Fuath – III

Geschreven door op 14-01-2026 om 22:04.

Fuath betekent in het Gaelic haat en dat is nu eens een mooi woord, of meer nog, een geschikte bandnaam. De atmosferische black metal van de hand van Andy Marshall die we ook kennen van Saor is intussen aan zijn derde hoofdstuk toe. Voor de eenvoudigheid allemaal simpelweg genummerd van I over II tot en met III. In 2016 verscheen het eerste, in 2021 het laatste vertelsel en zie, hier is de platenboer Northern Silence productions met deel drie. Deel I werd in het jaar 2016 door ons ook gerecenseerd maar ik kon na het terugvinden van het desbetreffende schrijfsel in ons rijkelijk gevuld stoffig archief hiervan niet direct een digitale variant reproduceren.

De heer Marshall staat op dit III in voor al het werk gaande van het uitdenken van de muziek, het schrijven van de teksten, het opnemen maar ook het mixen en het masteren. Dit laatste vond plaats op het Schotse vasteland in de Fortriu Studios. Luciana Nedelea stond in voor het artwork. Een kunstwerk dat me nu niet helemaal kan overtuigen maar wel zeer zeker in de koude kleren kruipt.

Eigen aan dit type van atmosferische blackmetalbands, en bij dit Fuath is het niet anders, is dat het belang ligt bij een goed uitgedacht kouelijk, ijselijk riffwerk. Eens dit gevonden is en in al zijn eenvoud, simpliciteit en repetitiviteit kan gebracht worden ben je al een heel eind opgeschoten door de metershoge sneeuw. The Cailleach brengt dus eigenlijk hetgeen we verwachten. Versta me niet verkeerd dit is niet negatief, dit is gewoon wijzen op kenmerken. Het spreekt voor zich dat na rollend dubbel baswerk, het tempo wat wordt teruggeschroefd en dat dan vervolgens op dampende, stampende, bruut wandelende wijze de reis wordt verdergezet. Daartussendoor schuren de vocalen alsof het een lieve lust is. Merk ik wel op dat in de snellere stukken, de blastpartijen, het geheel wat houterig overkomt maar dat voegt net wat extra charme toe aan het geheel.

Nochtans houdt dit de heer Marshall niet tegen om in het begin van Embers Of The Fading Age het tweede van vier erg lange nummers, gewoon met een blastpartij te beginnen. Een schurende leadpartij wordt wel je deel en brengt de koude weer terug, alhoewel deze natuurlijk niet helemaal verdwenen was. Wanneer het sterrenlicht zich meester van je maakt kom je via een rollend arsenaal aan dubbele baskicks terecht in een nummer dat sterk verhalend en vertellend is en waarin het opvalt dat een akoestische gitaar de distortionpartij ondersteunt in zijn eerste maten, goed gevonden. Het einde kenmerkt zich dan weer door een lang uitgesponnen melodisch tapijt gebracht door een tokkelpartij met daaromheen verhalende leadlijnen. The Sluagh sluit plaat III op een eerder harde en brutale wijze af, althans dat denk je wanneer je de eerste twee en halve minuut hebt weten overleven. Vervolgens verdrink je weer in een meanderende melancholie van lang uitgesponnen riffpartijen tot diezelfde blastpartij terugkomt.

III van het Schotse Fuath is een atmosferische blackmetalplaat geworden die rijkelijk werd voorzien van bijzonder kouelijk en erg fris aanvoelend riffwerk. Je merkt, voelt en hoort in alles dat de hand van de meester, de heer Marshall, echt wel aanwezig is. Sterk!

Score:

80/100

Label:

Northern Silence Productions, 2026

Tracklisting:

  1. The Cailleach
  2. Embers Of The Fading Age
  3. Possessed By Starlight
  4. The Sluagh

Line-up:

  • Andy Marshall – Zang, Gitaar

Links: