Headlines

De terugkeer van Celestial Season was me eerlijk gezegd helemaal ontgaan. Na een van dé Lagelandse namen van het doom-deathgenre te zijn geweest in de jaren ’90 met zijn eerste albums, wijzigde de band van koers en koos voor een ander geluid waardoor hij indertijd van mijn radar verdween. Ik trok dan ook nogal ogen toen ik zag dat het hier al om het tweede deel van de Mysterium-trilogie gaat en het eerste deel het levenslicht zag in april van dit jaar (welk deel door zware collega Pjotr gelukkig wel opgemerkt en zelfs erg gesmaakt werd). Lees verder ›

In 2014 startte het Eindhovense Sisters Of Suffocation met alleen vrouwen in de bezetting. Na het uitbrengen van het debuut Anthology Of Curiosities (2017) kwam daar verandering in toen de positie achter het drumstel werd ingevuld door een man. Met die line-up werd het prima vervolg Humans Are Broken opgenomen. Anno 2022 bevat de Brabantse band drie vrouwen en twee mannen en in die samenstelling brengt men Eradication in eigen beheer uit. Dat het stuivertje wisselen op het gebied van posities de band geen parten heeft gespeeld in het geluid, bewijst dit nieuwe werk zonder meer.Lees verder ›

Defleshed. Een band waar ik niet vanaf kan blijven. Ook al stond frontman Gustav openlijk te flirten met mijn toenmalige vriendin in 2003 in Gent, na het optreden dat de band gaf vond ik het prima. Meer zelfs, het was één van mijn favoriete optredens ooit. Under The Blade zit bij mijn favoriete 25 albums aller tijden (en ik heb er dik 4000 staan hier fysiek en een veelvoud daarvan, gehoord in mijn leven).Lees verder ›

Ik was aangenaam verrast om weer een teken van leven van Irist te horen. De band bracht begin 2020 zijn debuutplaat Order of the Mind uit, precies op het slechte moment, want vlak na zijn release ging de wereld op slot. Daar sta je dan als band, heb je net een ijzersterke plaat uitgebracht, kun je die niet promoten.Lees verder ›

Vroeger weerhield de kinderachtige bandnaam me er wel eens van om Deströyer 666 aan te zetten. Eigenlijk zonde, want best leuke muziek komt er van KK Warslut en de zijnen. Tegenwoordig is RC niet meer aanwezig op de leadgitaar. Daarmee is Deströyer 666 nog maar drie man sterk. Ene Bez is aangetrokken om de gitaar live te beroeren, maar die heeft met Never Surrender niets te maken gehad. De band zegt zelf: we gaan door met waar we goed in zijn. Dat is op Never Surrender te horen.Lees verder ›

Håvard Jørgensen is in blackmetalland en ver daarbuiten geen nobele onbekende. We kennen hem als lid van Satyricon en Ulver. Nog niet zo lang geleden richtte hij met een aantal (ex-)leden van Dødheimsgard het fantastische Dold Vorde Ens Navn op. Dat resulteerde in 2019 in het erg sterke Gjengangere I Hjertets Mørke en het daaropvolgende schitterende debuutalbum, Mørkere. Deze plaat kwam uit eind 2021 via Prophecy Productions, het label dat ook deze Haavard uitbrengt. De heer Jørgensen brengt op dit Haavard geen allesvernietigende black metal ten berde. Hij brengt dark nordic folk. Dat wil zeggen veelal instrumentale gitaargerichte muziek voorzien van druppels en drupjes synth gecombineerd met viool, cello, fluit en accordeon. Als muzikant en als recensent kan ik enkel maar het diepste respect opbrengen voor de heer Jørgensen en zijn muzikale zieleroerselen.Lees verder ›

Sodom bestaat in 2022 veertig jaar en viert dat met een speciaal album: 40 Years At War (The Greatest Hell Of Sodom). Hierop covert de band zichzelf. Van ieder album dat er in de afgelopen vier decennia werd uitgebracht, wordt een nummer gekozen en opnieuw opgenomen. Dat is niet altijd het meest voor de hand liggende nummer maar wel eentje waar Sodom zelf een goed gevoel bij heeft of een nummer dat (bijna) nog nooit live is gespeeld.Lees verder ›

Degenen voor wie Brant Bjork een onbekende is mogen nu naar de hoek lopen en zich ontzettend gaan schamen. Een hele korte geschiedenis: Bjork vormde, eind jaren '80, samen met Josh Homme, John Garcia en Nick Oliveri Kyuss. Eén van de grondleggers van de stoner rock. Na Kyuss ging eenieder zijn eigen weg met veel, zeer veel, zijwegen. Bjork heeft nog een tijd in Fu Manchu en Mondo Generator gedrumd en sinds een paar jaar is hij, wederom samen met Oliveri, actief bezig met zijn desert rockband Stöner. Lees hier de recensie van zijn vorige plaat, Brant Bjork geheten. Wie nog meer wil weten over Brant Bjork en het ontstaan van de Desert Rock scene kan het beste Wikipedia erop naslaan, of de documentaire Lo Sound Desert bekijken.Lees verder ›

Op de Zware Metalen redactie heeft deze release het label ‘beatdown’ gekregen. Mocht je op basis van dit label direct denken dat je niet verder hoeft te lezen wacht dan even: Boundaries is namelijk geen typische beatdown hardcore, want de band uit het Amerikaanse Connecticut blijkt op hun derde album namelijk een stuk veelzijdiger dan dat. Het vijftal brengt ons op Burying Brightness in veertig minuten twaalf nummers vol met chaotische metallic hardcore die allen zijn voorzien van teksten met een aangrijpende persoonlijke inhoud.Lees verder ›

Sorry dat we wat later zijn met het schrijven van deze review hoor: onze gootsteen zat verstopt met zwarte blubber die met een dozijn flessen aan ontstoppingsmiddel nog niet misschien te verwijderen was. Bleek het gewoon een nieuw drekmonster van Autopsy te zijn dat vanuit het riool zijn weg naar de buitenwereld probeerde te vinden. De Amerikaanse band stond -zoals we allen weten- aan de wieg van de eerste lichting death metal toen het in 1989 de plaat Severed Survival uitbracht.Lees verder ›

Hudiksvall, Gävleborg in Zweden is de uitvalsbasis van Änterbila. Een blackmetalband die via het Nordvis label zijn eerste volwaardige album loslaat. Blijkbaar is er een historisch vertrekpunt voor zijn muziek en teksten, namelijk hoe de lokale boeren in de achttiende, negentiende en twintigste eeuw omgingen met al de problemen die ze tegenkwamen tijdens hun noeste arbeid op het platteland. Het is niet onlogisch dat met behulp van akoestische gitaar, viool en een beperkt arsenaal aan andere instrumenten het gevoel van vervlogen tijden terug wordt opgeroepen.Lees verder ›