Headlines

Albums uit het stoner- en doomgenre plaats ik niet zo snel op mijn recensielijstje. Niet dat ik het genre geen warm hart toedraag. Ik heb alleen het gevoel dat alles zo sterk op elkaar lijkt, waardoor ik te snel mijn verbale inspiratie zou kwijtraken. Gelukkig zijn er de bekende uitzonderingen die de regels bevestigen. In dit geval gaat het om Vulture’s Paradise, het nieuwe album van het uit Houston (Texas) afkomstige kwartet Warlung. Af en toe heb je aan een luisterbeurt van tien seconden genoeg om te weten of muziek je ligt of niet. Hier was dat duidelijk het geval.Lees verder ›

In veertien nummers worden we met roestige pinnen en haken alle hoeken van de kamer door gesleurd. Gore, pompende riffs en smerige blastbeats knallen uit de speakers. Het is een totale oorlog van allen tegen allen. Het is dan ook terecht dat het derde nummer de titel Alle Gegen Alle draagt. Kaźń staat vol met misantropische, compromisloze smeerlapperij. De drums draaien op volle toeren, en de vele schurende gitaarsolo’s die het album rijk is, komen genadeloos strak uit de verf. Dit is natuurlijk ook wel te verwachten van een gitarist die ook in Behemoth speelt. Op All-Consuming Hate horen we even een intro waarop we een monster horen brullen, waarna zangers Bastis en Kali op hun beurt ook beginnen te brullen.Lees verder ›

Rustworn start met Rustworn. Het eerste van twee nieuwe nummers. Op een ietwat verrassende en wat speelse wijze worden de eerste maten gebracht. Al vrij snel krijg je een snijdend riffarsenaal te verwerken, in combinatie met duellerende vocalen. Nochtans komt dat beginthema nog eens terug. Bijzondere combinatie. Melodieus meanderend, dan weer stevig sturend door middel van de blastbeat, vlotjes neergelegd door de heer Potenti. Wel te noteren: de ietwat te doffe drumklank, maar kom niet miepen. Relentless Circling kenmerkt zich opnieuw door zo een nat en vochtig riffcollectief dat een mix lijkt te zijn van het betere werk van Glorior Belli en Harakiri For The Sky, maar dan gekookt en geserveerd op geheel eigen Italiaanse wijze.Lees verder ›

Victim is een naam die vaker voorkomt in de muziekwereld. In dit geval hebben we het over de Duitse thrashvariant die in 2007 is opgericht in het plaatsje Weimar. De band heeft drie EP's en een livealbum achter zijn naam staan en brengt aan het einde van 2022 zijn eerste langspeler uit, getiteld Planet Of Graves.Lees verder ›

Black metal, ambient, experimental, avant-garde, het zal wel. De vorige Bradung heeft een blijvende indruk gemaakt, los van welke genrebenamingen er toen aan te pas kwamen. Bami Viagra, lees het na. MDGRS en BLTZR hebben het deze keer over de liefdevolle relatie tussen keppels en arafatsjaals, op een manier die ook Boyd Rice beschreef in Love Will Change The World. Ongure muziek die je moeilijk kan omschrijven. We doen een poging.Lees verder ›

Twee jaar na het rauwe Aan De Wormen Overgeleverd herrijst Bezwering opnieuw uit zijn graf. De nieuwste telg aan de dodenstronk draagt de onheilspellende titel Dodenkroning. In 10 nummers kunnen we wederom dansen in het knekelhuis van de Gelderse black.Lees verder ›

Mevrouw Hulder woont al een tijdje niet meer in België, maar toch beschouwen we haar stiekem toch nog als “één van ons”. Deze jonkvrouwe van de nacht veranderde de voorbije jaren vaker van woonplaats dan van corpsepaint (van Duffel naar Mechelen, van Mechelen naar California, van California naar Washington), maar bleef gelukkig trouw aan haar roots: sfeervolle maar rauwe black metal met een middeleeuwse toets.Lees verder ›

STAKE is klaar om met LOVE, DEATH and DECAY in acht nummers je hoofd lam laten te schudden. Om het met een songtitel van And So I Watch You From Afar te zeggen: Set Guitars To Kill! De West-Vlaamse sludgeboeren van STAKE zijn al aan de zesde langspeler toe ondertussen. Hoewel het geluid van de band tegenwoordig iets minder richting post of sludge leunt zijn er voldoende kolossale riffs en climaxen te vinden op LOVE, DEATH and DECAY. Het is dan ook geen rare hersenkronkel om de stijl van de heren in de uitwassen van beide genres te categoriseren. Althans is er ook een stevige scheut grunge en shoegaze in de muziek aanwezig dezer dagen en dat smaakt bijzonder wel. Ondanks de soms meer zalvende aanpak boeten de heren niet in aan daadkracht. Kortom, beuken!Lees verder ›

Reeds eerder gaf ik aan dat Theudho weer terug is, de blackened pagan metal band van bandbezieler en alleskunner J.S.. Ik gaf dit aan in de review van de geremixte versie van het machtige Cult Of Wuotan album. Een plaat die ongeveer gelijktijdig uitkwam via het Nederlandse Heidens Hart label van de heer Arjan Peeks met deze nieuwe. Voorbij De Nevelen Des Tijds is dus het laatste geesteskind van de heer J.S. en in het rijtje van releases, intussen al wel weer release nummer negentien! Theudho werd immers ergens in 2003 gevormd en baseert zijn paganesk gekleurde black metal op het oudere werk van Bathory, Falkenbach en Ancient Rites. Doorheen de jaren is de band gegroeid maar nooit werd de achtergrond verloochend, die typische Theudho paganeske insteek mag je ook hier weer op dit nieuwste album verwachten. Merk ik op dat de front en backcover van een uitmuntende kwaliteit zijn en de heer Wesley Dewanckel mag terecht trots zijn op dit werk. Een werk dat ik wel eens in levende lijven zou willen aanschouwen zo mogelijk. Want het zou om een origineel geschilderd werk gaan.Lees verder ›

Het Nederlandse Hammerheart Records slaagt erin één van de Griekse blackmetalgoden terug naar het voorfront te brengen. Dit Deviser gaat al een hele poos mee, ergens in 1989 is deze band opgericht op het eiland Kreta. Ik was toen elf jaar. De eerste keer dat ik met deze heren werd geconfronteerd was pas jaren later. Het was hun nummer Threnody vanop debuutplaat Unspeakable Cults dat uit de boxen knalde van mijn stereoinstallatie ergens in het gezegende jaar 1996 en dit laat op een zondagavond. Toen op de nationale, Belgische radio nog ruimte was voor een metalprogramma. Metalopolis noemde dit programma als ik het me nog goed kan herinneren.Lees verder ›