliaanse éénmansband. Het gaat respectievelijk om Order Of The Wolf en Pessimista. Trepanation Records brengt dit blinkend politiek gekleurd schijfje uit. Politiek gekleurd? Inderdaad zowel de heer achter Pessimista als Order Of The Wolf steken de twee middenvingers op naar het huidige beleid in hun land. Deze laatste heeft het moeilijk met de ongelijkheid die er heerst in de maatschappij, de eerste heeft het erg lastig met de gevolgen van het huidige beleid en het alzo ontstaan van heel wat polarisatie. Hun meningen liggen dus niet al te ver uit elkaar. Nochtans is de afstand tussen Brazilië en Schotland behoorlijk te noemen.Lees verder ›

Vierde langspeler van het Spaanse atmosferische blackmetalgezelschap Perennial Isolation, waar we niet eerder mee in contact kwamen. De reden voor dat laatste is simpel, het voormalige label waar ze deel van uitmaakten is het mij onbekende Darkwoods, eveneens een Spaans label. Nu zitten de heren bij het Nederlandse Non Serviam Records, en dan gaat het toch allemaal net iets sneller. Het viertal is sinds 2015 een eenheid. In de aanloop naar de release van dit Portraits werden twee singles uitgebracht: Autumn Legacy Underlying the Cold's Caress en The Silent Solace.Lees verder ›

Mag ik jullie even meenemen naar het jaar 1985? In dat jaar werd de band Zed Yago opgericht door zangeres Jutta Weinhold, gitarist Jimmy Durand en drummer Claus “Bubi the Schmied” Reinholdt. Heavy metal, doordrenkt met een thema in Wagneriaanse stijl. Met het concept van de dochter van de Vliegende Hollander heeft Zed Yago, in de tweede helft van dat decennium, twee albums uitgebracht. In 1990 werd echter, door allerlei juridische zaken, de beslissing genomen om Zed Yago te ontbinden.Lees verder ›

The Armed. Waar beginnen we? Bij de Catwomancosplayer in de moshpit op Complexity Fest '19 die uiteindelijk in de band bleek te zitten, of toch de reus in camouflagepak die eveneens in de band zat? Of het gerucht dat The Armed een project van de legendarische Kurt Ballou zou zijn? Of dat er een single 'Ft. Frank Turner' verscheen waarvan Frank Turner 'zogezegd' niets wist? Nou, laat me beginnen bij Only Love, het vorige album van The Armed waarop mathy hardcore verdrinkt in oversturing en afgewisseld wordt met alternatieve synthpop dat plotsklaps overgaat in blastbeats en ijzingwekkende screams. Verwacht het onverwachte.Lees verder ›

We stevenen inmiddels af op de helft van dit vooralsnog beperkt jaar. Als er een prijs was voor de meest harde EP voor de eerste helft van 2021, dan gaat Extinguish door voor goud. Dit is een kennismaking waarmee het Amerikaanse vijftal uit Sacramento zich meteen dominant op de kaart zet. Het gelijknamige debuut bevat snoeiharde beatdownhardcore die zo tussen namen als Kublai Khan TX, Jesus Piece en Sunami past. Mochten die namen je niets zeggen: concreet betekent dat dus gewoon Champions League lompigheid van de bovenste plank in een metalen harnas.Lees verder ›

Wie we daar hebben! Twaalf jaar na To Dust kloppen de Floridiaanse thrashers van Solstice weer eens aan, of liever door de deur. En als we heel eerlijk zijn, is zelfs dat laatste album ons wat ontgaan. Dat kan niet gezegd worden van het debuut Solstice (1992) en Pray (1995). Beide schijven staan bol van verbeten, licht technische überthrash en komen hier te huize Hoogkamer op gezette tijden nog wel eens voorbij. Vooral als we ons weer eens wat opstandig voelen, want het is prima stoom afblazen bij de energie van deze muzikale bolbliksems.Lees verder ›

Vier Colombianen besloten de bekende instrumenten ter hand te nemen en een band te beginnen. Mercyful Fate, Steeler, Celtic Frost, dat waren de uitgangspunten. Speed metal van de oude school, uitgebracht op een cassetteband. Met Rock 'n Roll Possession brengt Witch Hunt zijn debuut op de markt. Het gaat er uiteraard op typisch Zuid-Amerikaanse wijze aan toe, waarbij aanbidding van de oude goden der speed metal voorop staat.Lees verder ›

Populaire metalcore is een beetje zoals Bring Me The Horizon klonk voordat ze echt volledig popmuziek gingen maken. Nog steeds is het niet afschuwelijk wat die band maakt, maar de integriteit is ver te zoeken. Voor The Disaster Area geldt toch iets meer integriteit, hoewel ook hier de behoefte om populair te zijn duidelijk de stempel drukt. Wat wil je ook met een album dat geproduceerd is door Romesh Dodangoda, die Bring Me The Horizon op zijn duimpje kent.Lees verder ›

Wat Vilemass bedoelt met Gore Weed Distortion is lastig te achterhalen. Het zou een Italiaanse, overdreven grondige manier van onkruid wieden kunnen zijn. Brutaal is het debuut van dit trio alleszins wel. Zoek echter niet naar de typisch Italiaanse deathmetalkenmerken, want de drie tot nu onbeschreven metalbladen scherpen hun zeis met een heel andere invloed.Lees verder ›