Headlines

Helleruin is terug! Nederlands hoop in bange blackmetaldagen! Devils, Death And Dark Arts is het vervolg op de split met De Gevreesde Ziekte uit 2022. Zes nummers heeft bandbrein en alleskunner Carchost op deze plaat gezet. De platenboer van dienst is niemand minder dan het gerenommeerde New Era Productions. En moeten we eigenlijk nog een langere intro schrijven betreffende deze blackmetalband? We weten toch allemaal dat de heer Carchost vies is van experimenteren, van moderne black metal en dus ook van een moderne blackmetalsound. Hij grijpt graag terug naar oeroude principes. Principes die we kennen van bands als Taake, Gorgoroth en ik weet niet wat nog voor smerig lekkers uit de oude doos.Lees verder ›

Als we België en death metal zeggen, zeggen we ook Aborted en Carnation. Hoewel Nederland veel meer nieuwe aanwas kent in het genre, heeft België ook zeker wat interessante bands die (gestaag) richting de status van de twee eerder genoemde orkesten werken. Carrion is zo'n naam en met Morbid Nailgun Necropsy verschijnt de derde plaat sinds de oprichting in 2008. Hij is opgenomen in de Kohlekeller studio door Kai Stahlenberg die ook eerder gewerkt heeft met Aborted, Electric Callboy en Benighted. En nee, de verhouding tussen het aantal albums en de bestaansduur geeft geen zeer productief beeld, maar Brussel is ook niet in één dag gebouwd.Lees verder ›

Membrance uit Venetië is wederom een Italiaanse death/blackmetalband die toch al sinds 2012 bestaat, maar waar wij bij Zware Metalen nog nooit materiaal van hebben gerecenseerd. Op Metal Archives vinden we dat er in het verleden een tweetal albums zijn uitgebracht: Abyss (2017) en Morality's Collapse (2019). Met dit album Undead Island laat het viertal compacte death metal met blackinvloeden horen, aldus het meegeleverde promovel. De in het verleden geserveerde death 'n' roll is losgelaten om nu met volle kracht de onmacht en boosheid van de mensheid te laten horen. Tja ik verzin dit niet zelf hè, dat moge toch wel duidelijk zijn.Lees verder ›

Het is ruim acht jaar geleden dat onze beide vrienden van Tsjuder ons nog eens verrast en verblijd hebben met een nieuwe plaat. In 2015 noemden de heren hun vijfde langspeler nog Antiliv, nu is de titel Helvegr. Ook toen, net als nu, bleek de platenboer Season Of Mist. De heren zijn gewoon in de kwaliteitsstal blijven staan, meer dan terecht trouwens. Op de drumkruk niet meer Antichristian maar John Rice, een Amerikaan met snelle handen en voeten. De brave man doet ook live werk voor Behemoth, 1349, Cephalic Carnage... ja dan weet je het wel.Lees verder ›

'Vaak kijk ik niet eens naar het land van herkomst van bepaalde bands hoor', ik nog wel eens bepaalde individuen, die zich blackmetaladepten noemen, zeggen. Ik vind dit fout. Door naar de herkomst van de band te gaan kijken, krijg je al snel een idee en weet je vaak al wat je moet verwachten. Moeilijker ligt het wanneer de samenstelling van de band de landsgrenzen en soms meerdere continenten oversteekt. Zo kan je dit ook stellen bij dit Thymata. Een blackmetalband getekend door Adirondack Black Mass Records, een label dat op zich al een bijzondere achtergrond heeft.Lees verder ›

Hoop en al twintig minuten duurt de nieuwste release van de Nederlandse hellehonden van Duivel. Heiligschennis, wat een gepaste titel als je naar de vochtige hoes kijkt, is een EP die wordt uitgebracht door een collectief, een samenwerking tussen Nomad Snakepit Productions en Ván records. In de line-up herkennen we wat bandleden: niemand minder dan Nachtraaf en Deportator die een verleden hebben in andere bands als Alhistja, Urfaust, Galgeras, D.R.E.P en Fluisterwoud. Zeker die eerste heeft nog niet eens zo lang geleden een bijzonder interessant smerig tapeje uitgebracht vol hooliganeske black metal.Lees verder ›

Wat mij betreft levert Tygers Of Pan Tang met Bloodlines drie kwartier lang uitstekende hardrock af die geen seconde verveelt. Niets wereldschokkends, niets vernieuwends maar een album dat mooi in elke collectie kan staan. Al is het maar voor die mooie rode hoes.Lees verder ›

Een krap half uurtje aan primitieve, duistere death metal. Altijd lekker wanneer er vanuit het promovel al duidelijk wordt wat we kunnen verwachten. Ditmaal komt het anonieme gezelschap uit Italië. Claustrum is een band met leden van Grime, Affliction Vector, Fierce en Dromme die tezamen zijn gekomen om hun passie voor oldschool death metal te laten horen, wat tot de creatie van dit zelfgetitelde debuutalbum leidde.Lees verder ›

Meestal ben ik gewoon dat er ijskoude black metal vanuit de regio Quebec, Canada naar me toe wordt gestuurd. Ditmaal komt, vanuit dezelfde regio, iets anders aanwaaien. Het gaat om de debuut EP van een trio (oeh een trio!) dat zich Lock Up The Wolves noemt. The Dark Ride is de titel. De drie heren hebben blijkbaar al menig watertje doorzwommen. Ze spelen melodische death metal met een groovende rand. Een extreem subgenre dat me nu en dan ook wel weet te boeien. De heren doen alles in eigen beheer en er mag zeker geschreven worden dat het hoesontwerp van een erg hoog niveau is.Lees verder ›

Invent Animate bracht vorig jaar de uitstekende EP The Sun Sleeps, As It Never Was uit. Het was mijn eerste kennismaking met de band. De review kun je hier lezen. Ik gaf al aan dat ik benieuwd was naar het volgende werk van deze talentvolle band. Welnu, dat is er nu in de vorm van Heavener. Om gelijk maar mijn niet gestelde vraag te beantwoorden: de band lost de verwachtingen compleet in.Lees verder ›

Nieuwe blackmetalbands: ze schieten eigenlijk onafgebroken als paddenstoelen uit de grond. Het valt me namelijk op hoeveel zwartmetalen debuutalbums we binnenkrijgen op onze redactie. Of ik daar een probleem mee heb? Absoluut niet. Meer nog, een debuut is altijd een kans om iets nieuws te ontdekken. Met zijn eerste album wil een band zichzelf namelijk op de kaart zetten, een niche innemen in dat weidse blackmetallandschap, en soms resulteert dit in een frisse, nieuwe kijk op het genre. En laat ik daar toch altijd wel weer wat naar op zoek zijn.Lees verder ›

Man As Plague bracht in 2016 zijn debuut The Frail Compass uit. De Nederlandse band liet daarop een mix van death(core) en metal(core) horen, geïnjecteerd met een vleug elektronica. Hoewel we inmiddels zeven jaar verder zijn en er wijzigingen zijn doorgevoerd in de bezetting, is er in grote lijnen niets veranderd aan het strijdplan. Er zijn geen concessies gedaan om harder dan ooit tevoren terug te keren en ik kan alvast verklappen: dat lukt het viertal. Niemand minder dan Jacob Hansen (Amaranthe, Volbeat en Dyscarnate) is verantwoordelijk geweest voor de mastering van Titanomachy.Lees verder ›

Voor fans van Cult Of Luna, Sleep Token en Spiritbox. Dat staat er te lezen op de promofiche. Hoge verwachtingen die je dan schept, maar je hebt er wel mijn aandacht mee. Ik ken de band totaal niet, maar wil het met zulke referenties wel een serieuze kans geven. Dit Black Oak uit Nynäshamn, Zweden brengt het debuutalbum Egolution overings uit in eigen beheer. In 2019 en 2020 bracht de band twee singles uit, beide nummers staan ook op het album.Lees verder ›

Dit Duitse kwartet is sinds 2019 samen onder de naam Agasch. Het doel is om atmosferische black metal te maken voor liefhebbers van onder andere Waldgeflüster, Antrisch, Ellende, Enisum, Groza en Woods of Desolation. Zeg maar gerust de vaandeldragers binnen dit specifieke genre. Met dit Waldgeist presenteren de mannen het debuutalbum, nadat er in 2021 een EP met de titel Irrlicht verscheen. De uitvoering in de Duitse taal beschouw ik als een pluspunt. Maar dan moet het gebodene binnen het niet bepaald anonieme genre wel in orde zijn.Lees verder ›