Headlines

Voordat we overgaan naar de orde van de dag, moeten we even stilstaan bij de spectaculaire albumhoes die Interloper zijn eerste langspeler Search Party heeft meegegeven. Een cover die tegelijkertijd adembenemend mooi, maar ook intrigerend is. We zien een dame die een soort alziend oog op de rotsen krast, terwijl zij aan de rand van een afgrond bij een gigantische waterval zit. Dit alles doet denken dat het album thematisch veel verder gaat dan een groep mensen die op zoek is naar iets of iemand die verloren is (ook wel een ‘’search party’’ in het Engels).Lees verder ›

Het gaat hard voor Jinjer. Op nauwelijks enkele jaren tijd slaagde de Oekraïense band erin om uit te groeien van een zoveelste Arch Enemy-kloon tot een grote publiekstrekker. Ik heb de band een Arch Enemy-kloon genoemd. Mijn excuses Tatiana Shmailyuk! Deze band en diens frontvrouw verdienen dit niet. Muzikaal gezien verschillen beide bands trouwens enorm. De parallellen die vaak getrokken worden tussen de beide bands komen er vooral doordat frontvrouw Shmailyuk schijnbaar probleemloos schakelt tussen grunten en clean vocals. Iets waar Alissa White-Gluz van Arch Enemy ook heel sterk in is.Lees verder ›

Dat black metal vele gezichten heeft, is een feit. En dat er in het genre heel vaak binnen bepaalde grenzen en volgens bepaalde wetmatigheden wordt gewerkt ook. Maar heel af en toe kom je een werk tegen dat die grenzen doorbreekt, dat zijn nek uitsteekt en om het hoekje durft te kijken om te zien welke mogelijkheden daar in de schaduw schuilen. Fire, Magic & Venom is zo'n album.Lees verder ›

Is dat iets? Tech hardcore? Bands als Converge doen in elk geval een gooi naar die omschrijving. Zo ook het Amerikaanse Wanderer. Met Liberation From a Brutalist Existence wordt een debuut uitgebracht. De heren hebben zelf een hele rits genres uit de kast getrokken, van false-grind tot thunder punk en chaotic hardcore.Lees verder ›

De kosmische Duitsers van Yagow brengen met The Mess hun debuut. Als je bij kosmische Duitsers nu het beeld hebt van bratwursten en oktoberfestdecolletés die voorbij waaien vrij van tijd en ruimte door het eindeloze heelal, dan is dat exact het goede beeld. Deze drie stoners brengen kosmische krautrock/spacerock. Ik kon na een paar keer luisteren niet meer bij de promo omdat ik 'te vaak had ingelogd'. Lijkt mij een goed teken toch?Lees verder ›

Toen ik in 2018 sprak met Tamás Kátai, de Hongaarse man die momenteel in het Verenigd Koninkrijk vertoeft en de bezieler is van Thy Catafalque, wist de man niet of hij nog productief zou zijn in de komende jaren. Een interview dat op die manier wat eindigde in mineur na het prachtige Geometria, maar niets bleek minder waar.Lees verder ›

Als een zombie die zich hongerig naar zijn doelwit toewerkt, wist het Italiaanse death metalgezelschap van Fulci zich twee jaar geleden plotsklaps in mijn jaarlijst vast te klauwen. Met het toen uitgebrachte Tropical Sun bracht de band een ode aan de horrorfilm Zombie Flesh Eaters, beter bekend als Zombi 2, maar tevens te vinden onder de titel Zombie.Lees verder ›

Eerste album voor het Tsjechische Taje Skal, dat verschenen is via Hexencave productions en het Nederlandse New Era Productions. De man achter deze band, Svar, is tevens verantwoordelijk voor alle muziek van Triumph, Genus.  Triumph, Genus is dan weer de Tsjechische black metal creatie die al in mijn jaarlijst eindigde met zijn bittere en zure black, getuige de review van het album Po vrhu vždy je prázdno kolébek, één van mijn favoriete New Era Productions uitgaves. Samen met het aanverwante, eveneens Tsjechische Kult ofenzivy.Lees verder ›

Alles komt terug. Het maakt niet uit of het om kledij, de geschiedenis of de lulligste hype uit je kindertijd draait. Het was dus maar een kwestie van tijd voordat het verguisde nu-metalgenre eveneens opnieuw zijn opwachting zou maken. Je houdt ervan of je hebt hele huiskamers willen slopen uit pure razernij bij het aanhoren van deze mix van metal en rap, die met de eeuwwisseling enorm populair was.Lees verder ›

Ergens bovenop een toren in de verlaten diepte Moria vindt een strijd van ongekende proporties plaats. Een eeuwenoude, grijze tovenaar neemt het op tegen een nóg oudere, met razernij vervulde entiteit. Wie zal er winnen? De geschiedenis zal het leren. Vandaag dalen we af naar de mossige spelonken van de Lord of the Rings-mythologie. Het debuutalbum van de Amerikaanse epicdoomformatie Olórin (wat overigens de geboortenaam van Gandalf is) gaat namelijk over één aspect van de immense vertellingen over Midden-Aarde: de strijd tussen Gandalf en de Balrog.Lees verder ›

Een livealbum uitbrengen heb ik nooit helemaal begrepen. In een ver verleden heeft Live Aus Berlin van Rammstein nog wel de nodige indruk op mij gemaakt, maar dat was in het jaar krentenbol. Destijds was het leuk om een dergelijke sfeerimpressie te krijgen omdat er op YouTube nog niet veel te vinden was. Of je moet er beeld bij hebben, of je moet er gewoon live bij zijn: zo'n livealbum doet het vaak nét niet. Lacuna Coil loopt inmiddels echter al de nodige jaren mee en als er één band is die een gigantische groei heeft gemaakt zonder daarbij zijn roots te verloochenen, dan zijn het deze Italianen wel.Lees verder ›

De Amerikaanse supergroep Light The Torch (voorheen Devil You Know) laat weer van zich horen. Drie jaar geleden werd de liefhebber van melodieuze metalcore op overtuigende wijze door elkaar geschud door de heerlijke plaat Revival. Daarvoor verschenen er overigens ook al twee onder de oude naam. Met Franscesco Artusato (All Shall Perish), Howard Jones (ex-Killswitch Engage) en Ryan Wombacher (Bleeding Through) aan het roer zou je weinig anders dan kwaliteit verwachten. Alle drie de muzikanten weten waar Abraham de mosterd haalt. Voorts maakt Alex Rüdinger (Whitechapel) zijn debuut achter het drumstel. Via Nuclear Blast verschijnt het nieuwe album dat de naam You Will Be The Death Of Me heeft meegekregen en twaalf nummers bevat die vrij gemakkelijk blijken te beklijven. Lees verder ›

Het Hongaarse Tortharry is al vanaf 1991 actief. De geschiedenis van de band gaat echter terug tot 1984 toen de band als Imago werd gestart en in 1989 werd omgedoopt in Executor. Na wat demo's en een split kwam in 1991 het eerste volledige album (When The  Memories Are Free) onder de naam Tortharry uit. Dat de band dus een vaste waarde is in de Oost-Europese scene mag als understatement worden opgetekend. Het is Tortharry echter niet gelukt om de status van de underground te ontstijgen.Lees verder ›

Dit Leiþa is het andere kindje van Noise. De Duitser die met zijn Kanonenfieber en met het album Menschenmühle, toch danig wat indruk maakte hier op de redactie en waarschijnlijk ook bij menig blackmetalfan met het zwarte hart op de juiste plaats. Tevens hadden zij, die vaak vanuit cultuur-historisch perspectief naar een plaat luisteren, ook weer wat voer. De thematiek op dat album handelt immers over de Eerste Wereldoorlog.Lees verder ›