Headlines

Headshrinker is een vijftal uit België dat zich presenteert als een band met een no-nonsense aanpak. Dat sluit naadloos aan bij de muziek: bulderende, rechtdoorzee hardcore. Die houding zie je ook terug in titels als Workin’ Man en Stone Age. Misschien no-nonsense, maar dat betekent niet dat je hier twaalf nummers krijgt voorgeschoteld die hetzelfde klinken, sterker nog, er zit onderling veel variatie in de nummers.Lees verder ›

In de huidige zeer levendige metalscene is het soms lastig om op de hoogte te blijven van alles wat er uitkomt, links, rechts en center. Zo stond deze plaat van Species nog te wachten in de promolijst tot hij werd opgepikt door een der redacteuren. Wellicht is technische thrash metal niet zo zeer de dominante muzieksmaak binnen de redactie, maar het label 20 Buck Spin verraadt vaak al dat de kans op een pareltje groot is. Ik ben benieuwd!Lees verder ›

Nanowar of Steel leeft in zijn eigen universum. Het is een band met typische 'tongue-in-cheek' humor die je moet aanstaan. Om met de deur in huis te vallen: ik vind het niet grappig. En dat is jammer, want de muziek met plezier luisteren wordt dan een stuk lastiger. Zo ook deze EP genaamd: The Genghis Khan EP to End All Genghis Khan EPs. Omdat de band op tour gaat met de Mongoolse band Uuhai hebben ze een lollige EP in elkaar gezet. Meer zit er ook niet achter volgens de bijgevoegde informatie.Lees verder ›

Pain Means Progress. PaIn MeAnS pRoGrEsS? PAIN means PROGRESS! Zot zijn doet zeer veel zeer, moeten de mannen van Trigger Thumb uit Bradford gedacht hebben. Het drietal speelt met de plotse energie van System Of A Down hak-op-de-tak math rock in een heavy jasje. We krijgen avontuurlijke, proggy songstructuren, van de pot gerukte zangproductie en belachelijk funky riffs. En dat allemaal in de beste EP van 2025. Brits absurdisme ten top. Niet slecht voor drie kerels uit Bradford.Lees verder ›

Het duo Meyhna'ch en Kham lijkt te werken, want na de comebackplaat van het Franse Mütiilation werpen ze er op de nok van 2025 nog net een nieuwe plaat uit. Eén jaar na de vorige dus, die we van een uitgebreide 'Dubbel Zo Zwaar'-review voorzien hadden. Misschien zat er nog wat in de pijplijn, die haast twintig jaar verstopt zat, want dit is toch wel behoorlijk snel gegaan. Of is het echt de vrucht van een creatief proces geweest?Lees verder ›

Zaratus bezong in 2021 nog een dag vol hoererij, maar nu gaat de band op zoek naar wie er verder dan ver staat daar in de mist op hun tweede album Those Who Dwell Beyond. De band rond Bill El (The Magus) en Stefan Necroabyssos (Varathron) is al een poosje onder dak bij het Duitse Ván Records. De eerste plaat van deze Grieken, In The Days Of Whore, is me totaal ontgaan. Dat is natuurlijk niet vreemd, want elk jaar komen er sloten albums op ons reviewlijstje terecht. Andere releases geraken er niet eens op en aangezien dit label niet altijd consequent zijn platen instuurt, kan het zowaar gebeuren dat je een release mist.Lees verder ›

Königreichssaal, de band rond onder andere Papa Artur, is voor mij binnen de Poolse blackmetalschool altijd al een soort van buitenbeentje geweest. Zij weten, gebracht in het Pools, hun gezangen zo donker en duister in te kleuren dat de term ritualistisch en occult toch net weer een andere bijklank krijgt. Dit Loewen II is opnieuw een EP geworden nadat we in 2021 net tussen twee volwaardige platen door, al deel I hebben verwerkt gekregen. Ook een knotsgek blackmetalavontuur, je mag me gerust geloven.Lees verder ›

Asira is een progressieve rockband die ook blackmetalelementen infuseert of is het andersom? As Ink In Water is de opvolger, na acht jaar, van Efference. De heren hebben bijzonder veel tijd genomen om dit nieuwe album in elkaar steken. Daarvoor kunnen ze ook beroepen op de knoppen kennis van Martin en zijn ELM Studios. Eigenlijk is het ook een soort van familiegebeuren want de vrouw van Martin, Lydia doet een vocale bijdrage net als hun zoon Ellias. Het verhaal is er één van angst over rouw naar boosheid om dan uit te komen bij compassie en uiteindelijk bij genezing als dat zo allemaal al kan. Een zekere Scott Naismith maakte er prompt een olieverfschilderij over dat gebruikt werd als artwork voor de nieuwste plaat.Lees verder ›

Mastering door Dan Swanö staat er op het hoesje te lezen van de nieuwste EP van het Zweedse Zadism met als titel Under Sadistic Law. Het hebbeding, althans daar ga ik vanuit, wordt ons aangeboden door voor mij twee onbekende platenbazen. Het gaat hier om De:Nihil en Dala Destroi Records. Deze band is ontstaan uit de restanten van Maniak, een band die thuishield in de regio Bergslagen.Lees verder ›

Conjurer is altijd al een band geweest die wars was van hypes en deed waar hij zelf zin in had. Dat bleek uit de wat onconventionele sludge met veel tempowisselingen, maar ook uit de teksten waarin de band open is over zichzelf. Op deze nieuwe plaat is dat niet anders, al wordt het niet meer alles benaderd vanuit het eigen perspectief. De teksten handelen voornamelijk over het leren ontdekken van jezelf en over de worstelingen van zanger Dani met zijn autisme, non-binair zijn en de plek die daarvoor is.Lees verder ›

Na twee sterke, maar ietwat anonieme albums wist Messa met zijn derde album Close hoge ogen te gooien bij liefhebbers van psychedelische doom. Ook bij het label Metal Blade  viel de sterke ontwikkeling van de band op, met als resultaat dat The Spin via dit label is verschenen.Lees verder ›

Het Duitse Amor Fati Productions brengt meestal muziek van bands uit die een bijzondere kwaliteit hebben. Ook dit Aether - dat bestaat uit leden van Krater - is zo al maar eventjes actief sinds 2006. Pas in 2018 kwam er voor het eerst iets uit, het debuut, Ego Vitium Sum. In datzelfde jaar verscheen er een tape waarop maar liefst vijf bands een samenwerking aangingen, de zogenaamde Samhain Celebration MMXVIII. Zij die dit tapeje in hun collectie kunnen terugvinden, weten dat er werk op verzameld staat van onder andere Fyrnask, Mosaic, Apoptose, Turia, Nahtrunar en dus ook dit Aether.Lees verder ›

Dit Merki Sólar is de nieuwste plaat. Hiervoor kregen we laatstelijk in 2020 nog Hof úr holdi te horen. I speelde niet alleen live in Kaleikr, hij is nog altijd actief in Grave Superior en CXVIII. De eerste is een deathmetalband, de tweede een sludge/doomcollectief dat al jaren niks meer heeft uitgebracht. Dit Zakaz is een eerder progressieve atmosferische blackmetalband. Hij is mij vooralsnog onbekend maar of dat dan onbemind zou moeten zijn, daar komen we binnen luttele ogenblikken vanzelf achter.Lees verder ›

Aan ‘warbringers’ de laatste jaren geen gebrek, maar dat weerhield de Californiërs van Warbringer er niet van om in 2025 ook maar weer eens op te duiken. En voor de verandering is dat eens goed nieuws. Hoewel… nieuws? De plaat is op het moment van schrijven alweer zo’n negen maanden uit. De eerlijkheid gebiedt dan ook te zeggen dat dit Wrath And Ruin een beetje door de mazen van onze befaamde Zware Lijst (de lijst waarop de redacteuren aangeven welke releases zij willen bespreken) is gevallen. Maar dan zijn jullie er gelukkig altijd nog om ons eraan te herinneren, want halverwege de stemperiode voor de ZM Jaarlijst hadden jullie de plaat op een stevige plek in de Top 50 gestemd.Lees verder ›

Er zit maar liefst vijf jaar tussen het debuut van deze Duitse band en de opvolger Malicious Spears. Toegegeven: het was een periode waarin de wereld een tijdje stil lag, maar het is toch een aanzienlijke tijd. Hoe heeft dit trio die tijd besteed? Nou, met Malicious Spears bewijst Archaic Thorn dat groei en compromisloze death metal prima samen kunnen gaan.Lees verder ›

Het leven van een muziekschrijvertje is niet altijd makkelijk. Elke dag verschijnt er namelijk nieuw plaatwerk dat in de gaten moet worden gehouden. Want u, de Zware Metalen-bezoeker, wilt op de hoogte worden gehouden van wat al die bandjes en artiesten nu weer uitbrengen en daar moeten ik en mijn collega-schrijvers ons voor opofferen. Dan nog maak ik lang niet van al die platen een review maar heb ik een onbedwingbare behoefte nieuwe muziek te ontdekken. Dat is ook noodzakelijk om mijn referentiekader actueel te houden: ik kan natuurlijk niet zomaar mijn mening geven als ik niet een beetje bij hou wat er nog meer gebeurt in de metalen wereld. En dan luister ik ook nog graag naar favorieten uit het verleden. Omdat er ook in mijn dag maar 24 uur passen waarin ik alles moet doen, wil het nog wel eens voorkomen dat albums die ik in het verleden enorm kon waarderen veel minder vaak voorbij komen dan ik had verwacht, gehoopt of gewild.Lees verder ›

Na de demo's Caged In Torture (2007), Verpulver (2007) en Signs Of The Apocalyps (2009), is het na zovele decades eindelijk tijd voor een volwaardige langspeler voor Stilte: In The Resonance Of Everblooming Hatred. Het Zwaertgevegt-label tekende onmiddellijk present om dit draaiding uit te brengen. De tape kwam al uit in het begin van 2025, maar met de jaarlijsten in ons achterhoofd bleken we een schrijfsel hierover toch te missen. Bovengetekende trekt de boel even recht zodat deze Nederlandse band toch aan bod komt op onze geliefde webstek.Lees verder ›

Zwitserse deathcore is mij helemaal niet bekend. Deathcore is nu ook wel niet een extreem subgenre waar ik veel naar luister. Een Lorna Shore bijvoorbeeld kan me wel bekoren. Dit Zwitserse Paleface Swiss, dat al weer een aantal jaren meegaat, komt met een nieuwe EP: The Wilthed. Het is een aankondiging van een 21 dagen lange tour met Stick To Your Guns en Static Dress, die zich doorheen Europa zal afspelen. De heren brachten in 2020 Chapter 3: The Last Selection met in 2022 Fear & Dagger. Begin van dit jaar kwam ook nog Cursed uit.Lees verder ›