Zes jaar is het stil geweest rond Moloken. In die tijd is er volgens de band het nodige gebeurd. Verlies, tegenslag en verandering hebben hun sporen achtergelaten en vormen mede de voedingsbodem voor het vijfde album van de Zweden. Een plaat die simpelweg Moloken heet en waarop de band teruggrijpt naar een meer primitieve, door doom gevoede basis, maar tegelijkertijd zijn muzikale blikveld verbreedt. Cleane zang, akoestische passages en invloeden uit Noordse folk krijgen allemaal een plek.
Dat klinkt misschien alsof Moloken niet helemaal weet wat het wil zijn, maar het tegendeel is eerder waar. De band uit Umeå laat zich al sinds de oprichting in 2007 lastig in één hokje stoppen. Doom, sludge, death, black en post-metal: het komt allemaal voorbij. Op dit vijfde album leidt die genre-overstijgende aanpak tot een plaat waarop genoeg te ontdekken valt. Alleen is niet alles wat Moloken probeert even overtuigend.
De instrumentale opener The Burden of Our Awareness zet alvast een onheilspellende sfeer neer en vloeit over in Eternal Sleep. In eerste instantie word je bijna in een slaperige toestand gesust. De muziek is traag, meeslepend en hypnotiserend, totdat je na ongeveer tweeënhalve minuut bruut wordt gewekt door de schreeuw van bassist en leadzanger Nicklas Bäckström. Een extra gitaarlaag schuift over het nummer heen, terwijl het basisritme onverstoorbaar doorgaat. Gedurende de ruim negen minuten die volgen, verandert Eternal Sleep meerdere malen van tempo en worden kleine melodische nuances aangebracht. Toch verliest het nummer nooit zijn oorspronkelijke karakter. Het is traag en intens, maar tegelijkertijd gebeurt er voortdurend iets onder de oppervlakte. Wanneer aan het einde de intensiteit en diepte langzaam verdwijnen, word je bijna net zo voorzichtig weer in slaap gesust als je aan het begin wakker werd gemaakt. Daarmee is Eternal Sleep eigenlijk meteen een uitstekende samenvatting van Moloken. De Zweden kunnen binnen één compositie verschillende kanten op zonder dat het geforceerd klinkt. Dat is misschien wel de grootste kracht van deze plaat.
21.12.21 herbergt vervolgens meer agressie. Tussen de melodieuze riffs door worden de vocalen feller en halen de gitaren steviger uit. Vooral tijdens de hardere passages duikt zo nu en dan een vleugje Mastodon op. Daartegenover staan fijne post-metalriffs en sterke gitaarpartijen. Muzikaal valt er weinig te klagen, al beginnen de vocalen hier wel een eerste struikelblok te vormen. Niet iedere uithaal is even prettig om naar te luisteren. Dat probleem wordt groter op Fault Line. Hier introduceert Moloken voor het eerst nadrukkelijk cleane vocalen. Op papier past dat uitstekend bij de bredere muzikale aanpak van het album, maar in de praktijk lijkt de zang soms nét buiten het ritme van de muziek te vallen. Daardoor loopt het nummer niet helemaal lekker. Zodra de screams terugkeren, verdwijnt dat gevoel vrijwel onmiddellijk. Fault Line heeft absoluut intensiteit, maar klinkt tegelijkertijd op sommige momenten wat slordig.
Op Fragments of Dark Matter vallen de puzzelstukken beter op hun plaats. De dubbele screams werken hier juist uitstekend en de enorme hoeveelheid distortion op de gitaar geeft het nummer een ongemakkelijke sfeer. Het schuurt, wringt en voelt nergens behaaglijk. Toch blijf je luisteren. Misschien juist daarom. De tekst past daar mooi bij: hoop, verwondingen en littekens gaan hand in hand met het gevoel langzaam je grip te verliezen.
En dan doet Moloken iets totaal anders. En lek med döden is volledig instrumentaal en wordt voornamelijk akoestisch gespeeld. Het folky intermezzo lijkt in eerste instantie nauwelijks bij de rest van de plaat te passen, maar precies daarin schuilt de charme. Want ook hier weigert Moloken het werkelijk gezellig te maken. Onder het akoestische spel zit een soort valse ondertoon die ervoor zorgt dat er voortdurend iets donkers boven het nummer blijft hangen. Zelfs wanneer de versterkers grotendeels zwijgen, blijft het ongemak aanwezig.
Afsluiter A Night Vision Revelead (Asterion, Pt. I) brengt de verschillende werelden vervolgens weer bij elkaar. Het nummer kent een mooie gelaagde opbouw en de energie zwelt geleidelijk aan. Vooral de langere instrumentale passages liggen prettig in het gehoor. Het is allemaal prima uitgevoerd, maar juist hier wordt ook duidelijk wat Moloken als geheel een beetje in de weg zit: echt spannend wil het maar niet worden en dat is jammer, want aan ideeën heeft deze band bepaald geen gebrek. Moloken bevat doom, sludge en post-metal, zoekt de agressie op, durft vervolgens akoestisch te worden en experimenteert met verschillende vormen van zang. Producer Stefan Johansson en mastering-engineer Magnus Lindberg hebben bovendien gezorgd voor een geluid waarin al die verschillende elementen voldoende ruimte krijgen.
Er zijn dan ook genoeg momenten waarop Moloken laat horen waartoe het in staat is. Vooral Eternal Sleep maakt indruk en ook elders zitten passages waarbij alles precies op zijn plek valt. Maar daar staan momenten tegenover waarop de zang tegenwerkt, een compositie niet helemaal lekker loopt of een veelbelovende opbouw uiteindelijk minder oplevert dan gehoopt. Misschien is dat uiteindelijk het grootste probleem van Moloken: je hoort voortdurend de potentie, maar wordt te weinig volledig meegesleept. De plaat is veelzijdig, donker, ongemakkelijk en muzikaal absoluut interessant. Alleen blijft na afloop vooral het gevoel hangen dat er meer in had gezeten. Een prima album dus. Maar eentje die de strot wel weet te vinden en vervolgens nét niet hard genoeg dichtknijpt.
Score:
65/100
Label:
Discouraged Records, 2026
Tracklisting:
- The Burden Of Our Awareness
- Eternal Sleep
- 21.12.21
- Fragments Of Dark Matter
- Fault Line
- En Lek Med Döden
- A Night Vision Revealed (Asterion, Pt. I)
Line-up:
- Nicklas Bäckström – Basgitaar en leadzang
- Kristoffer Bäckström – Gitaar en zang
- Patrik Ylmefors – Gitaar en zang
- Jakob Burstedt – Drums
Links: