Headlines

Ooit waren de glamrockers van Mötley Crüe de schrik van Sunset Strip. Maar zegge en schrijve 40 jaar later zit de band toch eerder in de hoek waar de klappen vallen. Ondanks hun meer dan honderd miljoen verkochte platen, hun hits, hun Netflix-film, hun ster op de Hollywood Walk of Fame. Tegenwoordig gaat het toch eerder over het wederzijdse moddergooien bij het vertrek van gitarist Mick Mars, over de laat ons zeggen aan lager wal geraakte zangkwaliteit van Vince Neil, gecombineerd met zijn minder goede fysiek, over het gebruik van backing tracks in het algemeen en meer specifiek over het feit dat Nikki Six gewoon geen noot bas zou kunnen spelen.Lees verder ›

Wat hoort er nog gezegd te worden over de legendarische punkrockers van Sum 41 uit Ontario, Canada? De band surfte mee en was zelfs toonaangevend voor de golf van populaire punkbands rond de millenniumwissel met megahits als Fat Lip, In Too Deep, Still Waiting of Motivation. Toch was 2024 geen vriendelijk jaar voor de band. Zanger Deryck Whibley herstelde eind 2023 nog maar pas van een zware covidinfectie en bleef in 2024 met zijn gezondheid worstelen. Later wordt Deryck ook zo vaak genoemd als mogelijke opvolger voor Chester Bennington bij Linkin Park - stel je voor - dat hij dit wel moest adresseren in video's. Maar in het begin van het jaar kondigt de band hun vertrek uit het muzieklandschap aan met het dubbelalbum Heaven :x: Hell. Waarbij Heaven de meer poppunkelementen vangt en Hell een ruigere kant toont met meer riffjes en opgedreven tempo's. De vraag blijft dan natuurlijk: 'Is dit dubbelalbum een waardige afsluiter van de band of was de hype rond Sum 41 vooral gerechtvaardigd begin jaren 2000?'Lees verder ›

Uit Griekenland, een land met een zeer rijke blackmetalgeschiedenis, mogen we de nieuwe plaat van eenmansband Auriferous Flame verwelkomen. De band bestaat uit multi-instrumentalist Ayloss die waarschijnlijk eerder bekend zal zijn via Spectral Lore en zijn andere band Mystras. Deze inmiddels derde LP draagt de naam The Insurrectionists And The Caretakers.Lees verder ›

We zijn weer aanbeland aan de ruige kusten van het Verenigd Koninkrijk, in de regio Cumbrë. Úlfarr, een driekoppig watermonster, een oorlogsschip dat black metal spuwt, heeft na het fantastische Orlegsceaft opnieuw een verhaal klaar bestaande uit maar liefst elf hoofdstukken. Fornetes Folm/His Crown Grows From His Skull kreeg het als titel mee. Het Duitse Purity Through Fire Records is nog altijd de haven van waaruit dit Britse schip vertrekt.Lees verder ›

Wij zijn toch op alles voorbereid? Of moet ik me net wat meer verduidelijken? Ik voel me vaak op alles voorbereid. Lekker alles strak organiseren, maar met de nodige ruimte voor onverwachte wendingen. Het kan natuurlijk niet altijd rozengeur en maneschijn zijn . Er loopt ondanks die organisatie en dat helder overzicht nu en dan wel eens iets mis, dat kan ik je garanderen.Lees verder ›

Daar stond ik dan op Helldorado met open mond naar deze doomformatie uit Little Rock, Arkansas te kijken. Bij doom metal zou je kunnen denken dat ik het wereldrecord langste geeuw daar in Eindhoven ging vestigen en daardoor mijn kaken vastgezet had. Gelukkig is dat niet wat er is gebeurd, dankjewel kaken, en stond ik vijfenveertig minuten gebiologeerd en ingenomen door het immense geluid van de groep te kijken.Lees verder ›

Als je ergens op kan vertrouwen dan is het dat je het genre dat Distrüster speelt al weet voordat je een seconde hebt geluisterd. Het is een Pools speed/crust/deathmetal-gezelschäp. Het eerste album dat de band uitbracht was Sic Semper Tyrannis. Heb ik nooit geluisterd. Nu dan een EP, zo'n twee jaar later. Het heet Obscurum Per Obscurius, een Latijnse uitdrukking. Het betekent zoiets als iets wat al onduidelijk is nog onduidelijker maken. Ik denk dat Distrüster vooral wil zeggen: het duistere nog verder verduisteren. Het boeit verder ook niet, het is hier geen Latijnse les.Lees verder ›

Atra Vetosus uit Tasmanië - en dan zitten we down under in Australië - kwam al meermaals aan bod op onze geliefde webstek. Het bleek de heer Al Foet, reviewpaus, die eerder werk onder de loep nam. Het is nu aan mij om mijn eigen idee te ventileren en neer te schrijven. Undying Splendour is album nummer drie van de band rond de heer Slikver, of in het gewone leven ook wel Josh Young genaamd. Het is een bezige bij of drukke Tasmaanse duivel want één van zijn andere bands, Astral Winter, kwam in 2020 nog met Perdition II ook via het Belgische Immortal Frost Productions.Lees verder ›

December is voor mij een ideale maand om nog eens wat oldies op te snorren, zoals Blue Öyster Cult, een band die toch altijd behoorlijk onder de radar gebleven is. Of was dat gewoon anders in de periode voor mijn geboorte? Deze heren gaan immers al mee sinds eind jaren '60(!), kenden uiteraard hun hoogdagen in de jaren '70 en verschenen met het gekende (Don't Fear) The Reaper zelfs in de gekende Halloween-film met Jamie Lee Curtis. Toch is het geen band als The Scorpions of Deep Purple, die je al vaak live zag, of een band als Led Zeppelin of The Rolling Stones met een onmeetbaar internationaal aura.Lees verder ›

De ‘oudjes’ doen het goed dit jaar. Saxon, Judas Priest en Deep Purple brachten uitstekende albums uit. Ook Bruce Dickinson, die we natuurlijk vooral kennen als frontman van Iron Maiden, bracht in het eerste kwartaal van dit jaar zijn zevende solo-album uit. Een review op Zware Metalen ontbrak echter nog.Lees verder ›

Hranice en Krásno zijn twee nieuwe singels van de Slovaakse post-blackmetalband Besna. De heren maakten al indruk - althans, dat is mijn bescheiden mening - met eerder werk. Denk dan aan de split met Abyss uit 2020, de eerste langspeler Zvertsvá maar ook met de EP titel Besna gooiden ze hoge ogen. De twee nieuwste singles zijn separaat uitgekomen doch ik bespreek ze toch even als was het een EP'tje want jongens dit is toch weer bijzonder lekker materiaal. De heren heb voor de promotie van deze twee singles die, als ik het goed zie, in eigen beheer enkel digitaal beschikbaar zijn gesteld, een videoclip voorzien. Ik voeg beiden even toe.Lees verder ›

Ach verdorie. Nu zie ik bij het binnenkomen van de nieuwe CMPT, Na Utrini, dat dit tweede volwaardige album nog vooraf is gegaan door Krv I Pepeo (2021). Een plaat die ik jammerlijk gemist heb. Mrtvaja bleek de EP net daarvoor te zijn waarmee deze Servische blackmetalband indruk op me maakte.Lees verder ›

Waarschuwing: deze recensie bevat talloze referenties. Mocht dat voor jou als lezer geen probleem zijn, dan heb je nu een perfect excuus om niet, of toch zeker minder, met je familie te hoeven praten tijdens de feestdagen. De lijst met referenties zal namelijk gigantisch zijn. Neem bijvoorbeeld alleen al alle te noemen bands voordat King Street uit Londen is ontstaan. Zo spelen, en speelden, de bandleden in: 50 Caliber, Bun Dem Out, Low Life, King Ly Chee, Ancient Rivalry, Living Martyr, Crippler LBU en Tirade. Inspiratie genoeg in de Londense underground hardcorescene kan je gerust stellen. Het laatste project, dat in 2020 is ontstaan, heeft de laatste jaren al de nodige singles en EP's uitgebracht. Ondanks dat de laatste EP, The Return Of, begin 2024 is uitgebracht, verzorgt het Engelse gezelschap op de valreep nog een fijne hardcore-afsluiter in 2024.Lees verder ›

Na vijf albums in vijf jaar, waaronder een groots drieluik, had ik verwacht dat het Zwitserse Aara wel even de tijd en rust zou nemen om een nieuw albumconcept uit te werken. Maar niets blijkt minder waar, de creatieve uitspattingen en ideeën van deze heren en dame lijken onuitputtelijk en het volgende album is alweer een feit. Dat heb je misschien als je niet live speelt (hint hint). Ditmaal geen 19e eeuwse, gothische roman als uitgangspunt, maar een waargebeurd verhaal over de mens tegen de onverbiddelijke krachten van de natuur.Lees verder ›

Old Forest heeft met Graveside al zijn negende album om aan de man te brengen. De heer Kobold (of schrijven we beter Mr Fogerty of Mr Fog, want hij heeft ook een verleden in In The Woods, maar is nog altijd actief in Nattehimmel en Ewigkeit) is en blijft een bezig bij. Dit Old Forest is al bijna zo oud als de boom in mijn tuin en die dateert ook al van 1998. De vorige plaat, Sutwyke, kreeg geen schrijven op Zware Metalen. Mournfall, uit 2021, ontleende aan collega redacteur Maarten nog de mening dat het een plaat voor de jaarlijst zou moeten zijn.Lees verder ›