Headlines

Ergens in het Franse Montségur besloot een zekere N de blackmetalband Noirsuaire op te richten. Een vehikel om zijn diepste overpeinzingen in kwijt te raken en nu na zeven releases - waarvan vijf EP's - heeft dit individu getekend bij het cultlabel Osmose Productions en komt hij met The Dragging Poison. Twee van die EP's passeerden al mijn schrijftafel. In 2024 was dat Black Flame Of Unholy Tradition en nog niet eens zo gek lang geleden in maart van dit jaar, The Wrath Of The Silent Temples.Lees verder ›

In de Nederlandse ondergrond borrelt het al een hele tijd. De regio rond Sittard is bijzonder productief op blackmetalgebied maar ook deze rond Venray kent dezelfde periode. Hexagraf, een black/doommetalband, bestaat uit niemand minder dan alleskunner de heer Velthuis die voor zijn nieuwe band een zekere heer Bleumink op de schouder tikte om mee te werken. Deze laatste is ook een vat vol talent. Velen onder jullie kennen hem van Duindwaler, Hellevaerder maar ook van Throne Of Time. De heer Velthuis ken je dan weer van Asgrauw, Stuporous, Cultus, Sagenland, Meslamtaea, Schavot, The Colour Of Rain en dan ben ik wel uitgeschreven voor nu.Lees verder ›

Ik ploeter nu toch al wat jaren, noem het gerust decades, in de ondergrondse blackmetalaarde maar het verrast me nog steeds dat er zo nu en dan bands opduiken uit die korzelige bodem die me kunnen verbazen en verrassen. Dit voor mij nieuwe Quaetdoender is er ook zo één. Ik ben er nog niet achtergekomen wie of wat of welk individu of welke individuen verantwoordelijk zijn voor de klanken op dit debuut dat zich Ongodlike Consten laat noemen, maar dat komt misschien nog. Ik ga alvast niet stoppen met ploeteren en wroeten.Lees verder ›

Zo’n twee en een half jaar geleden bracht Bell Witch het indrukwekkende Future's Shadow Part 1: The Clandestine Gate uit. Toen nieuw werk van Bell Witch aangekondigd werd voor dit najaar, hoopte ik dan ook dat het vervolg in aantocht was. Het ging echter om dit Stygian Bough Volume II, eveneens een vervolg, maar dan op het in 2020 verschenen Volume I. Dat werk smaakte me geweldig goed en het beviel collega-redacteur Bart Al Foet ook meer dan behoorlijk. Helemaal geen teleurstelling dus dat er nog wat geduld nodig is voor het vervolg op The Clandestine Gate, want ook dit is weer op en top doemgenieten in melancholie, mystiek en sacrale sferen. Lees verder ›

In 2020 besprak ik deze plaat, The Winter Way, al eens. Het muzikale epos is van de hand van de Canadese formatie Atavistia. Mijn advies aan de band na het meermaals beluisteren van die plaat bleek dat hij best een sloot aan overtallige riffs kon dumpen en het allemaal wat korter en meer directer kon brengen. En kijk hier: een volledig herwerkte versie en niet zo maar één. Het album werd volledig heropgenomen na een grondige herwerking en reflecteert het huidige doen en laten van de band op spel- en geluidstechnisch vlak. Wat ben je dan eigenlijk aan het doen? Ben je dan wel tevreden over wat je jaren geleden als band hebt neergezet? Toch eigenaardig.Lees verder ›

Dubbel zo intens, dubbel zo emotioneel, maar ook een dubbel zo groots, filmisch gevoel. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Een nieuwe, bewogen, empathische plaat, die simpelweg vraagt om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het gouden lot in handen krijgt. Deze keer behandelen we Lonely People With Power van Deafheaven. Friso (favoriete genre: post/black metal) en Patrick (favoriete genre: dissonant death/black) zijn deze keer de gelukkigen.Lees verder ›

Diep verankerd in mijn onderbewustzijn zit een intense (en ja, meteen toegegeven: irrationele) angst voor slangen. Ik moet echt helemaal niets van dat kronkelende ongedierte hebben en ga er met een kilometerslange bocht omheen. Dat mensen gefascineerd zijn door bijvoorbeeld de Inlandtaipan, die bekend staat als de giftigste ter wereld, de Zwarte Mamba, vanwege zijn enorme snelheid en het extreme gif, of de kleine, niet eens zo heel giftige zaagschubadder, die wereldwijd de meeste dodelijke slachtoffers maakt, kan ik me nog wel voorstellen. Maar dat er mensen zijn die deze serpenten als huisdier houden, dat gaat er bij mij niet in. Die intense, overweldigende angst voor slangen heet met een officiële term ofidiofobie. Noem het hoe je wilt, laat er elke denkbare (cognitieve) gedragstherapie op los... Ik ben er toch niet bij gebaat.Lees verder ›

Bloedmaan is geen nobele onbekende in het Belgische blackmetalland. De band van en rond Ronarg, de multi-instrumentalist en alleskunner (zoek zijn eigenhandige kunstwerken ook maar eens op) bracht in 2023 nog het bijzonder sterke Castle Inside The Eclipse uit; een album waarin het mystieke rond vampirisme nog eens als centraal thema werd bovengehaald. Iets wat natuurlijk, hoe kan het ook anders, wordt doorgetrokken in dit nieuwste album dat ook weer verschijnt via Immortal Frost Productions. Voor deze plaat zocht Ronarg enkel hulp voor de drum- en keyboardpartijen. Live collecteert hij oudgedienden uit de ondergrond, waaronder leden of ex-leden van Serpents Oath en Nyrak, en vult deze aan met gloednieuw talent op de drumkruk.Lees verder ›

Het paganeske en folky element in black metal heeft me niet noodzakelijk altijd aangetrokken. Nochtans zijn er bands waar ik naar opkijk die deze achtergrond, deze cultuur of historische link met hun geboortegrond, hebben weten enten op hun ruwe, rauwe black metal. Ik noem een paar bands waarvan ik toch wel wat platen in de kast heb: het Griekse Kawir, het Letse Skyforger of het Ierse Cruachan. Dit Britse Hyrde was me echter nog niet bekend.Lees verder ›

Van te veel zuipen gaat je lever falen en dan krijg je vanzelf gele ogen. Tja, dat is zo. Maar dat klinkt natuurlijk niet erg black metal. De gedachtengang achter de bandnaam van de blackmetalband Yellow Eyes afkomstig uit New York, zal wel anders zijn. Confusion Gate is plaat nummer zeven en ondanks dat is er maar één plaat van deze gozers besproken geweest op onze geliefde webstek. De grote heer Al Foet spuwde ergens in 2014 zijn gal over Hammer Of Night, hij maakte er minder dan 400 woorden aan vuil.Lees verder ›

Uit het kille Szczecin, Polen komt dit gezelschap dat zich Bläkken mag noemen en al actief is in de death/black metal sinds 2017. Hun laatste release een EP bleek de titel The Ascendency Of Evil meegekregen te hebben. Dit Światowstręt wat niet meer dan fotofobie zou moeten betekenen verzamelt maar liefst zeventien nummers wat toch veel is. Ik ga het alvast niet aan mijn hart laten komen wetende dat het ook gaat om een aantal instrumentaaltjes puur om de sfeer te scheppen.Lees verder ›

Als je wil zeilen, ook als je dat voor het eerst doet, dan heb je beter toch de wind in de zeilen dan ervoor. Ik vermoed dat we dit Sailing Before The Wind dat niet moeten uitleggen. Om je (eind-)bestemming, Destination, te bereiken zou het toch zo beter werken denk ik. Tja, misschien komen de gozers de wetenschap achter hun bandnaam me zelf in hoogst eigen persoon wel eens uitleggen. Dan zijn ze wel een hele poos onderweg...Lees verder ›

Het was ex-collega Vos die de vorige plaat van dit Zweedse Imperial Domain, The Deluge, ergens in 2018 besprak. De band bleek toen na meer dan vijftien jaar weer opgestaan te zijn. We spreken hier over heren met tonnen ervaring: een aantal bandleden zijn nog actief zijn in andere bands als daar zijn Alkemia en Sarcasm bijvoorbeeld en ze roeren al sinds 1994 in het melodische deathmetalpotje. Portentum is plaat nummer vier en komt tot ons via WormHoleDeath RecordsLees verder ›

Na een eerste luistersessie van de laatste plaat kunnen al onmiddellijk twee conclusies getrokken worden: Majestas gaat duidelijk gewoon verder waar Igitur ons achterliet (behalve dan de thematische verschillen) en Sea Mosquito maakt het ons dus ook opnieuw niet gemakkelijk. Net als Igitur is Majestas een sonische aanval op de zintuigen en geestelijke gezondheid van de luisteraar.Lees verder ›