Enkele jaren geleden was ik aangenaam verrast toen ik hoorde dat een van de leden van het licht geniale Omega Massif een doorstart maakte in Cranial. Grotendeels bleef het geluid behouden, maar was er ook meer ruimte voor sludge- en blackmetalinvloeden. En niet onbelangrijk: Waar bij Omega Massif de muziek louter instrumentaal was, is er bij Cranial wel ruimte voor zang. Die neemt bassist Julian voor zijn rekening.
Inmiddels is Cranial aanbeland bij album nummer drie (daarnaast is er ook nog een EP uitgebracht). Structures heet het nieuwe werk en het bestaat, net als zijn voorgangers, uit nummers die de tienminutengrens ruimschoots passeren. Dan moet je van goeden huize komen om het interessant te houden. Omega Massif kon dat heel goed, Cranial bij vlagen. Alleen bij opener Guidelines lukt dat pas vanaf de tweede helft van het nummer. De track heeft moeite om op gang te komen en het voelt in het begin wat rommelig aan, maar dat komt ook wel een beetje door het bekkenspel en de wat droge productie. Pas wanneer er een snijdende gitaarlijn door de muziek wordt geweven en zanger Julian wat meer krijst, wordt het interessanter: plotseling wordt een flinke dosis venijn aan de muziek toegevoegd. Een gitaarlijn die over een dwingend ritme wordt losgelaten maakt het geheel mooi af, maar eerlijk is eerlijk: het is wel een nummer dat niet echt nieuwe paden in het genre bewandelt. De voorspelbaarheid ligt op de loer en dat geldt ook wel een beetje voor de overige nummers.
Nu hoeft dat natuurlijk geen probleem te zijn. Het wiel hoeft niet per se opnieuw uitgevonden te worden, maar in post-metal is het wel een uitgekauwd recept. Aan de andere kant, mij hoor je niet klagen bij de beginriffs van Structures, waarin de band ook de nodige post-rock in het geluid verwerkt, vooral duidelijk in de opbouw. Daarna begint Julian weer te brullen en ik vind zijn stemgeluid weliswaar bruut, maar ook vaak eentonig. Het lijkt ook te fungeren als een extra textuur in het geluid van Cranial, want van zanglijnen kun je niet echt spreken. Qua aanpak doet het wat dat betreft wel denken op Johannes van Cult of Luna, een vergelijking die muzikaal ook zeker opgaat in het nummer Into The Abyss. Net als bij Guidelines geldt dat als hij wat meer krijst het direct aangenamer klinkt, zoals hij laat horen in de versnelling tegen het einde, terwijl bij zijn brul de aandacht wat verslapt.
En ik denk dat daar het pijnpunt van deze plaat ligt: de lange nummers weten niet de volledige tijd te boeien. En als je er dan maar vier op een plaat hebt staan, voelt dat al snel als een gemis. Aan de andere kant: het gebodene is verre van slecht, het wordt prima uitgevoerd, dus voor de die-hard post-metalfans is dit een prima plaat om aan hun collectie toe te voegen.
Score:
65/100
Label:
Moment Of Collapse Records, 2025
Tracklisting:
- Guidelines
- Structures
- Into The Abyss
- The Beauty In Agression
Line-up:
- Michael Melchers – Gitaar
- Julian Weidhaus – Basgitaar, zang, samples
- Felix Amthor – Drums
- Sebastian Kröckel – Gitaar
Links: