Headlines

Kijk eens aan. Het mij compleet onbekende Nederlandse Norinian uit Haarlem heeft een eerste EP uitgebracht, een cassette, waarvan er 50 gemaakt zijn. Ik heb nummer veertien. Het label van dienst is Knekelput (heerlijk wat een naam). Anti Mosh muziek, u bent gewaarschuwd. Op basis van de hoes verwachtte ik een soort van Nihill en eigenlijk zit het een beetje in die hoek. Dit is namelijk industrial black metal, kind of.Lees verder ›

In het ruim 25-jarig bestaan van Nederlands’ belangrijkste doomband, is nog nooit een live-plaat van Officium Triste verschenen. De liefhebbers moesten het doen met wat kruimels, zoals een paar nummers op de split met Lapsus Dei. Met Live at Willemeen (2007) komt er enigszins verandering in die situatie.Lees verder ›

Neeneenee, deze band bestond al langer dan 2019. Het verhaal van deze Coronaren begon in 2017. In Tirol, Oostenrijk nota bene. Beetje toevallig allemaal, maar soms is het gewoon toeval en niet meer dan dan. Accepteer het. Deze band heeft een missie, ze hebben er zelfs een album over gemaakt. Als ik ooit een album maak dan ga ik het ook "The Album" noemen denk ik (is zeker al gedaan in het verleden). Hoe dan ook, Black Corona debuteert met The Mission, nadat het in 2019 een demo uitbracht. Het maakt naar eigen zeggen melodische groove metal.Lees verder ›

Heb je je ooit afgevraagd hoe bedorven voedsel klinkt? Ik ook niet. De eerste langspeler van het Finse Mustasuo van in ieder geval precies in deze categorie. De klanken van bederf hebben zich gekleed in een crustpunk jasje dat stijf staat van de meeldauw en zwartmetaalschimmel.Lees verder ›

Duitsland: het land dat ons regelmatig weet te verrassen met zeer sterke metalbands. Een geduchte concurrent voor de Scandinavische landen, die al jaren aan de top staan als het gaat om meeste metalmuzikanten per totale inwoners. En volgens mij hebben we er weer een te pakken! De mannen van Wolves Den hebben album nummer twee uitgebracht, getiteld Miserere. Verwacht brute, zwartgeblakerde deathmetal met een knipoog naar meerdere legendarische bands.Lees verder ›

Toevallig luisterde ik recent naar The Exploited met Beat The Bastards. Toeval bestaat niet, want Cuttin' Edge geeft als invloed voorgenoemde band en album door. Het lijkt mij een prima vergelijking om te begrijpen wat deze band te brengen heeft. Cuttin' Edge maakt dikke oi!-punk uit het Schotse Edinburgh. Hier komt een lading echte ouderwetse "plug and play"-punk voor de oude garde!Lees verder ›

Wat staat er in een kerk? Inderdaad, onder andere een altaar. Wat staat er in een afgebrande kerk? Inderdaad, een zwart altaar. Zouden het Poolse Black Altar en het Noorse Kirkebrann elkaar zo gevonden hebben? In ieder geval is het zo dat beide bands, die een stevig potje zwartgeblakerd metaal spelen, samen de krachten gebundeld hebben en deze split-release in je strot rammen.Lees verder ›

In 2004 brachten de Spaanse hellehonden van Cryfemal een moddervette blackmetalschijf uit met als titel With The Help Of The Devil. Dit album kwam verscheen op het intussen ter ziele gegane Trinity Records label uit Hong Kong, dat ook nog Signs Of Darkness's The 17th Floor en Celebrant's Spawn Of Chaos albums uitbracht. Beide zijn Belgische bands, voor de echte kenners natuurlijk. Dit om te zeggen dat die plaat van de Spanjaarden ruim zestien jaar geleden mijn eerste kennismaking met hen was. Lees verder ›

Wino (Saint Vitus, The Obsessed) brengt met Forever Gone zijn derde akoestische soloplaat uit. Met dit project maakt hij melancholische en doomy Americana. Het is dat het Wino is, maar eigenlijk bespreken we dit genre hier bij Zware Metalen niet echt.Lees verder ›

Vermilia is een band rond, hoe kan het ook anders, Vermilia, een multi-instrumentaliste met een zoet zwartgeblakerde stem afkomstig uit Finland. Dit album, Keskeneräisiä Tarinoita, is een EP geworden voorzien van vier nummers gedrenkt in paganeske, atmosferische black metal met raakvlakken met bands als Myrkur maar ook links met het oudere werk van Gorgoroth, Ulver en nu en dan een strooiseltje Isengard. Lees verder ›

Wat vreemd om er als band mee te stoppen en daarna nog een album uit te brengen. Het Zweedse Falconer heeft blijkbaar geen zin in een tour en stopte doodleuk met bestaan. Bovendien stopte het contract bij Metal Blade na deze plaat. We zullen deze nieuwe liedjes dus nooit live mogen aanschouwen. Is dat jammer? Ja.Lees verder ›

Voor fans van Parkway Drive of The Ghost Inside staat er op het doosje van de nieuwe langspeler van deze Duitsers, Waves Like Walls. De band uit Ingolstadt bestaat sinds 2012 en speelt inderdaad melodische metalcore/hardcore die in de buurt komt van bovenstaande bands. De kerels hebben echter nog een hele weg af te leggen. Ik zou mijn sportschoenen aandoen en een fikse sprint trekken. De Duitsers hebben potentieel maar er is toch nog een hoop werk aan de winkel.Lees verder ›

Nog niet zo heel lang geleden, begin mei om precies te zijn, mocht ik de Stormlander EP van het Zweedse éénmansproject Cirkeln bespreken. Het bleek een aangename kennismaking te zijn met de black metal omgord door een heavymetaljasje van deze man die zich Våndarr noemt. En kijk, nog niet eens zo gek lang later ligt er nu het eerste volledige album klaar. Om meteen met de deur in huis te vallen: het is een album geworden met maar liefst tien nummers die gebaseerd zijn op de mythische verhalen van Tolkien en anderen. Mooi, maar om daar nu zo een gedrocht van een hoes voor te gebruiken. Nu, het gaat om de muziek en niet om de verpakking hoor ik je denken. Ja, dat is waar doch een metalalbum dat voorzien is van alle toeters en bellen compleet voorzien van schitterend artwork, pak je zeker frequenter vast om nog eens te bekijken, te beluisteren.Lees verder ›

In de jaren '80 ontdekt door niemand minder dan Gene Simmons van Kiss, brengt House Of Lords zijn eerste album uit op zijn platenlabel, Simmons Records. Het titelloze debuut, met daarop nummers als I Wanna Be Loved en Love Don't Lie scoort relatief goed. Ondanks dat de band sindsdien nog tien albums heeft uitgebracht wordt het succes van het debuut nooit geëvenaard. Nu is het tijd voor album nummer twaalf, New World-New Eyes. Laten we een proberen om met nieuwe ogen naar de band te kijken.Lees verder ›

Als je van kwaadaardig zwarte crust houdt, dan ken je Dispyt wel. De zanger van Finntroll speelt er de basgitaar en verzorgt de vocalen. Dit is echter heel iets anders dan Finntroll natuurlijk. De andere kant van de split is voor Bob Malmström, voor mij een nobele onbekende. Schande eigenlijk, want de band gaat al een jaar of tien mee.Lees verder ›