Headlines

Mag ik jullie even meenemen naar het jaar 1985? In dat jaar werd de band Zed Yago opgericht door zangeres Jutta Weinhold, gitarist Jimmy Durand en drummer Claus “Bubi the Schmied” Reinholdt. Heavy metal, doordrenkt met een thema in Wagneriaanse stijl. Met het concept van de dochter van de Vliegende Hollander heeft Zed Yago, in de tweede helft van dat decennium, twee albums uitgebracht. In 1990 werd echter, door allerlei juridische zaken, de beslissing genomen om Zed Yago te ontbinden.Lees verder ›

The Armed. Waar beginnen we? Bij de Catwomancosplayer in de moshpit op Complexity Fest '19 die uiteindelijk in de band bleek te zitten, of toch de reus in camouflagepak die eveneens in de band zat? Of het gerucht dat The Armed een project van de legendarische Kurt Ballou zou zijn? Of dat er een single 'Ft. Frank Turner' verscheen waarvan Frank Turner 'zogezegd' niets wist? Nou, laat me beginnen bij Only Love, het vorige album van The Armed waarop mathy hardcore verdrinkt in oversturing en afgewisseld wordt met alternatieve synthpop dat plotsklaps overgaat in blastbeats en ijzingwekkende screams. Verwacht het onverwachte.Lees verder ›

We stevenen inmiddels af op de helft van dit vooralsnog beperkt jaar. Als er een prijs was voor de meest harde EP voor de eerste helft van 2021, dan gaat Extinguish door voor goud. Dit is een kennismaking waarmee het Amerikaanse vijftal uit Sacramento zich meteen dominant op de kaart zet. Het gelijknamige debuut bevat snoeiharde beatdownhardcore die zo tussen namen als Kublai Khan TX, Jesus Piece en Sunami past. Mochten die namen je niets zeggen: concreet betekent dat dus gewoon Champions League lompigheid van de bovenste plank in een metalen harnas.Lees verder ›

Wie we daar hebben! Twaalf jaar na To Dust kloppen de Floridiaanse thrashers van Solstice weer eens aan, of liever door de deur. En als we heel eerlijk zijn, is zelfs dat laatste album ons wat ontgaan. Dat kan niet gezegd worden van het debuut Solstice (1992) en Pray (1995). Beide schijven staan bol van verbeten, licht technische überthrash en komen hier te huize Hoogkamer op gezette tijden nog wel eens voorbij. Vooral als we ons weer eens wat opstandig voelen, want het is prima stoom afblazen bij de energie van deze muzikale bolbliksems.Lees verder ›

Vier Colombianen besloten de bekende instrumenten ter hand te nemen en een band te beginnen. Mercyful Fate, Steeler, Celtic Frost, dat waren de uitgangspunten. Speed metal van de oude school, uitgebracht op een cassetteband. Met Rock 'n Roll Possession brengt Witch Hunt zijn debuut op de markt. Het gaat er uiteraard op typisch Zuid-Amerikaanse wijze aan toe, waarbij aanbidding van de oude goden der speed metal voorop staat.Lees verder ›

Populaire metalcore is een beetje zoals Bring Me The Horizon klonk voordat ze echt volledig popmuziek gingen maken. Nog steeds is het niet afschuwelijk wat die band maakt, maar de integriteit is ver te zoeken. Voor The Disaster Area geldt toch iets meer integriteit, hoewel ook hier de behoefte om populair te zijn duidelijk de stempel drukt. Wat wil je ook met een album dat geproduceerd is door Romesh Dodangoda, die Bring Me The Horizon op zijn duimpje kent.Lees verder ›

Wat Vilemass bedoelt met Gore Weed Distortion is lastig te achterhalen. Het zou een Italiaanse, overdreven grondige manier van onkruid wieden kunnen zijn. Brutaal is het debuut van dit trio alleszins wel. Zoek echter niet naar de typisch Italiaanse deathmetalkenmerken, want de drie tot nu onbeschreven metalbladen scherpen hun zeis met een heel andere invloed.Lees verder ›

Hoewel Dead End Destiny alweer de derde langspeler is van Australisch thrash trio Hidden Intent is dit pas de eerste kennismaking op onze site. Ook in deze digitale tijden blijven er nog wel eens wat dingen verborgen schijnbaar. De hoogste tijd om eens te luisteren of het al dan niet terecht is dat de wereld deze band nog niet kent.Lees verder ›

De bespreking voor Zornes Heimat, de plaat uit 2008 van dit Duitse duo afkomstig uit Thuringen was het laatste wapenfeit wat ik in onze archieven teruggevonden heb. Dit Odal bestaat echter al sinds 1999 en het album Welten Mutter, vanaf nu beschikbaar, is de vijfde langspeler. Daartussen vind je een hele collectie split's en EP's. Eisenwald is het label van dienst. De twee Duitsers die Odal vormen hebben zich de paganeske blackmetalstijl eigen gemaakt.Lees verder ›

Na een EP en een single komen deze Polen van Angrrsth met hun debuutplaat, Donikąd. Aan ons om te bepalen waar de muziek op deze plaat naartoe gaat. In eerste instantie klinkt het als erg typische in ranzigheid doordrenkte Poolse black metal. Ook niet verwonderlijk dat het eveneens Poolse Godz Ov War Productions hier achter zit. De productie heeft meer dan een dozijn ballen en ademt een gortige putlucht uit. Verder valt bij een eerste luisterbeurt op dat in het riffwerk ook wat elementen uit de Franse school verwerkt zitten.Lees verder ›

Na wat omzwervingen rond heel wat Zweedse releases, stap ik weer naar het Oost-Europese vasteland en omarm ik met graagte een verzameling Poolse blackmetalreleases uitgekomen via, het eveneens Poolse, Godz Ov War productions. De eerste in het rijtje is Sznur. Een trio dat met Dom Człowieka alweer zijn derde plaat uitbrengt. Wat op zich toch een hele prestatie is, wetende dat deze heren nog maar een goede vier jaar samen zijn. Sznur betekent niets meer of niets minder dan touw. En het moet gezegd, de black metal die de heren produceren, snijdt als een strak gespannen, vast geweven touw rond je polsen en nek. De productie helpt ook wel een handje want deze is eveneens redelijk scherp te noemen, bij wijlen wat te dunnetjes en een weinig krachtig.Lees verder ›