Headlines

Er is geen tijd voor een rustige opbouw. De heren van Décembre Noir klappen er op het vierde album The Renaissance Of Hope meteen vol in met zwaar en dik aangezet gitaarwerk. De buldergrunt van Lars drukt al gelijk een stempel bovenop het instrumentale fundament. Af en toe neemt de band wat gas terug om de dynamiek haar werk te laten doen. Er is dan ook ruimte voor een bedachtzame en meevoelende onderlaag. Uitgekiende gitaarcapriolen die statig maar enigszins bescheiden aanvoelen. Totdat je weer weggerukt wordt door de grunt van Lars die er ook nog eens een wanhopige schreeuw eruit kan persen.Lees verder ›

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik het debuut van Warpath (When War Begins… Truth Disappears) in handen kreeg. Het was 1992 en de cd zat tussen de allereerste zending cd’s die ik als promo kreeg voor mijn radioprogramma. Ik was onder de indruk van de pakkende thrashriffs en ook van de manier waarop zanger Dirk Weiss melodie probeerde te leggen in een grunt. Het album vindt nog regelmatig de weg naar mijn cd-speler.Lees verder ›

In de wereld van de zware metalen wagen niet heel veel bands zich aan volledige instrumentale albums, maar ze bestaan. Animals As Leaders en Apocalyptica zijn wellicht de bekendste maar, Russian Circles en Pelican genieten ook de nodige successen. In Canada is de groep Intervals in 2011 opgericht en hoewel het in eerste instantie de bedoeling was om een vocale band op te zetten, lukte het bandleider Aaron Marshall niet om de juiste mensen bij elkaar te krijgen en lange tijd werd er alleen instrumentaal gespeeld.Lees verder ›

Black metal uit Quebec, Canada! Voor wie de scene daar kan waarderen is de aanschaf van deze EP zonder risico. Verglas Sanglant - bloederig ijs in het Nederlands - brengt met Tempête de Tourments een verkapt debuut uit, want met bijna een half uur aan speeltijd is het toch amper een EP te noemen. Aan de andere kant, er staat een intro en een interlude op, dus in feite zijn het vier volwaardige nummers. De band kiest er voor om het wiel niet opnieuw uit te vinden, maar het zo goed als mogelijk een eigen twist te geven. Dat laatste lukt niet helemaal: bandnamen die als referentie genoemd kunnen worden schieten constant door mijn hoofd.Lees verder ›

Uit Portugal komen niet alleen visjes uit blik - sardientjes genaamd - er komt ook wel degelijk meer dan kwaliteitsvol metaal uit dit Zuid-Europees land. Denk maar aan de grootmeesters zelf: Moonspell of neem nu de recente releases van het majesteuze Gaerea. Ik vergeet waarschijnlijk een hele blik anderen, waarvoor alvast mijn welgemeende excuses.Lees verder ›

Achttien jaar geleden bracht het Duitse Pest het tweede album Ad Se Ipsum uit. Nu, zovele jaren later, brengt Ketzer Records dit album nogmaals onder de aandacht en lanceert de plaat opnieuw compleet met wat extra nummers, beter gezegd: een paar dezelfde nummers in een andere versie. Ik moet meteen wel zeggen, heerlijke grauwe, ruwe productie die hierdoor de muziek volledig tot zijn recht laat komen. Dit komt natuurlijk omdat alle nummers werden opgenomen in het repetitiehok. Mrok, de drummer, kwam te overlijden ten gevolge van een auto-ongeluk in 2011 en alzo luidde dit het einde in van de band. De re-release van deze plaat zou je dan ook nog kunnen zien als een posthuum eerbetoon.Lees verder ›

De meest occulte band van de Nederlanden zit aan langspeler zes en draagt de naam Teufelsgeist. De heren VRDRBR en IX wilden met hun nieuwe geesteskind de stadia van intoxicatie nabootsen, gaande van euforie tot delirium en smeren dat uit over 33 minuten aan gure ambient/metalstijl, die hen zo kenbaar maakt. Lekker om te lezen, want als me iets irriteerde aan de vorige platen, dan is het wel dat Urfaust minder het leven uit me wist te zuigen met kille ambientgolven en helleklanken.Lees verder ›

De literaire werken van meesterverteller J.R.R. Tolkien behoren al sinds jaar en dag tot de meest invloedrijke inspiratiebronnen voor blackmetalbands. Soms levert het enkel een lekker gemene bandnaam op (Gorgoroth, Carach Angren en Cirith Gorgor bijvoorbeeld), maar sommige bands gaan graag nog een stapje verder en proberen de roemruchte verhalen van Midden-Aarde in muziek te vertalen. Uiteraard is het Oostenrijkse Summoning de eerste naam die bij iedereen opkomt als het om Tolkien-geïnspireerde black metal gaat, maar er zijn er nog. Emyn Muil bijvoorbeeld, uit Italië. Deze éénmansband is het geesteskind van Saverio Giove, alias Nartum. Thematisch wordt de mosterd gehaald bij De Silmarillion, een compilatie van verhalen over het ontstaan van de (fictieve) wereld en de lotgevallen van elfen en mensen in de Oudste Tijd, de eerste Era van deze wereld. Een hele boterham inderdaad, een lijvig boek ook, en zonder twijfel Tolkiens postume magnum opus. Hoewel Emyn Muil te boek staat als een episch-symfonische blackmetalband, ligt de nadruk hier duidelijk op het symfonische, en minder op de metal. Het verhaal staat hier namelijk centraal, en de instrumenten dienen vooral ter ondersteuning daarvan.Lees verder ›

In West-Vlaanderen maken de mensen sombere crustpunk/powerviolence. Dat is althans wat Plague Thirteen doet. De mannen hebben goed naar Martyrdöd, Tragedy en dergelijke toegankelijke crustbands geluisterd. Deze self titled biedt melodieën in mineur met een ferme lading d-beat eronder. Dit album is overigens vorig jaar uitgekomen, maar is dit jaar pas op vinyl verschenen. Ter ere daarvan mag de band ook in dit wonderschone e-zine verschijnen.Lees verder ›

Wie kent het bevlogen Terror niet? Zelfs metalheads zullen de band kennen of herkennen aangezien de Amerikanen altijd wel op festivals als Graspop te zien zijn. Daarnaast bracht Terror met Lowest Of The Low uit 2003 een indrukwekkend debuut op de markt dat de hardcorewereld op zijn grondvesten liet schudden. Inmiddels staat de teller op zeven albums en zijn er genoeg EP's verschenen om een muur mee te bekleden. Sink To The Hell mag in dat rijtje en bevat vier nummers die nog op de plank zijn blijven liggen.Lees verder ›

Wat krijg je als je Septicflesh stript van zijn orkestrale saus en daarvoor in de plaats het inent met het mystieke, exotische DNA van Nile met een snuf van de deathmetalinvloeden van Behemoth? Scythian Stamm van Hell:on (uitspreken als 'hellion') geeft mij hierop het antwoord. Hoewel ik nog niet geheel vertrouwd ben met de rest van oeuvre van deze Oekraïners, waren collega’s Kris en Bart gematigd enthousiast over het voorgaande werk en werd opgemerkt dat de band zijn sound steeds wijzigt, maar dat het zich ook duidelijk moest herpakken na Once Upon A Chaos… uit 2015. Vijf jaar later is de in 2005 opgerichte band terug met zijn zesde langspeler en waar de band in het verleden potentie leek te tonen, komt het er hier toch wel echt helemaal uit!Lees verder ›

Theatre of Tragedy zal de eerste band zijn die echt als gothic metal uit de kast kwam. Het self-titled debuut was al een stap in de juiste richting, waarna het magnus opus van de band volgde met Velvet Darkness They Fear. Bandleider Raymond nam daarna een stap in de richting van de gothic rock en uiteindelijk werden op het album Musique de gitaren zelfs bijna helemaal weggelaten. Vergelijk het met de twee keyboardalbums van Burzum: je vindt het leuk of je gebruikt ze als bierviltje. Musique kon mij zeker bekoren en de electropop/dance is nog een zekerheidje in mijn cd speler thuis.Lees verder ›

Slovenië is een Europees land waar ik persoonlijk enkel nog maar doorgereden ben met de wagen. Op één van die kleine wegeltjes, die je brengt tot aan de Kroatische grens, heeft de nood eens zo hoog gezeten dat een lege colafles een handig item bleek te zijn. Slovenië levert blijkbaar ook een topband aan als daar is Srd. We kennen deze heren van hun heerlijk moddervet debuut Smrti Sel uit 2017. Srd is gewoon keihard Sloveens voor woede en geen enkele andere vlag dekt naar behoren de muzikale lading. Hun sound is wel wat wennen: het is niet recht toe recht aan black metal. Er zit een stevige dressing black and roll bij. En het is godverdomme lekker, alsof je blaas uren gespannen en vol heeft gezeten en dan ledigt, je kent dat gevoel.Lees verder ›

Ghosts Of A Fallen Soldier was mijn eerste kennismaking met deze Amerikanen, in februari 2019. Het was een release die me wat op twee benen deed hinken. In een eerste deel van de plaat, en ik citeer mezelf even, bleek de muziek op deze plaat een intens doorleefde, goed doordachte reis. Naarmate de plaat vorderde concludeerde ik dat de release eerder leek op een mislukte weekendtrip. De Amerikanen hebben zich, gelukkig maar, door dit commentaar eerder laten inspireren dan tegenhouden en hebben een nieuwe EP gelanceerd met de titel Unearthly Creature.Lees verder ›

10 Years Gone, de zoveelste live-plaat van 2020. Op 1 juni 2010 bracht de notoire band Deafheaven uit San Francisco zijn eerste demo uit via Bandcamp. Om deze mijlpaal te vieren, was dit jaar een wereldtour gepland met een setlist die het prille begin en de ontwikkeling tot het heden viert. Door bekende redenen konden de mannen niet gaan toeren, dus besloten ze de setlist live in de studio op te nemen en uit te brengen onder de noemer 10 Years Gone.Lees verder ›

Een groot probleem in de huidige tijd is keuzestress. Met de doorheen de tijd verworven vrijheden hebben we tegenwoordig meer keuze dan ooit om ons leven in te richten zoals we willen met alle gevolgen van dien. Wat is uit het grote assortiment van mogelijke keuzes de weg naar het ultieme geluk en hoe zorgen we er voor dat we geen definitieve keuzes maken waar we later spijt van krijgen?  Het Noorse Communic lijkt ook met deze vraag te worstelen. De band noemt zichzelf een progressive power thrash trio dat ook nog wat doom en groovy invloeden in de muziek verwerkt; oftewel ‘noem een genre en we maken het’. Dat wekt interesse voor de alweer zesde plaat van de band: Hiding From The World. Grappen over de ironie van zo’n naam voor een promo laat ik achterwege.Lees verder ›