Headlines

Dat er uit Zweden ook nog iets anders komt dan black metal bewijst Communic sinds 2003. Inmiddels is het trio, drie jaar na voorganger Where Echoes Gather, toe aan haar zesde album. Dat er ruim de tijd is genomen voor de composities en het geluid wordt vanaf de eerste noot duidelijk. Dat de heren een goede portie progmetal neer kunnen zetten ook.Lees verder ›

Alphaville is het vierde album van het Amerikaanse Imperial Triumphant en het is wederom geen makkelijke plaat geworden. Daar waar voorganger Vile Luxury helemaal niet werd besproken, daar lag Alphaville ook al enkele weken op de plank te verstoffen. Uiteindelijk mocht ik, als liefhebber van onder andere Deathspell Omega, A Forest of Stars, Abigor, Shining (Noorwegen) en Dødheimsgard, dit project onder handen nemen.Lees verder ›

Doen we het of doen we het niet? Waarom ook niet dan, speciaal voor al die keren dat in de vroege uurtjes op de marginale buurtfuif vroeger eens wat alternatieve muziek gedraaid werd en daar een Zero of Bullet With Butterfly Wings voorbijkwam. Nostalgisch tot en met, maar draaide ik toen de platen van dit gezelschap uit de jaren negentig, zoals Siamese Dream en Mellon Collie and the Infinite Sadness, dan moet ik toegeven dat het me toch niet de hele zitting meekreeg. Steeds joekels van platen, maar het duurde ook gewoon lang door het potje minimalistische rock die het gezelschap bracht.Lees verder ›

Zodra het eerste nummer van de zelfgetitelde eerste EP van Desperation BLVD begint, kan je de stroeve geur van klamme spandex en haarspray al bijna ruiken. Met deze geur borrelen helaas ook associaties op van oude muzikale koeien die uit de sloot worden gehaald. Hoewel deze associaties deels terecht zijn, kunnen we niet zeggen dat we hier te maken hebben met een bak prutswerk.Lees verder ›

Startend met een accordeon waant de band zich in het ruime sop op The Boys of Boone. Typisch popsong geschrijf volgt, waarbij op de brug lekker wat samenzang optreedt. Het is behoorlijk staccato ingespeeld, waardoor het tempo wat gehaast overkomt. Qua riffs en melodie is het ook niet echt wonderbaarlijk wat de band produceert. Het is in elk geval beter dan de licht debiele solo op Land of Tomorrow.Lees verder ›

De nacht is gevallen in kasteel Malebolge. Ergens diep in de gauwe, met toortsen verlichte gangenstelsels doolt een slapeloze ziel. Hij weet dat zijn laatste uur heeft geslagen. De beklemmende lucht maakt het haast onmogelijk om te ademen. De kleine wolkjes die bij iedere luchtuitstoot verschijnen, verdwijnen meteen in het niets. Een naargeestige voorbode van hoe ook hij zal opgaan in de eeuwige leegte. In een laatste, vervlogen moment denkt hij nog aan een gedicht dat hij ooit las.Lees verder ›

Wie ooit in Berlijn is geweest, weet dat deze stad een uitgebreide alternatieve “scene” heeft. Berlijn is een stad van vrije denkers, creatieve geesten en experimentele zielen. JB Vincent, de man achter het éénmansproject 3xperimental, is zo iemand. Eigenlijk kan je alleen maar respect hebben voor iemand die in staat is om op zijn eentje een volledig concept en eigen speelstijl uit te denken en dan ook nog eens alle instrumentatie zelf voor zijn rekening neemt.Lees verder ›

Het is weer december, de maand waarin ik normaal reflecteer op het afgelopen jaar en de hoogte- en dieptepunten benoem. Laat ik daar nou absoluut geen zin in hebben, want eerlijk is eerlijk, we hebben allemaal een klotejaar achter de rug! Daarom kijk ik terug naar zo’n dertig jaar geleden, toen een klein bandje uit Tampa, Florida zijn debuutalbum lanceerde. Inmiddels is het bandje uitgegroeid tot één van de meest invloedrijke heavy-/thrashmetalbands en wordt de "30th anniversary" van het debuut van Iced Earth opgeluisterd met een heruitgave. Voorzien van een nieuwe master en wel!Lees verder ›

Vierde langspeler voor het Leidse Dodenkrocht, een blackmetalband die sinds 2004 bestaat en ondanks zijn Nederlandse naam Engelstalige nummers brengt. Dodenkrocht is een vijftal en bestaat uit leden die ook bij andere Nederlandse bands actief zijn of waren, zoals Hellewijt, Faal, Vermin, Onheil en een pak anderen. Neerslachtigheid en leegte is troef, alles in zwart, wit en grijstinten. Dood, dood, alles gaat dood. Alles is dood.Lees verder ›

De band heet Worlds Beyond. Verdere werelden, werelden buiten die van ons. Alleen al de naam doet je raden over welk soort metal dit gaat. Inderdaad. Dit gaat om de lieflijke, mensvriendelijke, fantasia metal, waar dansende feetjes je zullen verwelkomen in hun betoverend woud. Het merendeel van de Zware Metalen-volgers zal misschien verder scrollen bij deze naam. Ik doe dat niet want ik houd af en toe wel van feetjes in een betoverend woud.Lees verder ›

Bij Zware Metalen houden we van Fortíð. World Serpent is album nummer zes en staat bol van de IJslandse pagan/black. Dit album bestaat uit twee delen. Het eerste gedeelte zijn vijf tracks die met de oude Noorse line-up zijn gemaakt. Nadat bandbrein Einar Eldur Thorberg verhuisde naar IJsland zocht hij hulp van drummer Kristján Einar Guðmundsson om de andere tracks tot een goed einde te brengen. Dit laatste heeft een behoorlijke invloed op de muziek, zoals je snel genoeg zal merken bij het beluisteren van dit album.Lees verder ›

Er waren in 2020 weinig zaken die mij gelukkig maakten. Een virus wiens naam ik tot nader orde niet meer wil horen, zorgde ervoor dat veel mensen hun leven on hold dienden te zetten. Dat is ook de reden dat deze recensie even op zich liet wachten. Dit album kwam namelijk enkele weken geleden al uit maar deze redacteur kwam maar niet tot een deftige recensie. Mijn excuses hiervoor.Lees verder ›

Grrrrafjammerrrrrr, uit Utrrrecht. Stampendevol zit het daar van de metalbands. Grafjammer is geen nieuwkomer, zeker niet. Sinds 2007 belaagt de band ons met zijn regionale vertelsels vol venijn. Bitter, acide en nu dus ook zout. Album nummer drie is nu een feit en wordt uitgebracht via het Duitse Folter Records. Nederlandstalig en wel, uw vocabulaire (=woordenschat) wordt wellicht weer wat uitgebreider. Zoute Kwel, een fenomeen dat menig bodem aantast, en misschien nu ook de binnenkant van uw schedel.Lees verder ›

Met een naam als Machines On Blast had dit van die Japanse ruisnoise kunnen zijn. Black Market Happiness stelt wat dat betreft een gerust. De derde volle kan van deze twee Amerikanen bevat muziek. Industrial metal zelfs. Dat kunnen ze, daar in de States, al dachten we eerst dat het Australiërs waren. Het tweetal woont namelijk in Melbourne, wist jij dat dat een Amerikaanse stad was? Wij niet. Nu wel. Lees verder ›

Bitch Falcon, een naam die je niet snel zal vergeten. Jammer genoeg kan ik over de muziek niet hetzelfde zeggen. Staring at Clocks, iets wat ik tijdens het beluisteren van dit album vaak heb gedaan, is het saaie debuut van dit Ierse trio. De eerste single Gaslight en het feit dat de band getourd heeft met Black Peaks en Torche konden mijn interesse opwekken. Echter zijn die groepen absoluut geen goed referentiepunt voor wat de band precies wil doen.Lees verder ›