Headlines

De opzet lijkt simpel: ergens in de Californische Mojave woestijn (de droogste woestijn van Noord-Amerika en beroemd om zijn Joshua Trees), treden zonder enig publiek vijf stonerrockbands op, uit de stal van Heavy Psych Sounds Records. Onder hen een nieuwe band: Stöner, met Brant Bjork en Nick Oliveri. Diens studiodebuut verschijnt binnenkort op hetzelfde label. Het idee voor Live in the Mojave Desert is geïnspireerd door Pink Floyd’s Live at Pompeï: een muziekdocumentaire zonder publiek. Een groot verschil zit hem in de gebruikte techniek: Live at Pompeï is opgenomen op acht sporen en Live at the Mojave Desert op vierentwintig. En dat is te horen. De kwaliteit van de woestijnopnames is buitengewoon goed. Verder is ook veel aandacht besteed aan de vormgeving. Elke albumhoes is voorzien van prachtige foto’s gemaakt tijdens de optredens. Vijf bands, een eendaags festival, in volgorde van optreden: Mountain Tamer, Stöner, Spirit Mother, Nebula en Earthless.Lees verder ›

In As, in vuur of in bloed. Je kan nog kiezen. Allen zijn platen, als je ze vertaalt naar het Duits, van het duo Abkehr. Een duo dat oldschoolblackmetal maakt die een verwijzing is naar een kopje oude Burzum-koffie met een wolkje Mayhem-melk. In Feuer was mijn eerste kennismaking met deze band en bleek meer dan aangenaam. Ik ben benieuwd of deze nieuwe plaat een even grote indruk kan nalaten.Lees verder ›

In 2017 maakte ik kennis met Cold Cell, dat toen het album Those uitbracht via het Zwitserse label Czar Of Crickets Productions. De band wist me toen zeer te overtuigen met black metal die mij erg deed denken aan hun Zwitserse landgenoten van Schammasch. Iets dat niet heel erg zal verbazen, wanneer je realiseert dat beide bands al sinds het begin dezelfde drummer hebben, de heer aW. Maar ook invloeden van het moderne werk van Behemoth of van het Zweedse Shining hoor je geregeld terug in het voorgaande materiaal van deze band. Met tekstuele creaties die zich richten op de moderne wereld en de achteruitgang van de mensheid, krijg je zelfs nog wat Mgła nihilisme als extra toevoeging in je oren uitgespuugd.Lees verder ›

Oldschooldeathmetal met een oorlogsthema. Het is al wel eens gedaan. Aschenvater echter ontleent zijn bandnaam aan het Warhammer 40k oorlogsspel. Landungsfeldmassaker schijnt in dat spel een veldslag te zijn die je moet spelen op de landingsplaats Istvaan V. Overbodige informatie zou je denken, maar aangezien de drie Duitsers hun volledige eerste EP aan het verloop van die veldslag gewijd hebben, is’t va(a)n moeten.Lees verder ›

We maken een voorzichtige buiging want bij Grief Collector verkeren we in het gezelschap van heuse doomroyalty. Het is niemand minder dan Robert Lowe die hier zijn toch wel magnifieke stembanden laat trillen. Dat deed hij tussen 1988 en 2006 ook al op de zes albums die het Texaanse Solitude Aeturnus uitbracht. In dat laatste jaar stak hij dan de oceaan over om zich bij het legendarische Candlemass te vervoegen. Dat avontuur eindigde na drie lang niet misselijke platen in 2012, waarna de Zweden - vooral na het binnenhalen van Johan Längquist - op vele festivalposters toch al gauw een paar regels omhoog schoof. Dat laatste schrijven we eerder toe aan een hang naar het verleden van fans dan aan de vocalen van Lowe. Die waren en zijn immers indrukwekkend genoeg.Lees verder ›

In 2016 krijg ik voor het eerst werk van de Indiase band Against Evil te horen als ik de EP Fatal Assault mag reviewen. De band weet mij te overtuigen en als twee jaar later de eerste langspeler All Hail The King verschijnt weet de band de verwachtingen waar te maken. Niet alleen bij mij maar ook bij onze oosterburen weet de band, mede door enkele live optredens, naam te maken. Nu is het tijd voor de tweede langspeler End of the Line. Tijd dus om te kijken of de band zich verder weet te ontwikkelen.Lees verder ›

Het post-genre is de afgelopen jaren steeds meer verzadigd geraakt met steeds meer jonge bands die zich willen bewijzen met hun meevoerende, sfeervolle, naar climaxen werkende composities. Dat levert echter helaas ook op dat te veel bands in dezelfde vijver vissen en niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Maar gelukkig zijn de uitzonderingen er wel degelijk. Het in Berlijn gevestigde Pelagic Records heeft zich de afgelopen jaren bewezen met ijzersterke bands in het post-metal en post-rockgenre. Neem bands als Mono, pg.lost, Ancestors, Year Of No Light, LLNN of God Is An Astronaut, die telkens weer sfeervolle pareltjes en dijken van platen weten af te leveren. Maar vandaag gaan we het hebben over twee andere bands: het Vlaamse Psychonaut en het Noorse Sâver.Lees verder ›

Twintig jaar bestaan deze Franse jongens al onder de naam Otargos. Ik heb hun platen Fuck God-Disease Process en No God, No Satan in mijn collectie zitten en het deed me toch een beetje glimlachen toen ik zag dat de heren hun optreden, op het KaotoxinFest II uit 2015 in Lille, nu uitbrengen op een blinkend schijfje. Otargos staat immers voor snoeiharde black metal met een sausje death metal en dit verpakt in een moderner jasje. We spreken, betreffende dit laatste, dan ook vooral over de aangehaalde thema's in de teksten.Lees verder ›

Het Italiaanse Dusktone Records komt met de eerste langspeler van de Noren van Ulvehyrde. Englemakersken en Jarlen, twee nummers die reeds eerder als single verschenen, vinden we nu ook terug op deze debuutplaat. Dit Ulvehyrde bestaat uit een relatief onbekend vijftal. Niet dat we hun artiestennamen niet kennen, maar vaak is het zo dat er toch wat inteelt is. Hier blijft de kruisbestuiving eerder beperkt. De enige waarbij een belletje gaat rinkelen is Straff en dit door zijn verleden bij Sarkom en Enepsigos.Lees verder ›

Op verzamelaar Majors & Minors van Tygers Of Pan Tang krijg je melodieuze hardrock van de bovenste plank voorgeschoteld met een vette knipoog naar de jaren 80. Ideaal om het dak van je auto open te gooien en door de straten te cruisen (of gewoon de file te trotseren).Lees verder ›

Als ik me niet vergis heb ik ooit de voorganger van deze Belgische metalband gezien in een voorprogramma van Lemuria. De voorganger van InHuman, dat was namelijk Anwynn. Een symfonische metalband met een frontvrouw die hoge tonen opzocht in een setting van Keltisch geweld en andere pagan rekwisieten. Van 2007 tot 2020 bestond Anwynn, dan werd het InHuman. Een gans andere naam, een behoorlijk andere sound. Zeven bandleden telt InHuman, met zangeres Eline en nu ook Dietwin Elbers (ex-Herfst) voorin in de line-up.Lees verder ›

Cassettebandjes te koop! Houdt u van mysterie, Lord of the Rings en rituele ambient? Het Amerikaanse Hasufel heeft Exaltation in de aanbieding. Het negende uitgebrachte werk van deze heren alweer.Lees verder ›

In 2019 bespraken we al het album Holywrath van het Franse Dav Dralleon en sindsdien weten we nog altijd niet veel over dit project. Op Instagram kun je wat schimmige foto's vinden, maar zoals wel vaker gaat het hier om de inhoud en niet om de artiest zelf. Dav Dralleon, de naam klinkt als een vage planeet uit het Marvel universum, of misschien zelfs wel een slechterik. De muziek is in ieder geval vrij apart, waar op Holywrath de synthwave in allerlei vormen de boventoon voerde, daar is op FALL OV MEN meer electro en dansbare muziek te horen. Twee hele logische referenties zijn Igorrr en Combichrist. Het neigt soms meer naar hardstyle en dubstep dan naar synthwave, iets waar ik geen problemen mee heb. Onderstaand nummer is een uitstekende doorsnee van het album.Lees verder ›