Geen ademruimte in 013 bij Slaughter to Prevail, Dying Fetus en Suicide Silence

Op 13 januari 2026 kwamen Slaughter to Prevail, Dying fetus en Suicide Silence naar de 013 in Tilburg. Vanaf het moment dat de deuren open waren hing er al iets in de lucht. De zaal liep snel vol en nog voor de eerste gitaar riff klonk, was duidelijk dat dit geen afwachtend publiek zou worden. Pits ontstonden vroeg, crowdsurfers kwamen meteen op gang en de energie bleef de hele avond voelbaar.

Suicide Silence beet het spits af en deed precies wat nodig was om de boel los te rossen. Oude nummers vielen goed en werden luid meegebruld, zoals Wake up, Unanswered, You Only Live Once and No Pity For A Coward. Gewoon een stevige live show die de zaal in beweging zetten. Precies zoals je het wilt bij een openingsband.

Daarna nam Dying Fetus het over en die deden waar ze al jaren om bekendstaan: oldschool, hard en strak spelen. De pit en crowdsurfers bleef constant draaien en de band klonk zwaar en gecontroleerd tegelijk. Dit was Dying Fetus zoals iedereen ze kent. Met de goede nummers zoals Into the Cesspool, Grotesque Impalement and Praise The Lord.

Toen was het tijd voor Slaughter to Prevail en daarmee ging het niveau nog een tandje omhoog. Alex Terrible was opnieuw bruut op het podium. Zijn aanwezigheid is rauw, een kast van een man die direct de aandacht op eist met zijn gebrul en gegrom. De band speelde strak en beukte door zonder momenten van verslapping. Nummers zoals Bonebreaker, Viking, Bratva, Baba Yaga, en Kid Of Darkness knalden hard. De pits werden groter, de bekende wall of death kwam voorbij en de zaal ging helemaal mee tot het einde.

Alles viel die avond op z’n plek. Drie sterke sets en een publiek dat constant bleef bewegen en een sfeer waarin de bands en zaal elkaar aanstoken. Zo een show waarbij je naar buiten loopt met het gevoel dat iedereen precies heeft gekregen waarvoor hij kwam. Onze fotograaf Mellow was bij deze geweldige avond aanwezig om dit vast te leggen.