Headlines

All My Dreams Came True is een behoorlijk positieve boodschap. Het is de vraag wat de inhoud is van die uitgekomen dromen. Dit éénmansproject van John Steven Morgan uit de Verenigde Staten klinkt in elk geval eerder als een nachtmerrie. Het is muziek waar, ik quote: 'black metal en klassieke muziek wedijveren voor privilege, hoop en dood in een van smog bevangen bassin van zongebruinde predatie en aanhoudende miserie'. Christus te paard zeg, ik heb nog nooit zoiets debiels gelezen. Er zijn blijkbaar twee albumhoezen in omloop. Beiden zijn lelijk, dus dat maakt niet zoveel uit.Lees verder ›

Nature of nurture? Een debat dat zijn oorsprong al kent in de Griekse filosofie, maar in de loop der eeuwen verder vorm is gegeven door de psychologie en wetenschap. Zonder hier teveel over uit te wijden gaat deze discussie in feite over de vraag of de menselijke persoonlijkheid wordt ingegeven door persoonseigen kenmerken en genen (nature) of door de omgeving en ervaringen in het leven (nurture). Op die manier kan gekeken worden naar zaken als criminaliteit en welke rol de mens hier zelf in speelt. Deviant Process lijkt zich hier ook mee bezig te houden. Hoewel de teksten niet geheel voor zich spreken, geeft de band wel aan dat ze gaan over thema’s als verslaving, trauma’s, eenzaamheid en machtszucht. Vandaag presenteren we u het album Nurture.Lees verder ›

Eigenaardig bandje, Burning Darkness. Niet omdat ze black metal maken en uit Zweden komen - metal maken is zo’n beetje de standaard hobby van een Zweed -, maar omdat ze al sinds 1999 actief zijn en in die jaren nooit verder zijn gekomen dan één album: The Angel of Light uit 2017. En oh ja, die naam… Het lijkt wel op de lagere school bedacht te zijn ‘omdat het zo lekker stoer klinkt’. Of het is overgenomen van die legendarische plaat van de landgenoten van At the Gates: With Fear I Kiss the Burning Darkness...Lees verder ›

De metalgenres die ‘core’ in de naam hebben, hebben mij persoonlijk nooit echt aangesproken. Hardcore en grindcore waren zo’n beetje de eerste genres, gevolgd door metalcore, deathcore, mathcore en thrashcore. Aeons is een vrij nieuwe metalcoreband afkomstig van Isle of Man, een eiland tussen het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Met Consequences leveren de heren hun tweede volwaardige album af in eigen beheer.Lees verder ›

The Agonist is de band waar vroeger Alissa White-Gluz de vocalen deed. Tegenwoordig staat de vocaliste Vicky Psarakis achter de microfoon. De zang bestaat uit zowel cleane vocalen als grunts. Ik begin maar gelijk met de zang, want dat is een belangrijk punt waarmee de band zich wil onderscheiden. De band maakt verder wat ongebruikelijke melodische death metal/metalcore, die op het album Five tot een hoogtepunt kwam.Lees verder ›

Ik weet dat mijn collega Bart Al Foet nog altijd hoopt op een tweede Anaclasis. Dat is zonder twijfel het beste deathmetalalbum van deze Poolse band. De kans dat we een dergelijk deathmetalwerk van Hate gaan krijgen wordt echter met elk album kleiner. De band speelt inmiddels een vrij toegankelijke vorm van black/death metal.Lees verder ›

Blood Youth uit Engeland heb je in Nederland al eerder kunnen zien tijdens het voorprogramma van Stone Sour (2018), maar even waarschijnlijk heb je de naam weleens voorbij zien komen tijdens het festival Jera On Air of een tourpackage met bands die net als dit viertal hard proberen om naamsbekendheid te creëren. Dat doet men met een muziekstijl die tussen nu-metal en metalcore in zweeft. Debuutalbum Starve deed het mijn inziens nog niet eens zo slecht, hoewel de originaliteit ver te zoeken was. Vermakelijk was het wel en bovendien kan ik het voornemen om je als band te begeven op glad ijs, nu-metal spelen is op voorhand al een verloren wedstrijd voor velen, alleen maar toejuichen.Lees verder ›

Begonnen in 1989 als thrashmetalband veranderde dit Duitse gezelschap een jaar later van naam (Raise Hell) en stijl (van thrash naar death). Excess is het vijfde album en de belangrijkste verandering daarop zijn de vocalen van Bernd Kombrink. Hij zoekt de hogere en lagere regionen van zijn stemband op en dubt deze af en toe met cleane vocalen.Lees verder ›

Zo, blijkbaar heb ik acht jaar geleden al een review gemaakt van een Zeromancer-album. Bye-Bye Borderline was dat, niet meteen mijn favoriete plaat van deze Noorse band. Sinds 1999 maken de heren electro/rock/gothic/EBM/synthpop, dit Orchestra Of Knives is album nummer zeven. Vooral de eerste drie albums konden mij bekoren, met als hoogtepunt Eurotrash, gevolgd door Clone Your Lover. Beetje geil, beetje fout, beetje flirten met de dood, met erotiek, met drugs... met alles wat de realiteit helpt doorslikken wanneer je een dansende electrogothrocker bent met een metalen randje en je daarbij als man zijnde graag make-up draagt.Lees verder ›

Deze vier Texanen noemen zich Necrofier en na hun debuut EP, Visions In Fire, is dit Prophecies Of Eternal Darkness de eerste langspeler. De heren hebben toch al wat waters doorzwommen. Er is immers een verleden in bands als Oceans Of Slumber, Night Cobra en Church Of Disgust. De platenboer van dienst is niemand minder dan Season Of Mist. Dit Amerikaanse kwartet brengt een mengelmoes van Scandinavisch geïnspireerde black metal met Amerikaanse accenten. Ik ben benieuwd. Want als die typisch Amerikaanse zuiderslijke sound wordt gemengd met de nóg typischere Scandinavische melodische ijzigheid, dan begin ik al van blijdschap wat te schuiven op mijn stoel.Lees verder ›

We hebben er weer eentje hoor, een Zuid-Amerikaans solo blackmetalproject, ernstig beïnvloed door de oude Satyricon, Burzum, Emperor en Darkthrone. Geen gedoe met eigen geluid en eigen composities, gewoon goed naspelen en uitbrengen die hap. Ründgard komt uit Chili, is eigendom van Lord Valtgryftåke en verdient door alleen al die naam een recensie. Het schreeuwt 'cliché', het is allemaal al ontelbare keren gedaan en nagedaan en toch heb ik een zwak voor dit soort bands. Lord Valtgryftåke heeft nog een handvol andere bands, met veelal Noorse albumtitels en bandleden die zichzelf Wampyric Strigoi en Nocturno Bifrous noemen. Dat is toch geweldig? Maar alleen als het uit de tropen komt, Henk de Jong uit Landgraaf komt hier niet mee weg.Lees verder ›

Het vanuit het Gelderse Ede opererende Netherstorm heeft een geschiedenis die teruggaat tot 2001. In 2013 ging de groep uiteen terwijl het juist debuutplaat Apophis Rise had uitgebracht. Vocalist/gitarist Mike Oude Geerdink liet het er echter niet bij zitten en besloot een doorstart te maken waarbij hij zelf het werk van de slaggitarist ook maar op zich nam en Luuk van Gerven (Ex Libris, ex-After Forever) voor de bas vroeg. Dat resulteert nu in The Steep and Savage Path.Lees verder ›

Het is oktober, de temperatuur zakt en regen domineert de weersvoorspellingen. Zulke ‘weemoedige’ omstandigheden vragen om een bijpassende plaat. Zie daar de band Clouds met het nieuwe album Despărțire. Weemoedige en atmosferische doom metal!Lees verder ›

Dødsdrift, een Duitse blackmetalband, brengt zijn tweede volledige album Ødnis, uit op het eveneens Duitse Vendetta Records. Een label dat de laatste jaren garant staat voor kwaliteitsvolle releases. Neem nu de laatste platen van bijvoorbeeld Friisk, Abkehr of Naxen. Dødsdrift is eigenlijk het kleine broertje van Der Weg Einer Freiheit dat vaak gaat spelen met de overbuur, die uit Engeland komt en Winterfylleth heet. Ook productioneel zitten er wat raakvlakken.Lees verder ›

Ah, Zweden. Eén van de landen in Scandinavië met een zeer rijke geschiedenis aan legendarische metalbands en even legendarische metalplaten. Het is dan ook niet gek dat ik elke keer wat extra aandacht besteed aan bands uit deze regio. Zo ook aan Aeon, Zweedse deathmetallers met inmiddels hun vijfde studioalbum, getiteld God Ends Here. Bruut, hard,  Zweeds, wat wil je nog meer?Lees verder ›