Headlines

Dit Zweedse viertal Katharos, heeft met Of Lineages Long Forgotten een vervolg geschreven op Exuvian Heraldry dat in 2016 in eigen beheer werd uitgebracht. Het Amerikaanse Willowtip Records, met een uitvalsbasis in Pennsylvania, brengt de tweede langspeler uit. Er is een link met een andere Zweedse band, Wormwood. De huidige drummer, Tatu Kerttula, masseert ook de drumvellen bij deze laatste. Waar Wormwood het melodische blackmetalpad bewandelt, stapt Katharos bewust het symfonischere pad af. De befaamde Necromorbus Studio van Tore Stjerna voorzag het geheel van een aangepast, wel uitgebalanceerd geluid.Lees verder ›

Het Belgische Hell label brengt met deze EP, Le Seuil Des Sensations, de Franse band Psychisme onder de mensen. Dit drietal heeft in de lokale Franse ondergrond al wat activiteit achter zijn naam staan. Nochtans doen de bands waar de heren in gespeeld hebben of nog steeds in spelen bij mij geen enkel belletje rinkelen. Dit wil natuurlijk helemaal niks zeggen, misschien heeft één van jullie wel iets in de platenkast staan van Apoptosis, Kosmos, Ysengrin of Hertogenwald. De titel van het eerste werkstuk van deze Fransen geeft het idee dat de heren black metal brengen met een depressieve onder- of boventoon. Ook de titels van de nummers net als de hoes brengt me op dit spoor.Lees verder ›

Boven deze recensie staat dat het hier om een heruitgave gaat. Technisch gezien is dat niet correct want het gaat hier om een her-heruitgave. Deze heruitgave van de heruitgave (in boektermen zouden we spreken van een derde druk) bevat naast alle nummers van het debuut van deze in 2012…Lees verder ›

Deze Noren komen aanzetten met een soort happy hardcore punk met postinvloeden. Ja, ik had er ook al geen zin meer in nadat ik daar achter kwam. Wie mixt er nu post-rock met crust? We Slave Our Days is de eerste 12" langspeler. De gitarist/vocalist heet trouwens Jaap, wat volgens mij geen typisch Noorse naam is.Lees verder ›

Toen ik het korte persbericht las over deze vierkoppige sludgemachine uit South Carolina, dacht ik heel even dat Southern Lord eindelijk weer eens met iets nieuws kwam. Het is echter het Italiaanse Heavy Psych Sounds Records dat deze band wist te strikken. Voor Witchpit een droom die uitkwam. The Weight of Death is het debuutalbum van deze sludge band uit de Amerikaanse staat en werd direct door niemand minder dan Mastodon’s Brann Dailor via YouTube de hemel in geprezen. Hoe veel mooier wil je het hebben?Lees verder ›

In 2014 werd dit Zwitserse Malphas opgericht door Xezbeth, Astaroth en Raven Dust. In 2017 kwam dan het volledige album Incantation uit. Nu, ruim vijf jaar later, hebben de Zwitsers getekend bij Folter Records uit Duitsland en ziet Divinity's Fall, de opvolger, eindelijk het levenslicht. De black metal die de heren brengen zou een mix moeten zijn van Dissection en Watain. Middels onderstaande clip kregen we al wat materiaal te horen eind vorig jaar. Het nummer Exile kondigde immers dit nieuwe album al aan.Lees verder ›

Derde album alweer van deze Noren van Djevelkult. Ditmaal brengt het Nederlandse Soulseller Records Drep Alle Guder uit. Dkjevelkult staat voor ultrasmerige en dito brutale black metal met die typische Noorse verbetenheid. Når Avgrunnen Åpnes uit 2018 verzamelde al acht ranzige werken die voorzien werden van een vuile productie. Nu is de productie nog vuil en smerig te noemen, doch deze klinkt toch net wat professioneler en bij momenten wel wat te klinisch. Brye Studio Dyslexia Production (voor de instrumenten) en de CBR Studio (voor de zangpartijen) werden gebruikt voor het opnameproces terwijl de mix en mastering in handen werd gegeven van Mattis Simen Løvbrøtte Elvestuen. En moeten we die brave man dan kennen, hoor ik jullie luidop denken? Natuurlijk! Deze man is gitarist in Endezzma en bespeelt de bas in Svartjjern.Lees verder ›

Miseration is één van de samenwerkingen tussen Christian Älvestam en Jani Stefanovic. Beide heren kom je ook tegen in Solution .45 en maakten ook deel uit van The Few Against Many. Daarnaast kennen we hen ook van allerlei andere (voormalige) bands, zoals DivineFire, Renascent, Scar Symmetry, Svavelvinter en Unmoored. Waar beide mannen in het verleden in Miseration nog bijgestaan werden door onder andere mensen als drummer Rolf Pilve en gitarist Marcus Bertilsson, gaan ze nu als duo door het leven.Lees verder ›

Jezelf als band in de kijker spelen valt niet mee in de Lage Landen. Jezelf in een zeer korte tijd van naamsbekendheid voorzien als band in de Lage Landen is een utopisch streven: de kans dat je de Maas leeg zult scheppen met een emmer is groter. We hebben in Nederland inderdaad de Popronde en ongetwijfeld bestaat iets dergelijks ook bij onze zuiderburen, maar daar is zo goed als alles mee gezegd. Al win je de prijs vervolgens, het zal geen fans opleveren die hysterisch om een handtekening vragen na een optreden.Lees verder ›

Matt Heafy kennen we allemaal wel. De zanger en gitarist van Trivium heeft zijn sporen ruimschoots verdiend. Wat misschien minder bekend is, is dat de volledige naam van de beste man Matthew Kiichi Heafy luidt. Wat, heet hij Matthew!? Die zag ik ook niet aankomen. Maar wellicht is zijn middelste naam toch iets noemenswaardiger. Overigens niet te verwarren met gefermenteerde kool uit de Koreaanse keuken, maar dat terzijde. Matthew is namelijk half Japans en is ook nog eens geboren in het Aziatische land.Lees verder ›

RazorRape is niet de meest innoverende band, niet de sterkste band uit het goregrindgenre, maar wel een band die we bij Zware Metalen graag eens bovenhalen. De laatste tijd ontbreekt het trouwens te vaak aan dit soort bands. We lijken te netjes geworden om dergelijke vunzige brutaliteit de vrije loop te laten. Hoe dan ook, RazorRape loopt al rond sinds 2004 en ook collega Kris deed zijn kwak uit het zakje toen hij in 2015 Orgy In Guts van een review voorzag. Bandleider Martin Schönherr (ex-Deranged) brengt zijn vijfde langspeler uit met dit Fucked Beyond Recognition met behulp van Claes Holm en doet dit opnieuw degelijk.Lees verder ›

Het Duitse eenmansproject Firmament bestaat al een dikke zes jaar, maar komt nu pas met het tweede album. Daar is een goede reden voor, want het enige bandlid J.K. kiest voor kwaliteit in plaats van kwantiteit. Midnight Valkyries, het debuut uit 2019, klokte al een dik uur, opvolger The Ætheric Pathway haalt bijna 75 minuten. En vanaf het begin hoor je dat er veel moeite in is gestopt om alles perfect te laten klinken. J.K. zal ongetwijfeld een eigen studio hebben, want werkelijk alles is door de beste man zelf gedaan. Het mixen, masteren, artwork en uiteraard de muziek en vocalen. Maar wat krijgen we dan te horen, is de vraag?Lees verder ›