Een vijfkoppig collectief uit Brazilië dat twee jaar heeft gewerkt aan hun debuut EP en die nu in eigen beheer wordt uitgebracht. 'Nu', dat is eigenlijk behoorlijk relatief. Deze EP zag al het daglicht in maart 2020 maar om één of andere reden wordt er nu pas aan de reviewkoord getrokken, wat ik toch behoorlijk eigenaardig vind. Goed, het kan gebeuren. Melodische death metal en Brazilië, gaat dat samen? En dan een dame aan de microfoon? Absoluut!Lees verder ›
Neen, bij velen ligt Wound Collector niet in het bovenste schap. De Belgische death metal band pleegt regelmatig ontucht met een saxofoon en doet dat op dermate wijze dat menig extreme metal liefhebber een antipathie ontwikkelt jegens deze band. Ikzelf wist niet goed wat er van te maken. Al blijf ik vrij gunstig gestemd als het over Wound Collector gaat, zo viel ook te lezen ten tijde van Eternal Bloodcult. Deze nieuwe plaat is ondertussen een eeuwigheid oud en kreeg nog steeds geen review. Dat komt omdat ik telkens weer begon te twijfelen wat ik er over zou schrijven. Tot nu dus.Lees verder ›
Hoe krijgen ze het toch verzonnen? De maand september was op het gebied van goede releases sowieso al zo vruchtbaar als een school brasems in de maand mei, maar zeker de fan van old school death metal kreeg luistervoer bij de vleet. Na bovengemiddeld goede albums van Skeletal Remains en Carnation, bracht ook dit Zweedse LIK zijn nieuwe album uit. Het viertal schaamt zich net als de twee eerdergenoemde bands niet voor de muzikale voorkeur, of beter gezegd de ode die gebracht is aan Scandinavische bands die van grote invloed waren bij death metal eind jaren '80. Dat we dan praten over een Entombed, Carnage of Dismember moge duidelijk zijn.Lees verder ›
Wakker worden, tijd voor metalvideo’s. Doe je hier te goed aan William Shatner featuring Pat Travers, Undergang, Schwarzer Engel, Ghostkid (twee keer, net anders), Groovenom en Gwydion. Lees verder ›
Impending Death is de debuutplaat van Caffas Rain, een gezelschap waarvan we vier jaar geleden al de EP bespraken. Collega Kris Hardermann heeft toen haarscherp de ietwat vreemde bandnaam verklaart, dus kan ik mij louter op de muziek richten. En daarmee zit het wel goed. Sterker nog: daarmee zit het verdomde goed, want Impending Death is een werkje dat 40:32 een glimlach op je gezicht plaatst waar The Joker jaloers van zal worden.Lees verder ›
Bij elk album doet de Belgische doom metalband Marche Funèbre iets bijzonders voor de pers. Voor hun vierde epistel, Einderlicht, nodigde het vrolijke vijftal ons uit voor een luistersessie in hun stamcafé De Pekton. Achteraf vertelden gitaristen Kurt en Peter, bassist Boris, drummer Dennis en zanger Arne anekdotes over de battle of the amps, grasvelden en zelfmoordschlagers. Eerst een recent fenomeen in muziekland. Lees verder ›
De bakermat van de tweede blackmetalgolf is natuurlijk Noorwegen. Bands als Immortal, Mayhem, Burzum, Darkthrone, Thorns, Emperor, Gorgoroth en Carpathian Forest worden beschouwd als de grondleggers van dit genre en ook het hier besproken Enslaved behoort tot deze giganten. Nu heeft Enslaved wel overduidelijk een heel ander pad bewandeld…Lees verder ›
En we gaan weer terug naar Zweden voor een portie blackened death metal. Ditmaal is het de beurt aan Trident met hun nieuwe album, North, welke begin oktober dit jaar verschijnt. Nu ben ik niet heel bekend met de band en zijn werk, dus eerst tijd voor wat onderzoek! De band zelf is opgericht in 2007 en heeft een debuutalbum (World Destruction) uitgebracht in 2010, een EP (Shadows) in 2015 en dit jaar nog een single, getiteld Death. Niet gek veel dus, maar uiteraard gaat het om de kwaliteit en niet de kwantiteit. De bandleden dan: een aantal interessante bandnamen vlogen voorbij waar de leden van Trident hebben gespeeld of nog steeds in spelen. Denk daarbij aan namen als Nox Aurea, Death Tyrant, Runemagick, Soulreaper, Lord Belial. Maar wat mij het meeste opviel is dat Johan Norman (aka Reaper) tussen 1994 en 1997 gitaar gespeeld heeft in het legendarische Dissection (één van mijn favoriete bands). Dat heeft mijn nieuwsgierigheid extreem doen aanwakkeren en ik hoop dat er wat Dissection-invloeden te horen zijn in het gitaarspel!Lees verder ›
Battle Dagorath, aaaah. Na Paysage D'Hiver opnieuw eentje waar naar werd uitgekeken. Atmosferische black metal met ambient en industrial elementen, keer op keer verbluffend sterk in staat om mij en vele andere verloren zielen in zijn kielzog mee te nemen en te laten defragmenteren in zijn zwarte gat, tot er niets overschiet dan kosmische energie. Dit is denk ik de vierde keer dat ik Battle Dagorath review, de laatste plaat die hier passeerde was II – Frozen Light of Eternal Darkness. In het verleden belandde Battle Dagorath al in mijn jaarlijst, nu zou dat wel eens opnieuw het geval kunnen zijn.Lees verder ›
De eerste van oktober. Laat alles los en vier je vrijheid met Accept, Communic, Amaranthe, Necrophobic, The Monolith Deathcult, Landmvrks, Sólstafir, Surma, Yokai en Stargazer.Lees verder ›
Zet een aal op mijn kop en noem me Oempa Loempa. Het eerste deel van Heavy Psych Sounds’ Doom Sessions is pas net uit of deel twee valt alweer op de mat. Goede stonerdoom is bij mij altijd welkom en ik was dan ook blij verrast dat dit keer 1782 en Acid Mammoth hun zware kunsten tentoon mogen spreiden.Lees verder ›
Net als iedereen moesten wij opzoeken wat Oneiric Celephaïs betekent. Dromerige droomstad uit een Lovecraft-boek, dat vat het zowat samen. The Obscure Sibyl zal dan wellicht één of ander personage uit dat boek zijn, de scifi-fans moeten er zich maar eens verder in verdiepen. De progressieve (death) metal waarmee deze Italianen debuteren, is al diep genoeg voor ons.Lees verder ›
Ik moet wel bekennen dat ik deze band er een beetje op uitgezocht heb. Ik vind het leuker een album te recenseren van een band waar ik nog niets van weet. Dat geeft mij een objectief perspectief. Ik had werkelijk nog nooit van Monsterworks gehoord. Toch draait dit circus alweer ruim twintig jaar mee. Daar komt nog eens bij dat de band sinds 2000 al zestien full-lengthalbums heeft uitgebracht, de hier besproken plaat meegerekend. De kennismaking met Monsterworks komt door mijn plotselinge aanraking met Bull Elephant, dat op hetzelfde label zit. Door mijn voorliefde voor progressive metal en het feit dat Monsterworks een sci-fi thema hanteert voor hun albums, was mijn interesse meteen gewekt.Lees verder ›
Voor wie de Belgische metalscene ietwat in het oog houdt is dit Eleanora alvast geen onbekende meer. Wie ze nog niet kent heeft daar nu de gelegenheid toe. In 2014 bracht de band al een split uit met het alom gelauwerde Amenra, nu heeft het na het debuut genaamd Allure ook een tweede langspeler in de steigers staan die zowel via het Gentse Consouling Sounds als Dunk! Records uitgebracht…Lees verder ›
Er is er een jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is Zware Metalen. Twintig jaar bestaat uw favoriete e-zine over de betere muziek en hoe kunnen we dat beter vieren dan met… muziek? Door welbekende redenen zat het geplande Zware Metalen Fest er niet in, maar samen met concertzaal P60 in Amstelveen vonden we een fraai alternatief: vier avonden muziek in coronasetting. 25 september werd het spits afgebeten met Mouflon, Disquiet en Graceless. Remco Faasen en Black Swan doen verslag, Rob van Dalen schoot plaatjes.Lees verder ›
We konden niet slapen van enthousiasme, dus namen we een nieuwe aflevering van Osmium op in de vroege ochtend na het eerste jubileumconcert van Zware Metalen. Met het slaapzand in de ogen volgt een lyrisch verslag van de wijze waarop Graceless, Disquiet en Mouflon een uitverkochte avond in P60 – met recordomzet aan de bar – verzorgden. En terwijl het ijzer heet is, klappen we er meteen op met de line-up voor het tweede jubileumconcert. Maar het leven van een succesvolle concertboeker gaat niet alleen over rozen, dus in bredere zin bespreken we wat er achter de schermen zoal plaatsvindt. We ronden af met een discussie over het plotsklapse instorten van Holy Roar Records.Lees verder ›
Wat niemand zelfs maar had durven dromen, is toch gebeurt: AC/DC is terug. En met de meest logische bezetting. Zanger Brian Johnson werd doof, bassist Cliff Williams was met pensioen en drummer Phil Rudd zat vaker in de rechtszaal dan achter zijn instrument. En tóch zijn ze weer opgetrommeld door bandleider Angus Young, die ook zijn neef Stevie weer optrommelde. Vandaag vraagt de band via social media of de…Lees verder ›
Via Facebook deden we onlangs een oproep richting verzamelaars met een grote collectie van één specifieke band. De vraag was om de collectie te delen door middel van een foto. Uit al die inzenders koos de redactie enkele verzamelaars die vervolgens een apart, uitgewerkt artikel krijgen. Met andere woorden: de collectie komt in de spotlights te staan. Vandaag presenteren we met trots de zevende verzameling! Lees verder ›
Deze Duitsers spelen melodische death metal in de straat van oude Goden Edge Of Sanity of At The Gates, zo beschrijft toch het promo-bedrijf achter dit Empyreal Sorrow. Nu, dat is allemaal te hoog gegrepen hoor. Met wat moeite hoor je deze Goden terug, ik zie deze nog jonge band meer als een kleinere broer van Illdisposed. De reden hiertoe is dat de songstructuren maar vooral de groove, de interactie grunt, scream en clean maar ook het soleerwerk op dit debuutalbum een verwijzing zijn naar de grote Deense broer. Ook fans van oude Dismember of Grave zouden deze jonge horde wel eens kunnen pruimen.Lees verder ›
Velen onder jullie kennen de 40-plusser achter deze band. Filip Dupont (Hemelbestormer, ex-Gorath, ex-Horus, ex-Theudho, ex-Bathsheba), inderdaad, ondertussen een stuk meubilair in de Belgische - extreme - metalscene. Anders dan anders pakt hij bij Wolven uit met een staaltje crustcore, uiterst agressieve crustcore.Lees verder ›
