Occultfest lijkt weer een stabiele factor te gaan worden in het Nederlandse festivallandschap. Het oudste overgebleven metalfestival van Drenthe opent wederom haar deuren in Hoogeveen voor twee dagen lokale bands en internationale gasten. Kamperen kan in de achtertuin van de organisatie en een biertje drink je voor onder de drie euro. Waar kan dat tegenwoordig nog? Dit jaar zijn de publiekstrekkers het Deense Vansind, de eerste Nederlandse show van Lucifer’s Cold Embrace, de oude fossielen van Jurassic Park, de terugkeer van Inhume als een vijftal en metalbattlewinnaars Novelization. Het gemoedelijke festival werd bezocht door Ruben die verslag doet en de foto’s worden beschikbaar gesteld door Elsabijn Fotografie.
Net als vorig jaar vindt er op de vooravond een pre-party plaats. Gratis en voor niets mag je naar binnen om alvast sfeer te komen proeven. Voor de echte liefhebber dus, want veel werd er niet over losgelaten in de aanloop naar het festival. Pas op woensdag kwam de mededeling dat er bands kwamen spelen en op de dag zelf werd duidelijk welke twee dat waren. Geen speelschema of iets dergelijks, alleen dat om zeven uur ‘s avonds de deuren open zouden gaan. Laat ik daar dan staan met mijn goede gedrag om vijf over zeven om tegen een barricade van biertafels aan te kijken en een festival dat letterlijk nog in de steigers staat. Maar er is ook niemand die me ervan weerhoud om door te lopen, want er staat al een band op het podium. Dat blijkt echter alleen nog maar een soundcheck te zijn. Gelukkig wel voor de betreffende muzikanten, want er is nog helemaal niemand aan publiek. Het duurt tot half negen voordat er daadwerkelijk wat te zien is op Occultfest, dat had ik graag van tevoren geweten. Negentig minuten is namelijk achtentachtig teveel om het piepkleine festival tot je te nemen. Alles is in een oogopslag te zien en zo wordt ook duidelijk dat het houten podium definitief niet terug lijkt te komen. Het staat er zelfs niet naast als protest. Wel is er een nieuwe houten obelisk gebouwd om toch iets van aankleding te hebben.
White Feather (Mainstage, 20:30-20:50)
Er is een progressieve rockband met de naam White Feather actief in Nederland, maar dat is niet dezelfde band als die vanavond het festival mag openen. De jonge lokale band met die naam werd eerder vandaag aangekondigd en moet haast wel nagelnieuw zijn. Ik kan in ieder geval niks over dit viertal vinden. De gitarist en drummer lijken het niet aan zich te laten komen. Met een peuk op de lip beginnen ze hardrocktonen te produceren. De gitarist is ook degene die het zwaarste werk doet voor de band. De muziek leunt hevig op zijn gitaarwerk en solo’s. Misschien is het wel daarom dat de zanger alleen maar oog voor hem lijkt te hebben. Er staat ook een jonge dame bas te spelen in een pop-punkoutfit, maar die wordt telkens de rug toegekeerd en het publiek kan ook geen interactie verwachten. De zanger mag dan wel de stem hebben voor het genre, aan podiumervaring ontbreekt het duidelijk nog een beetje. De vier nummers die ze spelen zijn kennelijk het volledige repertoire op dit moment, maar de bandleden gaan snel weer schrijven zeggen ze zelf. Hier staat een band die nog aan het ontdekken is wat zijn geluid is en hoe je dat moet spelen.
Maar daar is Occultfest dan ook weer goed voor: een podium bieden aan beginnend talent.
Roppig (Mainstage, 21:30 – 22:00)
Meer lokale namen vanavond in de vorm van Roppig. In de streektaal betekent dat zoiets als in een sloopbui zijn. Dit drietal speelt dan ook lompe punkrock in een Drents dialect. We zien dezelfde drummer van net en hetzelfde tafereel herhaalt zich dan ook. Frontman op de klompen en drummer en gitarist opnieuw met een peuk op de lip. Die moet bij de snarenplukker snel weer weg omdat er ook nog vocalen zijn om te blaffen. Het zal hem waarschijnlijk vooral om de look te doen zijn geweest, want de jongen lijkt zich te hebben verkleed als dat Stranger Things-personage van vier jaar geleden, inclusief shirt.
Dialect of niet, alles is even onverstaanbaar. In de verstaanbare snippers komen wel punkteksten naar voren als over de hypocrisie van zogenaamd milieubewuste mensen die tanken bij de Shell en koffie halen bij de Starbucks. Muzikaal is het toch vooral raggen op de snaren en vervolgens zien waar het schip strand. Dat is meestal op een zandbank, want alles eindigt op een manier alsof ze het slotstuk zijn vergeten te schrijven.
Dat wil beter als ze door hun eigen materiaal heen zijn en covers beginnen te spelen van Skroetbalg, The Stooges en De Raggende Manne. Half geïmproviseerd en duidelijk niet ingestudeerd vindt de organisatie het ook wel mooi geweest en de heren krijgen het stopteken. Dat kunnen ze zelf ook wel onder ogen zien, zoals een van hun eigen nummers al beweerde: ze zijn Extreem Middelmatig.
Op de zaterdag moet het echte feest plaats vinden. Dezelfde zaterdag als het nieuwe Drentse metalfeest MetalYard in Emmen. Dat hadden ze wel beter met elkaar mogen afstemmen. Occultfest bestaat echter al twintig jaar en dan krijg je natuurlijk sneller de voorkeur. Nieuwe toevoeging voor vandaag is een verlept springkussen dat met ellende en Duct tape aan elkaar hangt. Tot achttien jaar is dit evenement namelijk gratis toegankelijk en het is natuurlijk de bedoeling dat je je kinderen meeneemt. Het is een aandoenlijk beeld dat het kneuterige sfeertje alleen maar versterkt.
Ophaera (Mainstage, 13:00-13:30)
De eerste band van vandaag moet het vooral met de campinggasten als publiek doen. Zo vroeg op de middag zijn er nog weinig mensen op de been. Dat terwijl de band wel de meeste moeite in de aankleding van het podium heeft gestoken. Vlaggen, banners en kandelaars met kaarsen op klaarlichte dag. De gewenste sfeer die Ophaera wil neerzetten gaat toch een beetje verloren. Het viertal is een lokale toevoeging aan het affiche. Ze wonnen de metal battle voorrondes hier in Hoogeveen dit jaar en schopten het aardig ver in de finale, maar moesten het uiteindelijk afleggen tegen een andere band hier vandaag.
De theatrale progressieve metal die de mannen spelen nodigt nog niet uit voor het moshen dat ze zelf graag willen zien, maar daar is dit ook het evenement niet voor, de meeste actie is in het springkussen.
Er wordt hier allerlei nieuw werk gepresenteerd. Naast de nummers die we van eerdere optredens kennen, hebben ze nu Architects als eerste officiële single uitgebracht en debuteren ze Cardinal Sin. Ik kan hier vooral de drumfills wel waarderen. Een sterke eerste vertoning voor de dag. Afsluitend spelen ze Oh Sweet Death dat met een poëtisch gesproken woord eindigt waar de frontman even goed voor gaat zitten. Dat gaan wij ook doen terwijl de techniek alles ombouwt voor de volgende band.
Bambi Shoots Back (Mainstage, 13:50-14:20)
Het aanbod vandaag komt niet alleen van eigen bodem, ook de oosterburen zijn vertegenwoordigd. Pop-punkband Bambi Shoots Back is de eerste die een Duits geluid mag laten horen. De teksten zijn gelukkig wel allemaal in het Engels. De frontvrouw staat wat laag in de geluidsmix, maar de boodschappen over saamhorigheid komen desondanks wel aan. Melodische nummers met een duidelijke opbouw en structuur doen je haast vergeten dat het punk is, maar met een liedje dat Can’t Sleep Sober heet, kun je natuurlijk weinig fout doen op dat gebied. Het niveau mag dan niet hoog zijn, de overtuiging is er wel. Het halfuurtje dat er gespeeld wordt is dan ook snel weer voorbij en dan kan het viertal uit Leipzig weer naar huis.
Novelization (Mainstage, 14:40-15:20)
De uiteindelijke winnaars van de Metal Battle zijn hier ook aanwezig vandaag. Occultfest hoort bij het prijzenpakket dat de mannen van Novelization in de wacht hebben gesleept. Net als Into the Grave waar ze begin deze zomer ook al indruk maakten. Vandaag doen ze dat nog even dunnetjes over en het zal wel aan de relaxte sfeer hier liggen, maar ze staan een stuk comfortabeler op het podium. De deathmetalband uit Arnhem maakt ook hier een sterke indruk met zijn melodieuze aanpak en sterke vocalen. Al is het de eerste regenbui en de straffe koude wind over de Drentse vlakte die ervoor zorgen dat er daadwerkelijk mensen voor het podium gaan staan. Dan is die luifel toch wel heel erg uitnodigend.
Colostomy (Geenstage, 15:20-15:35)
Op vrijdag wordt nog even bekend gemaakt dat de Rotterdamse grindcoreband Colostomy op het laatste moment wordt toegevoegd aan de line-up van dit jaar. Er mag dan wel geen plek zijn op het tijdsschema, maar daar weet de improvisatieband ook wel creatief mee om te gaan. Twee versterkers op het gras neerzetten is genoeg voor de heren om los te gaan. In jurken en clownspakken vormen ze op aangeven van het publiek willekeurige woordspelingen om in onverstaanbare herrie. Welk balletje er ook opgeworpen wordt, het klinkt allemaal hetzelfde. Het is natuurlijk wel een mooi excuus om naast het luchtkasteel andere opblaastroep het veld in te slingeren. Een beetje randprogrammering terwijl het hoofdpodium omgebouwd wordt.
Buttbugs (Mainstage, 15:40-16:20)
De lokale punkrockers van Buttbugs mogen vandaag wat publieksfavorieten spelen. Ondersteund door een invaldrummer krijgen ze wat beweging voor de tent door covers te spelen van Dropkick Murphy’s en Flogging Molly. Meezingers uit Boston en bekende varianten van scheepvaardersmuziek krijgen het publiek wel enthousiast. Zo sterk als het origineel wordt het natuurlijk niet, maar zie die bands ook maar eens in je achtertuin te laten spelen. Dit zijn dan ook slechts sfeermakers en daar gaan ze helemaal in op. Zo erg dat ze helemaal de tijd vergeten en flink over hun ingeplande halfuurtje heen gaan. De organisatie laat het lang doorlopen, maar geeft uiteindelijk toch het signaal dat ze moeten stoppen. Toch nog even een laatste cover van Johnny Cash om af te sluiten en de heren mogen het podium weer verlaten.
Lucifers Cold Embrace (Mainstage, 16:40-17:25)
Misschien wel de meest interessante naam op het podium vandaag is Lucifer’s Cold Embrace. De symfonische blackmetalband uit Arnhem begon een jaar of tien geleden als eenmansproject van frontman Martin van Beek, maar speelt sinds vorig jaar ook als vierkoppig collectief. Tot nu toe alleen in Duitsland, maar vandaag dus voor het eerst op eigen bodem op Occultfest. Het enige album The Elegy of Lilith dateert alweer uit 2018, maar het materiaal doorstaat de tand des tijds. IJzige krijsen vullen het festivalterrein en de technische arrangementen zorgen voor de eerste headbangers voor het podium. Absoluut een van de betere bands van de dag en dat mag ook wel met (oud)leden van vooraanstaande Nederlandse bands als Heidevolk, Izegrim en Ancient Rites in de gelederen. Een indrukwekkend schouwspel van melodieën en piekfijn uitgewerkte composities steekt sterk af bij de rommelige bands die we hier vandaag ook zien.
Jurassic Park (Mainstage, 17:45-18:30)
Geen festival compleet zonder stokoude rockers en die eer gaat vandaag naar de toepasselijk genaamde band Jurassic Park. Het hele feest liep al uit vanwege het optreden van Buttbugs, maar er lijken nu ook nog eens technische problemen te ontstaan met de stroomvoorziening. De muur van Marshall-versterkers die de oude heren opbouwen is misschien wat teveel voor de gehuurde dieselgenerator achter op het terrein. Dat soort dingen zou je toch terug moeten lezen in de riders van de band, maar wie ben ik? Misschien is de luchtpomp voor het springkussen wel net de zware last die de stoppen doet springen.
Al met al beginnen de heren drie kwartier achter op schema. De hardrockers zijn een soort doorstart van de band Frankenstein die in de jaren tachtig menig podium verbouwde in Nederland. Inmiddels worden de gelederen aangevuld met frontman John Scholing en drummer Jonne Roelofs. De mannen spelen puur voor de lol en dat spat er dan ook vanaf. Het publiek krijgen ze snel genoeg mee met aanstekelijke nummers als Deep in the Shit en Six Pack. Scholing pakt er zelfs een brandblusser bij om met wat wolken te spelen. Met het oog op de verloren gewaande tijd maakt de band een wat gehaaste indruk, maar de organisatie lijkt zich lang niet zo druk te maken. Tijd genoeg dus voor een cover. Symptom of the Universe van Black Sabbath krijgt dus gewoon een plekje in de setlist.
De oude rockers kunnen het nog best. Nogmaals een bewijs dat je de oude generatie nog niet af kan schrijven.
Vansind (Mainstage, 18:50-19:40)
Ze moesten het verste rijden van alle bands vandaag: de Deense folkmetaltroupe Vansind. Nu moeten ze echter nog wat langer wachten, want het lijkt met de band moeilijker te worden om het geluid goed te krijgen. Nu is dit ook een zevenkoppige band, dus het het is ook wat lastiger. Anderhalf uur later dan gepland mogen ze dan toch beginnen. De frustratie is enigszins van de gezichten af te lezen en het begint allemaal wat rommelig, maar het zij ze vergeven. De toch al melodische death metal wordt ondersteund door fluit- en doedelzakmelodieën, waardoor het folk-element prominent naar voren komt. De dubbele vocalen van frontman Joachim Asmussen, die de grunts verzorgt, en Line Burglin die met haar zuivere zanglijnen door al het geweld heen snijdt, blijven het hart van de band. Het publiek wil ook graag meedoen na het lange wachten en uiteindelijk is de sfeer dan toch nog weer goed. De band wordt gelukkig niet gekort in de tijd en speelt een volledige set. Internationaal talent kan je natuurlijk niet zomaar wegsturen. Eerder dit jaar kwam de tweede plaat Haevnen uit. Alles wat de groep maakt is in de Deense moedertaal, dus verstaan doe ik het niet, maar het klinkt allemaal energiek en de gelaagdheid is niets minder dan indrukwekkend. Opnieuw een hoogtepunt van de dag.
Excrementory Grindfuckers (Mainstage, 20:00-20:50)
Inmiddels is het toch wel laat aan het worden en het aanbod is alleen voor fans van het zwaardere segment nog interessant. Het publiek dunt dan ook redelijk uit. Voor de volgende band hoeven we echter niet zo lang te wachten. Grindcore heeft nou eenmaal geen complexe soundcheck nodig. Complex kunnen we de mannen van Excrementory Grindfuckers dan ook allerminst noemen. De Duitse band is de laatste van buiten de Benelux en mag het tempo weer wat omhoog schroeven. De mannen nemen alles niet zo serieus. Als de naam nog niet duidelijk genoeg was: het gaat hier vooral om poep- en pieshumor verkleed als parodienummers. De keyboardspeler had er ook genoeg van en is recent gestopt, waardoor de frontman de elektronische geluidjes op zich moet nemen.
Toch krijgen ze die laatste enthousiastelingen wel in beweging, er klautert zelfs een stagediver op het podium die er vervolgens ook weer af moet huppelen omdat niemand hem op wil vangen en omdat stagediven eigenlijk niet mag. Twee kale mannetjes van de organisatie schrikken plots wakker en gaan in de houding staan. Het is totale onzin natuurlijk, maar Dorst ist auch ein Gefuhl spreekt je wel naar de ziel. Anders dan bij de Rotterdammers eerder vandaag stuitert er hier helemaal niks over het publiek. Grindcore zonder opblaasmeuk. Als je het springkussen niet meetelt kan het dus wel. Deze jongens worden wel opgedragen om de set in te korten. Vijftig minuten is ook veel te lang voor dit genre en na een half uur weten we het ook wel.
Inhume (Mainstage, 21:10-22:10)
Het is nog niet gedaan met de technische problemen, want opnieuw slaat de stroom eraf. Ik heb het idee dat het mengpaneel dan telkens helemaal opnieuw moet worden ingesteld. De terugkeer van Doris als tweede vocalist van Inhume na vijf jaar gaat dan ook niet van een leien dakje. Met een tweede basdrum op de kit die er totaal niet bijpast en een scala aan extra cimbalen zijn de heren echter wel klaar om flink wat herrie te komen maken. Als het uiteindelijk dan toch allemaal loopt, springt de terugkerende schreeuwlelijk direct het publiek in. Hij heeft er duidelijk zin in na al die jaren afwezigheid. Zijn terugkeer gaat gepaard met nieuw werk dat na zestien jaar debuteert. Teksten over bloed, moord en andere gewelddadige activiteiten in onverstaanbare grindcoremuziek. Echt kindvriendelijke herrie die je naast een springkussen moet spelen zeg maar. Naast het nieuwe werk wordt de oude doos ook nog een keer open getrokken. Dertig jaar oude demotapes kunnen hier prima afgestoft worden.
Meerdere keren wordt er een laatste nummer aangekondigd, maar de mannen blijven maar doorspelen. ‘Oh, we hebben nog wel even’ horen we op den duur. Let wel, het is elf uur in de avond en dit festival had al bijna afgelopen moeten zijn. We gaan gewoon door hoor en dat stopteken volgt vanzelf. De mannen vinden het duidelijk weer mooi als een vijftal en genieten met volle teugen. Na drie kwartier moeten ze dan toch stoppen, maar voor grindcore is dat ook lang genoeg. Inhume gaat na dertig jaar met hernieuwde energie verder en daar zullen we vast nog meer van zien.
Mein Herz Band (Mainstage, 22:40-23:40)
Kwart over elf… wat gaat de organisatie doen? De omgevingsvergunning van volgend jaar riskeren lijkt het, want het programma wordt gewoon afgedraaid. Geluid strekt ver over de Drentse vlaktes, dus het valt te bezien wat de inwoners van Pesse van al die herrie vinden midden in de nacht. Het wachten is op Mein Herz Band, een Rammstein-tributeband die vooral de lokale dorpsfeesten siert met zijn optredens. Occultfest past dan ook wel in dat rijtje. Rammstein evenaar je natuurlijk niet makkelijk en op een podium van dit formaat ben je redelijk gelimiteerd in wat je kunt bereiken. De mannen moeten het doen met een paar vonkfonteintjes als aankleding. Er komt wel vuur uit de obelisk op het terrein, maar die zie je niet als je onder de luifel staat.
Er volgt een uurtje aan bekende nummers van de industriële metalband zonder verrassingen. Het is vrijwel allemaal werk uit de periode tot 2009 met alleen Deutschland in de toegift als een moderne toevoeging. De Duitsers spelen al die nummers zelf niet meer op het podium, dus als je er fan van bent ben je aangewezen op tributebands als deze. Instrumentaal klopt het dan ook allemaal en het publiek dat er nog is, gaat er goed op. Het is nou eenmaal populair en simpel genoeg om mee te zingen. De ‘stage presence’ die de Duitsers hebben wordt hier natuurlijk niet gehaald. Waar het echte werk stoïcijns het podium commandeert zijn de mannen hier wild aan het bewegen en springen ze zelfs meermaals het publiek in, maar voor volksvermaak is het natuurlijk wel leuk.
De hitparade gaat tot na één uur ‘s nachts door en er komt niemand verhaal halen voor geluidsoverlast. Dat is maar goed ook, want de volgende editie is alweer aangekondigd voor vier september 2027. Ondanks de technische problemen was het een gezellige dag in deze achtertuin in Hoogeveen en dat mag zeker in de herhaling.
Datum en locatie
5 september 2026, Occultfest, Hoogeveen
Foto's:
Elsabijn fotografie – Facebook
Links: