Headlines

Het klinkt oud, maar het is nieuw. Old-school versus new-school. We hebben het hier over Vulture, de uit Duitsland afkomstige speed-thrashmetalband. Dit jaar zijn de heren terug en presenteren het derde studioalbum, getiteld Dealin’ Death. De recensie van het vorige album, Ghastly Waves & Battered Graves, kwam ook van mijn hand en toen was ik redelijk onder de indruk. Het was dan ook een gemakkelijke keuze om mijzelf weer op te geven voor deze recensie. Ik ben immers ontzettend nieuwsgierig naar de groei van de band en de muziek!Lees verder ›

Ken je Birdflesh niet? Het drietal uit Zweden bestookt de wereld al vanaf 1994 met onderbroekenlol en grindcore pur sang. De band heeft meer EP's en splits uitgebracht dan het aantal keren dat minister van volksgezondheid Hugo de Jonge in Nederland heeft geroepen dat de avondklok opgeheven zou worden bij positieve cijfers. Eigenlijk presteert de band het om al bijna twintig jaar hetzelfde te doen en iedereen weet inmiddels al dat de leden net zoveel afweten van het schrijven van een goede song als een ezel van algebra. Toch is het iedere keer weer leuk als er een nieuwe release verschijnt van het trio.Lees verder ›

Aan hun proefstuk zijn deze Polen niet toe. Jarun bestaat sinds 2008 en werd opgericht door Jacub "Zagreus" Olchawa. Sinds 2010 is deze in oorsprong éénmansband een volledige band. Jarun bracht reeds eerder drie platen uit. Deze Rok Spokojnego Słońca is de nieuwste telg. 'Het jaar van de stille zon' is eigenlijk ook een filmtitel, een film die werd uitgebracht in 1984 en het liefdesleven beschrijft tussen een Poolse vluchtelinge en een Amerikaans soldaat. Ik kan maar moeilijk opmaken of er enige bron van inspiratie in deze film werd gevonden door deze Poolse heren. Nochtans hebben ze goed hun best gedaan, want de teksten, oorspronkelijk in het Pools gebracht, worden mooi in het Engels vertaald aangeleverd.Lees verder ›

Ik heb mijn uiterste best gedaan om een mooi kader te creëren voor Aeon Of Eternal maar ik krijg het niet passend. Blijkbaar heeft men zelf ook moeite om een goede definitie te geven van de stijl die dit project nu eigenlijk bezigt. Melodic death doom, melodic black metal, atmospheric black is wat er boven het begeleidend schrijven staat en dat klopt wel, maar het dekt geenszins de volledige lading.Lees verder ›

De situatie waarin de wereld zich bevindt is de heren van Flotsam and Jetsam kennelijk niet in de koude kleren gaan zitten. Hoe anders te verklaren dat Blood In The Water toch wat anders klinkt dan zijn ook al uitstekende voorganger? Bij mij is The End Of Chaos (man, het moest nog beginnen!) in ieder geval blijven hangen als een energieke en positieve heavymetalplaat waarbij de motor van de oude rotten uit Arizona volle toeren maakte: “Live your love without regrets, Don’t be a prisoner of time!”. De nieuwe worp is echter grimmiger en laat meer ruimte voor bezinning.Lees verder ›

Helleruin is een eenmansblackmetalband en dat is een reden om zowel mijn interne alarmbelletjes te laten rinkelen als reikhalzend uit te kijken naar wat debuutplaat War Upon Man gaat brengen. De reden: zwartgeblakerde eenmansprojecten vallen voor mij uiteen in twee categorieën. Categorie 1: heerlijk, geef meer! Categorie 2: waarom vallen mensen de wereld lastig met hun wanproduct? Ook Helleruin valt perfect in een van deze twee categorieën.Lees verder ›

Een EP van deze aimabele Britten. Unfathomable Ruination ging met Enraged and Unbound duidelijk richting het ongepolijste geluid. Old school zou ik zeggen, maar volgens sommigen is er geen old school. Het is death metal of plastieken meuk. Dit is death metal.Lees verder ›

Vanuit de Balkan komt deze nieuwe band. Het is echter niet duidelijk wie er achter zit, laat staan dat we meer te weten komen van waar de leden precies afkomstig zijn. Evenmin weten we of zij ook nog ervaringen hebben opgedaan in andere bands. Wat wel vast staat is dat het Franse Osmose Productions toch wat zag in deze band en prompt de EP Mrtvaja uitbracht. CMPT betekent niks meer of niks minder dan "dood". De achtergrond voor de teksten en het artwork is een verwijzing naar het eigen en specifieke omgaan met de dood die verstrengeld zit in iedere bewoner van de Balkanregio, bij de één bewust, bij de andere onderbewust. Black metal is de muzikale kunstvorm waaraan deze band zich waagt.Lees verder ›

Red Dawn Rising is afkomstig uit Kortrijk, België. Dit Weight Of The World verzamelt tien melodische metalcore nummers met een knipoog naar bands als In Flames, Killswitch Engage en As I Lay Dying. De lat kan je ergens leggen, ook erg hoog. Je kan gewoon verwijzen naar de lat en er verder niks mee doen. Je kan ook keihard je best doen om er toch maar te geraken. Ik ben benieuwd wat deze Kortrijkzianen gaan doen. Deze heren steken de vele middelvingers op naar zij die te verwend en te lui zijn om iets te ondernemen, om iets te bereiken in het leven ook al levert dit negatieve feedback op. Zij trachten ons wakker te schudden! En terecht!Lees verder ›

Nazxul. Al sinds 1996 ben ik fan van deze Australische blackmetalband. Ik ontdekte toen als zestienjarige het nummer Watching and Withering op de compilatie Blackend: The Black Metal Compilation Volume 2 en mijn wereld stond even een aantal minuten stil. Na het debuutalbum Totem (met comedian Steve Hughes op drums, die je hierrrr moet bekijken) volgde de monumentaal sterke EP Black Seed. Daarna enkele splits en heel veel stilte. Tot 2009 en de langspeler Iconoclast. De magie (mede mogelijk gemaakt door de drumslagen en keys van Tim Yatras) die van die plaat uitgaat bedwelmt me nog steeds. De vrij pathetische review die ik toen schreef is er ver over, maar het geeft aan dat ik er crimineel gek van was en nog steeds ben. Eisenwald bracht het album toen uit. Twaalf jaar later is er een derde langspeler, die via het onbereikbare Seance Records is verschenen.Lees verder ›

Nu er albumrecensies van Carpenter Brut en GosT zijn verschenen op Zware Metalen, laat de redactie het nieuwe werk van synthwave-seigneur Perturbator ook niet meer links liggen. Menig metalfestivalweide is inmiddels ondergedompeld in de industrial darksynth van het pseudoniem van Parijzenaar James Kent. Daarnaast verwierf Perturbator bekendheid met zijn fijne remix van Alcest’s Sapphire, die als bonustrack op Spiritual Instinct werd uitgegeven. Tot slot werd James Kent, na in 2017 zijn heavy jaren '80 synths op Roadburn Festival te hebben gespeeld, gevraagd om samen met Emma Ruth Rundle het geroemde festival in 2020 te cureren. Om die redenen durf ik te veronderstellen dat Perturbator geen onbekende meer is in onze metalscene.Lees verder ›

Uit het land van ontvoeringen van journalisten (Wit-Rusland dus) komt Khandra. Twee EP's maakte de band eerder. Nu is het tijd voor het echte werk: een heuse langspeler, getiteld: All occupied by sole Death. De naam Khandra vertaalt in het Russisch naar 'melancholie'.Lees verder ›