Headlines

Jongens toch... hoe kan het toch lopen. Deze Israëlische band, Subterranean Masquerade, maakte op mij een stevige indruk na het beluisteren van hun EP in 2004. Temporary Psychotic State, was de titel. Deze EP kwam in dezelfde periode en ongeveer gelijktijdig uit met het fantastische The Imaginary Direction Of Time van de Noren van Winds. Een van de bandleden van Winds, Andy Winter, werkte nog mee aan de EP van Subterranean Masquerade. Een jaar na deze EP kwam dan het erg sterke debuutalbum Suspended Animation Dreams via The End Records. Vervolgens viel alles een goede acht jaar stil alvorens er weer leven in de brouwerij kwam. Deze Mountain Fever is de vierde langspeler. Een centrale rol binnen deze band is weggelegd voor Tomer Pink, gitarist en bandmastermind.Lees verder ›

Onbekend is onbemind. Jammer genoeg is dat voor heel wat talentvolle metalmuzikanten de bittere realiteit. Neem nu Inflabitan (echte naam: Sigmund Hansen). In 1993, net wanneer de zwarte bloem van het donkerste metaal aan het ontluiken is, richt deze Noorse man zijn eigen blackmetalband op en brengt op twee jaar tijd twee fijne demo’s uit. Voor de tweede demo wordt hij ondersteund door Aggressor (Ved Buens Ende, Aura Noir, ex-Dødheimsgard, ex-Satyricon, ex-Ulver, ex-Fleurety (live) enz.) op drums.Lees verder ›

Ik kreeg hier de vinylheruitgave van Divide and Devour van de band Destroyed in Seconds door de bus. Het gaat hier om een band die sinds 2008 al in het openbaar verscheen. Los Angeles is de thuishaven en het vijftal verschafte de wereld tot dusver drie volledige albums en een livealbum. Alle heren dragen een baard. Geen idee of dit relevant is, maar het is wel een feit. Divide and Devour is het derde album van de band. Graag neem ik de heruitgave ervan even met u door.Lees verder ›

Als ik even zo vrij mag zijn Wikipedia als bron aan te halen: “Magie of tovenarij is de vermeende kunst van het manipuleren van de werkelijkheid met behulp van speciale objecten, spreuken en rituelen op basis van verborgen krachten.” In Zweinstein hebben we Harry Potter die lichtjes uit een staf schiet, in Midden-aarde hebben we Gandalf’s magische vuurwerk en het Land van Oz wordt gefopt door een charlatan met leuke technologische foefjes. Nooit geweten dat in Rotterdam, toevallig mijn woonplaats, een Company of Wizards op basis van tot dusverre voor mij verborgen krachten een debuutalbum bij elkaar heeft getoverd.Lees verder ›

Album nummer tien voor Borgne, de Zwitserse band rond frontman en schepper Bornyhake. De zes voorgaande albums kregen allemaal een plaats in de top van mijn jaarlijst. Meestal in de top drie, maar zelfs een eerste plaats werd verzilverd. Industriële black metal, symfonische black metal, furieuze black metal, elitaire black metal. Je leest het na in Y, in , in Royaume des Ombres en alle andere reviews die we gemaakt hebben van Bornyhake-releases. Daarbij zijn er ook van andere bands waar de beste man in (mee)speelt, zoals Pure en Enoid. Er moeten in ieder geval al hele rare dingen gebeuren wil Borgne niet weer schitteren in de ondergrond.Lees verder ›

Ergens in 2010 zag dit Mannveira het levenslicht in Reykjavik en dan zitten we in IJsland natuurlijk. Ondanks het feit dat deze vijf heren al meer dan tien jaar bestaan, valt er toch maar bitter weinig terug te vinden. Hun ijskoude black metal werd voor het eerst gepresenteerd op Von Er Eitur, een EP uit 2014. Vervolgens kwam er de split met de Canadezen van Ellorsith in 2016, ook via het huidige Dark Descent label.Lees verder ›

Het Zweedse Contempt Of The Light is een soloproject van Mickael Broberg, bekend van Unanimated. In The Darkest Of Times is het debuut waarop Broberg tekent voor alle instrumenten en alles zelf schreef. Melodische black metal krijgt het als vlag mee die de lading moet dekken.Lees verder ›

Uit Finland komt dit éénmansproject, Commander Agares. En zoals je kan vermoeden aan de cover is dit een heerlijke brok old school stofzuigerblackmetal. De heer die de scepter en dus ook het zwaard zwaait, maakt geen compromissen en zal zeker geen toenadering zoeken om vergiffenis te vragen. Het Litouwse Inferna Profundus Records pikte dit werk op en brengt het blijkbaar enkel digitaal en op vinyl uit. Voor dit soort releases had ik toch ook op zijn minst een tape verwacht. Nu, aan verwachtingen doe ik niet, dus vermoedelijk zit er wel ergens een logische verklaring achter deze keuze.Lees verder ›

Het Finse Gloomy Grim is een geval apart. Ik was fan van hun debuutplaat Blood, Monsters, Darkness, dat in 1998 verscheen. Een vreemde mix van stereotype humor, symfonische "black" metal en een soort van gothic horror. Hun vorige album verscheen via Satanath Records (Obscure Metamorphosis), waarin eigenlijk alles staat wat u moet weten over deze band. Na dit album ging het bergaf met de gezondheid van bandleider Agathon valt her en der te lezen, of die nu stabiel is weet ik niet. Hij bleef, samen met zijn broeder Nuklear Tormentörr (Barathrum). De twee andere bandleden zijn gebleven na de EP uit 2018 en zo kunnen we in ieder geval spreken van een iet of wat stabiele line-up.Lees verder ›

Kaonashi is een vijfkoppige band uit Philadelphia en met Dear Lemon House, You Ruined Me: Senior Year brengt het gezelschap zijn tweede album uit. Die bijzondere albumnaam borduurt voort op het concept dat het vijftal al uitrolde tijdens het debuut Why Did You Do It? uit 2018. Die plaat vertelde het verhaal van Jamie: een 'highschool' tiener die haar baan en relatie verloor, waarbij alle therapieën en gesprekken niet voor het gewenste resultaat zorgden en waarbij zij zichzelf uiteindelijk in het titelnummer van de EP van het leven berooft om haar ouders geen verdriet meer te bezorgen. Geen lichte kost en deze nieuwste telg zoomt in op de bewogen dagen die het fictief persoon meemaakt op de 'high school' genaamd Lemon House.Lees verder ›

Octohawk is de volgende band waar geen directe genre aanduiding voor is. Als ik een voorstel mag doen, dan ga ik voor progressive industrial stoner metalcore. Echter zou je zelf moeten luisteren om je er een beeld bij te vormen.Lees verder ›

Rusland, Nizhny Novgorod om precies te zijn, is de plek waar dit drietal, dat zich Passéisme noemt, vandaan komt. Eminence is de debuutplaat, nadat in 2019 reeds een demo werd uitgebracht onder de titel Austerity Parade. Het werk van deze Russen wordt door het label Antiq aangekondigd als black metal, doch met een frissere melodische kijk op de zaak. Zeven gezangen staan er op dit werk, een verwijzing naar de Middeleeuwen? Of een ander historisch tijdskader? Een werk dat in ieder geval voorzien is van toch een vrij eigenaardig hoesontwerp. Op zichzelf wel een aandachtstrekker daardoor.Lees verder ›

Red Fang heeft ondertussen geen introductie meer nodig. Praktisch elke Zware Metalenlezer zal bekend zijn met de hilarische videoclips van dit stonerviertal uit Portland, Oregon. Bier drinken tot men kotst, dingen kapot rammen met een auto of een katana, larpen in een pantser van bierblikken en zoveel lichaamshaar dat een Australopithecus er geil van zou worden zijn maar enkele dingen die voorbij komen in deze clips. Daarbij zijn deze singles meestal zo aanstekelijk gezongen en verdomme smerig gespeeld dat je niet anders kan dan blijven luisteren.Lees verder ›