Headlines

Korn is terug om ons te pesten met een nieuw album. Althans, dat was zowat de gedachte die door mijn hoofd ging toen ik vernam dat de Godfather van de nu-metal een nieuw album op de wereld ging loslaten. Onder het motto “een zak erover en voor het vaderland” besloot ik deze nieuwe plaat eens te beluisteren en het moet van één of ander bijbelverhaal geleden zijn dat zich nog zo’n wonder heeft voorgedaan. Het album is namelijk echt goed!Lees verder ›

In Duitsland en Oostenrijk is Toxpack een vrij succesvolle band. Er werd getekend bij Napalm Records en de toekomst lijkt de groep toe te lachen. Nu is de band klaar om het buitenland te veroveren. Dat Toxpack uitsluitend in het Duits zingt, lijkt geen probleem te vormen. Is een bandje genaamd Rammstein er immers ook niet in geslaagd om zelfs in de VSA op tour te kunnen gaan? Waarom zou Toxpack dit dan niet kunnen?Lees verder ›

Polen. Een land vol diepe wouden waarin trollen, feeën en heksen wonen. Althans, als we de heren van het folkmetalgezelschap Diaboł Boruta moeten geloven. Op hun vierde album Żywioły (elementen) bezingen zij wederom de rijke natuur en folklore die hun thuisland te bieden heeft.Lees verder ›

Progressieve black metal uit het noorden van Zweden, las ik in de promo. Karmanjaka is een onbekende voor mij, ook al is dit al het derde album voor deze heren. Op de burelen van Zware Metalen is ook niet eerder iets ter recensie aangeboden, zover ik dat kan natrekken. Ik maak verder uit de promo en enig speurwerk op dat de muzikale inspiratie voortkomt uit een het fantasyboek Bröderna Lejonhjärta, geschreven door Astrid Lindgren. Het is weer eens wat anders.Lees verder ›

Baudelaire en Rimbaud hebben deze Nederlanders van Zwaard geïnspireerd om hun eerste werkstuk af te leveren: een EP, met als titel Bloed En Wijn. Argento Records pikte dit werk maar al te graag op. Heerlijk ook om lezen dat deze EP uitkomt op vinyl en cassette. Terug naar de dagen van weleer zou ik zo zeggen. Zwaard speelt een blackmetalvariant die aangekondigd staat als subterranean black metal. Ik ben benieuwd. In ieder geval werd de eerste boodschap van deze band samengevat middels een EP die drie nummers omvat maar wel een speeltijd heeft van bijna een half uur.Lees verder ›

Ænigmatum komt uit Amerika en in 2018 zag de eerste demo met slechts één nummer het levenslicht. Op zich weinig bijzonders, maar het bleek genoeg om een volledig album uit te mogen brengen via Chaos Records het jaar erop. Een Mexicaans label dat verrassend goede releases heeft uitgebracht van onder andere Sarcasm, Just Before Dawn en Question. Het titelloze debuut van Ænigmatum maakte al veel indruk op me en sindsdien heb ik de band haarscherp in het oog. Een in 2020 uitgebrachte demo kwam op cassette uit Headsplit Records en nu is er dan het tweede volledige werkje, uitgebracht door het kwaliteitslabel 20 Buck Spin. Een welverdiende promotie in mijn ogen, die in lijn ligt met de progressie die de band heeft doorlopen.Lees verder ›

Celeste is een Franse band die ik een aantal jaren geleden op Soulcrusher leerde kennen. De live-ervaring was al direct behoorlijk indrukwekkend. Voorzien van rode mijnwerkerslampjes in volledige duisternis gehuld brengen de heren een bedwelmende symbiose van blackmetal en sludge, waarbij de nadruk continu ligt op spanning en dramatiek. Tijdens de laatste editie van Soulcrusher stond de band er ook en is hij zelfs gepromoveerd naar het hoofdpodium om de Nijmeegse tempel Doornroosje in vervoering te brengen. Celeste est venu, a vu et conquis zullen we maar zeggen.Lees verder ›

Persefone is een zestallig collectief afkomstig uit Andorra. Buiten het feit dat dit een dwergstaatje is in de bergen tussen Frankrijk en Spanje heb ik vrij weinig associaties met dit land. Behalve dan die ene voetbalwedstrijd tussen Nederland en Andorra, waarbij Ruud van Nistelrooy de hele wedstrijd werd geprovoceerd en na zijn uiteindelijke goal besloot dit even goed bij de betreffende verdediger in te wrijven. Persefone is een band die al geruime tijd bestaat, ook nog eens in mijn muzikale straatje valt, maar toch op de één of andere manier aan mijn aandacht heeft weten te ontsnappen.Lees verder ›

In 2007 liep alle leven uit het Duitse Mystic Circle. Beelzebub trok er voor zichzelf de stekker uit. Doch nu recentelijk kwam deze heer opnieuw een van zijn kameraden uit de goede oude tijd tegen, A. Blackwar. Samen besloten ze Mystic Circle nieuw leven in te blazen en terug het wapen op te nemen waar het volgens de kenners al die tijd is blijven liggen, met name in 1999. Het nieuwe album moet dus aanzien worden als het logische vervolg op Infernal Satanic Verses uit datzelfde jaar.Lees verder ›

Ik hou van brutal death metal. Ik hou zelfs van brutal deathcore. Ik hou zelfs van infantiel brutale deathcore en zelfs van übertechnical brutal vegan deathcore. Waking The Cadaver? Infant Annihilator? Acranius? Geef maar hier. Zelfs de frisse en viriele springveer deathcore die je via Unique Leader meer en meer tegenkomt kan ik op regelmatige basis zonder al te veel schaamte uit mijn speakers laten komen. Vulvodynia uit Zuid-Afrika is een naam die de laatste tijd vaak opduikt en dus voelde ik me verplicht deze vierde langspeler te aanvaarden. Ik dacht dat Vulvodynia een stad was in Oekraïne (geen idee hoe ik daar bij kom, help me asjeblieft), maar het is kutpijn uit Zuid-Afrika, één van de landen met de hoogste graad van verkrachtingen ter wereld (9.556 geregistreerde gevallen in de maanden juli, augustus en september 2021). Hoe fout.Lees verder ›

In de bijgeleverde beschrijving van het nieuwe album van SOM wordt gesproken over Doom pop. Nu zijn dat wel twee genres die best ver van elkaar af liggen, toch valt hier wel iets voor te zeggen. Na beluistering komt het erop neer dat SOM een interessante mengelmoes maakt tussen Post Rock, Shoegaze en Alternatieve Metal, aangevuld met wat popinvloeden. Dit laatste zit hem overigens vooral in de zangpatronen, die vaak wat lieflijk aandoen.Lees verder ›

Nog zo een album dat ik lang heb laten liggen rijpen. Negură Bunget's meest recente, Zău. Ze hebben wel iets met de "Z". Het debuutalbum Zîrnindu-să uit 1996 was er, en vijf jaar geleden was er Zi. Dit Zău is het derde album in de Transylvanian Trilogy, een drieluik dus. Bandleider Gabriel Mafa aka Negru, stierf in 2017 ten gevolge van een hartaanval, zijn laatste drumslagen zijn te horen op dit laatste album, een album dat ten tijde van zijn heengaan al ver gevorderd was. De resterende bandleden, die allen vanaf 2013 actief zijn in de band, hebben er alles aan gedaan om dit Zău te laten klinken zoals Negru dat volgens hen gewild heeft. Qua motivatie kan zoiets wel tellen.Lees verder ›

Collega René is de grootste thrashliefhebber die ik ken, maar ik kan nu en dan ook wel mijn portie gebruiken. Vooral in combinatie met death metal kan je me een plezier doen met een thrashplaat of twee. Vorig jaar was er Defleshed, de nieuwe Exodus kon mij ook krijgen en binnenkort de Belgische helden van Evil Invaders die op de proppen komen met een nieuwe plaat. Ik doe het ondertussen met deze Cryptobiosis van Art Gates Records, waarvan ik een video zag passeren en meteen de promo aanvinkte. Cryptobiosis is Duits, acht jaar oud en bestaat uit vier leden.Lees verder ›

Op de laatste dag van het toch behoorlijk vervloekte jaar 2021 verscheen dit Sinew Of Sol, het vijfde album van het in Texas gebaseerde Midnartiis, geesteskind van heerschap Wes Radvansky. Je ziet al op een paar kilometer afstand zelfs doorheen dichte mist dat het om black metal moet gaan, waarschijnlijk van de traditionele soort.Lees verder ›