Headlines

Met At the Pulse Of Kapitulation – Live in East Berlin 1990 en Live Kreation - Revisioned Glory lijkt Kreator jaren geleden zijn twee ultieme live-releases al te hebben uitgebracht. De eerste bevat immers het optreden dat de band kort na de val van de muur in Oost-Berlijn gaf en is daarmee een kroniek van veranderende tijden. Live Kreation maakt met vierentwintig nummers, opgenomen in verschillende landen, dan weer indruk als representatie van het werk van Kreator zelf tot en met Violent Revolution. Toch is London Apocalypticon: Live At The Roundhouse een mooie toevoeging aan de live-catalogus van de Duitse thrashers.Lees verder ›

Jezus kon over water lopen, zegt men. Zoals de voorkant van het album The Death of Me van Polaris laat zien, is dat echt niet altijd een pretje. Vooral niet als je in de fik staat. Wees daarom vandaag eens blij dat je niet in staat bent om over water te lopen, en dat je waarschijnlijk ook niet in de fik staat. Je kan ook blij worden van dit leuke plaatje van metalcoreband Polaris uit Australië.Lees verder ›

De Finnen van Lordi zijn niet vies van een publicitair stuntje getuige de deelname (en winst, de eerste keer voor Finland en nooit eerder wist een artiest zoveel punten te halen) aan het Eurovisie Songfestival en ze hebben er nu weer eentje: een fictief compilatiealbum. Wat dat is? Daarvoor moeten we even terug naar 1992, het jaar waarin Lordi werd opgericht.Lees verder ›

Aaah de jaren ’70. Wat een prachtige periode op muzikaal gebied. Hard rock was ook op zijn hoogtepunt met legendarische bands als Aerosmith, Deep Purple en Led Zeppelin. Het decennium zag ook de geboorte van heavy metal dankzij mythische bands als Black Sabbath, Motörhead en Judas Priest. Er was…Lees verder ›

Insect Ark bouwt al enige jaren aan de weg naar de top. Met iedere nieuwe plaat wint de band fans bij alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Ik vermoed dat er onder de lezers van deze recensie ook Insect Ark-maagden zitten. Mensen die het horen donderen…Lees verder ›

Ergens in 2006 besloten een aantal kerels een band op te richten met een bandnaam die klinkt als een klok: Hangatyr: één van de vele namen voor de Noorse god Odin. Deze Duitse kerels, uit de regio Thüringen en beter nog de stad Apolda, schreven intussen een demo en…Lees verder ›

De tweede langspeler van deze Deens/Amerikaanse band, Í Myrkri, komt uit via het Poolse Wolfspell Records. Dit duo speelt atmosferische black metal en is me totaal onbekend. In 2019 kwam eerder al Black Fortress Of Solitude uit. Interessant, zo een samenwerking tussen het kleine Denemarken, dat nog net vasthangt…Lees verder ›

In 2011 besprak ik het debuutalbum van het Oekraïense Ygg, genaamd Ygg. Een typisch Oekraïens stuk black metal met de gekende elementen. De bandleden zijn geen onbekenden en vertoeven tevens in bands als KZOHH en Ulvegr, of deden dienst in bands als Nokturnal Mortum en Khors. Drudkh-stijl en klanken vanuit de…Lees verder ›

Vierde album voor het Finse (ja, echt) Dead End Finland, wederom via Inverse Records. Eén van de betere bands dat via Inverse verschijnt, zoals ik al liet optekenen in een vorige review. De voorbije drie albums heb ik allen voorzien van kritische gedachten, de laatste van de drie –…Lees verder ›

Charlottas Burning Trio uit Zweden geeft het begrip muzak invulling. De band is sinds 2015 actief, en ‘actief’ mag hier letterlijk worden genomen. Twee live-albums, een EP en twee albums verder komt Aeons aanwaaien. Op zich is er niets mis met deze release, maar goede genade wat een doorsnee…Lees verder ›

Spectres from the Old World is album nummer acht van de Duitse blackmetalgrootheid Dark Fortress. De vorige zeven waren stuk voor stuk monumentaal en relevant voor het genre, elk op zijn eigen manier weliswaar. Een album van Dark Fortress is overigens elke keer weer een fascinerende ontdekkingsreis: van het frisse en complexloze Tales from Eternal Dusk (2001), over het bombast van Eidolon (2008) tot het meer afwisselende en onvoorspelbare Venereal Dawn (2014).Lees verder ›

Fluisteraars is met afstand één van de betere blackmetalbands die Nederland kent. Het drietal is tegenwoordig een tweetal en werkt volgens de Anaal Nathrakh-methode, wat wil zeggen dat er één de zang doet en de ander de rest. Bob Mollema verzorgt de vocalen in dit geval, terwijl Mink Koops de instrumenten bespeelt.Lees verder ›

White Ward is een band uit Oekraïne die met zijn laatste plaat Love Exchange Failure aan de top van mijn jaarlijst van 2019 stond. Ook live is dit een band die een onuitwisbare indruk op me maakte. Verbazing alom bij het uitzoeken van te reviewen nieuwe releases, dat bij deze Schattenfall vermeld staat dat deze Duitse band bestaat uit ex-leden van White Ward. Waar ligt die link dan?Lees verder ›

Belgen met een metalen handicap die de aankondiging van deze release gemist hebben, verdienen het om te verdrinken in het bloed van hun kinderen. Wie geen kinderen heeft, in het bloed van andermans koters. Het gemaskerde industrial metalcombo ontwikkelde een Doom-videospel op basis van zijn eerste full album, hield een intensieve crowdfundingcampagne en zette een indrukwekkende garde gastzangers achter de micro. Van de brandende kathedraal van Antwerpen tot het meeslepende conceptverhaal, visueel en marketingtechnisch is dit nu al het meest opvallende dat onze regeringsloze natie op de metalwereld zet. Als trotse Belg hoop je dan zó hard dat het ook supervet klinkt. Lees verder ›

Als de naam van de band iets met hersenen te maken heeft, dan snap je wel wat er gaat gebeuren. Kakofonische, progressieve technische death metal is het geworden, volgens de band zelf. Dit is echter wel van de melodieuze soort en niet het zware werk.Lees verder ›

VxPxOxAxAxWxAxMxC, zo heet de band officieel. Daar doen we bij Zware Metalen zo min mogelijk aan mee. Vaginal Penetration of an Amelus with a Musty Carrot is inderdaad Oostenrijks en dat is maar goed ook want anders zou de titel van de plaat niet bepaald relevant zijn.Lees verder ›