Headlines

Op een dag zei de farao tegen Mozes: “Mozes, ik geef jullie de keuze: ofwel zet ik Aborted Fetus met Pyramids Of Damnation op, ofwel slaan jullie op de vlucht en zwerven 40 jaar door de woestijn.” Wie weleens een Bijbel gelezen heeft, weet wat Mozes gekozen heeft. Nu we dat zesde album van deze Russische deathmetalband gehoord hebben, kunnen we de man met de wonderstaf alleen maar gelijk geven. Dat is zo saai als de Nijl lang is.Lees verder ›

Zo ben je als band nog geen tien jaar bezig en toch al genomineerd voor het beste heavy album of EP van 2020 in eigen land. De uitslag volgt nog, maar het Australische Alpha Wolf mag zichzelf op de borst kloppen voor die mooie prestatie. Die nominatie is overigens op basis van de vorig jaar verschenen EP Fault.Lees verder ›

Armoured Knight is een Chileense heavymetalband. Chili, u weet wel, dat langwerpige land aan de andere kant van de oceaan. U zegt: 'Noem nog eens drie bands uit Chili!' Neen, ik ken er geen een die me zo te binnen schiet. De digitale metalen encyclopedie geeft 2,596 bands uit Chili weer. Ze bestaan dus wel degelijk.Lees verder ›

Zoals jullie in het interview met Amaranthe kunnen lezen is dit nieuwe - zesde - album een herneming voor de Zweedse mainstreamers, gebaseerd op Helix. Voor mij heeft Amaranthe één serieuze misstap begaan in zijn carrière. Dat was met het album Maximalism, iets wat ik graag vergeef. Het was uitkijken naar plezierige liedjes met pep en positivisme, snelheid en emotie. Ik kan amper geloven dat ik dit schrijf, maar het klopt wel. Metal mag wel degelijk fun zijn. De drie single-video's die het album vooruit snelden waren niet eenzijdig "fun" en de rest van het album bleef lang geheim. Tot nu.Lees verder ›

Mitch Harris’ wegen zijn ondoorgrondelijk. Het is al jaren geleden dat hij nog structureel met Napalm Death het podium opstapte. Op de laatste plaat van die band speelt hij weliswaar nog gitaar maar in het persbericht wordt hij zelfs niet meer genoemd bij de bandleden. Ernaar gevraagd gaf Napalm Death-zanger Barney aan dat het aan Mitch zelf is om deze situatie van afgenomen muzikale activiteit toe te lichten. En dan ineens staat meneer voor de deur met zijn nieuwe band/project Brave The Cold.Lees verder ›

Het gebeurt dat je onverwacht in het gaatje genomen wordt. Een moment niet opletten en hup, je hebt prijs. Dat kan thuis gebeuren, op het werk, professioneel, privé. Je kan het zo gek niet bedenken. Nu gebeurt het me hobbymatig. Bij Dame Silú De Mordomoire staat er netjes black metal geschreven in het lijstje van uit te voeren reviews. Ik dacht laten we nog eens iets ontdekken: iets onbevangen, onbevooroordeeld in de hand nemen en gewoon goed doorluisteren. Tja, dan kom je toch van een kale reis terug, als deze release, A World Of Shadows, een dungeonsynthplaatje blijkt te zijn.Lees verder ›

Als je in een band speelt waarvan het merendeel van de bandleden zijn roots heeft liggen in verschillende muziekstijlen, dan kan je ook een muzikale potpourri verwachten. Laat het Belgische Cuttermess nu precies aan dat plaatje voldoen. De band brengt met zijn EP Take 'm To The Guillotine na twee jaar intensief repeteren en optreden dan eindelijk zijn debuut. Dat het vijftal de zaken graag goed aanpakt blijkt uit het feit dat de opnamen plaatsvonden in de Hearse Studio, de plek waar in het verleden ook werk van Aborted, Cytotoxin en Wiegedood is vastgelegd. Ook het handgetekende artwork is een mooi visitekaartje en dekt de titel van dit debuut op prima wijze.Lees verder ›

Uit de woestijn van Nijmegen komt een psychedelische desertmetalband genaamd Bismut. Dat is inderdaad een vernoeming naar het zware metaal met dezelfde naam. Retrocausality is een album met een speelduur van een dikke 70 minuten. Wat?! Ze-ven-tig minuten keiharde instrumentale stoner in je fucking oren. Je hoort het goed.Lees verder ›

Soms wil je een kopje koffie gaan halen met muziek op de achtergrond. Het heeft een half uur moeten wachten, want ik was Cross Bringer - The Signs Of Spiritual Delusion aan het luisteren. Wat een intrigerende plaat is dit geworden! De band bestaat uit vier types, en zij hebben in 2019 dit vehikel opgericht. Hoe noem je dit soort muziek? Technische black hardcore denk ik. Denk aan Converge, een furieuze versie van Drottnar en Deathspell Omega, dan ben je een heel eind. Het is overigens niet post of progressief, eerder avant-garde. Alsof de zwartheid van black metal in een innige knuffel ligt met het verheffende van hardcore.Lees verder ›

Een vijfkoppig collectief uit Brazilië dat twee jaar heeft gewerkt aan hun debuut EP en die nu in eigen beheer wordt uitgebracht. 'Nu', dat is eigenlijk behoorlijk relatief. Deze EP zag al het daglicht in maart 2020 maar om één of andere reden wordt er nu pas aan de reviewkoord getrokken, wat ik toch behoorlijk eigenaardig vind. Goed, het kan gebeuren. Melodische death metal en Brazilië, gaat dat samen? En dan een dame aan de microfoon? Absoluut!Lees verder ›

Neen, bij velen ligt Wound Collector niet in het bovenste schap. De Belgische death metal band pleegt regelmatig ontucht met een saxofoon en doet dat op dermate wijze dat menig extreme metal liefhebber een antipathie ontwikkelt jegens deze band. Ikzelf wist niet goed wat er van te maken. Al blijf ik vrij gunstig gestemd als het over Wound Collector gaat, zo viel ook te lezen ten tijde van Eternal Bloodcult. Deze nieuwe plaat is ondertussen een eeuwigheid oud en kreeg nog steeds geen review. Dat komt omdat ik telkens weer begon te twijfelen wat ik er over zou schrijven. Tot nu dus.Lees verder ›

Hoe krijgen ze het toch verzonnen? De maand september was op het gebied van goede releases sowieso al zo vruchtbaar als een school brasems in de maand mei, maar zeker de fan van old school death metal kreeg luistervoer bij de vleet. Na bovengemiddeld goede albums van Skeletal Remains en Carnation, bracht ook dit Zweedse LIK zijn nieuwe album uit. Het viertal schaamt zich net als de twee eerdergenoemde bands niet voor de muzikale voorkeur, of beter gezegd de ode die gebracht is aan Scandinavische bands die van grote invloed waren bij death metal eind jaren '80. Dat we dan praten over een Entombed, Carnage of Dismember moge duidelijk zijn.Lees verder ›

Impending Death is de debuutplaat van Caffas Rain, een gezelschap waarvan we vier jaar geleden al de EP bespraken. Collega Kris Hardermann heeft toen haarscherp de ietwat vreemde bandnaam verklaart, dus kan ik mij louter op de muziek richten. En daarmee zit het wel goed. Sterker nog: daarmee zit het verdomde goed, want Impending Death is een werkje dat 40:32 een glimlach op je gezicht plaatst waar The Joker jaloers van zal worden.Lees verder ›