Alter Bridge – Alter Bridge

Geschreven door op 11-01-2026 om 20:00.

In 2004 trad de uit Creed herrezen band Alter Bridge voor de eerste keer op in Nederland. Een jaar later kwam men nog eens terug om het fraaie debuutalbum One Day Remains te promoten, ditmaal niet in Amsterdam maar in Utrecht (Tivoli) en Tilburg (013). Inmiddels hebben de heren hun strepen verdiend en mogen we spreken over een gevestigde naam of zelfs sterkhouder in het genre. Op 22 februari staat de Ziggo Dome op het programma, een dag later de Ancienne Belgique in Brussel. Met dit zelfgetitelde album komen we intussen aan bij nummer nummer acht in de discografie. Echte verrassingen hoeven we niet meer te verwachten van het viertal, of krijgen we op Alter Bridge – dat wederom via Napalm Records verschijnt – nog wat leuke escapades voor de kiezen?

Als fan van het eerste uur moest ik op de voorgaande twee à drie platen al concluderen dat er weinig spannends meer gebeurde. Ja: Alter Bridge is en blijft in staat om soms met verrassend sterke nummers op de proppen te komen, maar veelal staan daar ook wat grijzere muizen omheen gepositioneerd. Ook op deze achtste telg is dat weer het geval: na enkele luisterbeurten zijn er maar enkele songs die er écht uit springen, maar de basis van ieder nummer gewoon klinkt dan weer superstabiel. Laat het schrijven van kwalitatief prima nummers maar aan de heren van Alter Bridge over.

Met de single Silent Divide schiet de plaat lekker energiek uit de startblokken, maar het meer ingetogen Rue The Day komt ondanks het fraai soleerwerk niet echt lekker uit de verf. Het zijn vooral de strakkere en harde riffs die weer tot beweging aanzetten en overtuigen, zoals te horen is in onder andere Power Down, het dreigende Disregarded en het merendeel door Mark Tremonti gezongen Tested And Able. Laatstgenoemde bevat weer van die kenmerkende, heerlijk pakkende melodielijnen die beklijven als de beste. Het samenspel tussen Mark en frontman Myles verveelt nooit en staat garant voor muzikaal lekkers.

Traditiegetrouw leveren de heren met deze plaat weer rond de zestig minuten aan muziek af. Waar het viertal ook niet van afwijkt, zijn de rustigere songs die verdeeld staan over de plaat. Hang By A Thread zal live ongetwijfeld gaan uitnodigen om de cameraverlichting van telefoons op en neer te bewegen, terwijl de band op het daaropvolgende Scales Are Falling verder uit een wat rustiger vat tapt. Niet per sé memorabel, maar wel weer… juist: stabiel. Hetzelfde laken een pak voor What Lies Within en Playing Aces. Geen nummers waarvan je als fan op het puntje van je stoel zal gaan zitten, en bij momenten ligt voorspelbaarheid zelfs wat op de loer. Wat dat betreft is de afsluiter gelukkig nog een verademing op de tweede helft van deze plaat: Slave To Master is het langste nummer dat Alter Bridge tot op heden schreef, met een fraaie opbouw, zonder daarbij in te boeten aan overtuigingskracht. Halverwege het nummer schakelt de band een flinke tand terug en krijgen we met een uitgebreide gitaarsolo zelfs nog een passend slotoffensief. Mooi einde!

Op de eerste helft van deze plaat overtuigt het gezelschap meer dan op de tweede helft, maar nergens slaat de verveling toe. Sterker nog, Alter Bridge levert na zoveel jaren dienst gewoon de zoveelste plaat uit die tevreden stemt. Niets meer en niets minder. Alle nummers ademen het DNA van de band en fans kunnen weer opgelucht richting de platenboer. Voorlopig lijkt er nog geen sleet te zitten op Alter Bridge en laten we vooral hopen dat dat nog even zo blijft!

Score:

79/100

Label:

Napalm Records, 2026

Tracklisting:

  1. Silent Divide
  2. Rue The Day
  3. Power Down
  4. Trust In Me
  5. Disregarded
  6. Tested And Able
  7. What Lies Within
  8. Hang By A Thread
  9. Scales Are Falling
  10. Playing Aces
  11. What Are You Waiting For
  12. Slave To Master

Line-up:

  • Myles Kennedy – Zang, gitaar
  • Mark Tremonti – Gitaar, zang
  • Brian Marshall – Basgitaar
  • Scott Phillips – Drums

Links: