Headlines

Het Duitse Sodom behoeft weinig introductie. Opgericht in 1982 stond het samen met Kreator, Tankard en Destruction aan de basis van de Teutoonse thrash. Sodom heeft enkele onvervalste klassiekers op zijn naam staan en prijkt vandaag de dag, terecht, nog steeds hoog op de poster als een festival wordt aangedaan. Het vorige album Genesis XIX stamt alweer uit 2020 maar een nieuw album is in aantocht (zie het interview met Tom Angelripper). Een kleine zes weken voor kerst wordt het album Tapping The Vein uit 1992 opnieuw uitgebracht in verschillende vormen waarvan de meest luxe versie inmiddels al is uitverkocht.Lees verder ›

Ankor is een alternatieve metalband uit Catalonië (Spanje) en werd opgericht in 2003, toen de bandleden net dertien waren. Het vijftal kreeg na verloop van tijd vooral meer bekendheid met het uitbrengen van de video voor Remaining, dat geproduceerd werd door Patric Ulleas. Het derde album Last Song For Venus (2013) maakte onder andere dat de lezers van La Heavy, het oudste en meest prestigieuze rocktijdschrift in Spanje en Zuid-Amerika, de band verkozen tot beste nieuwkomer.Lees verder ›

De Franse goten van Solor Dolorosa zijn terug met een nieuw album. Dit nieuwe tranendal draagt de naam Mond, en bevat negen lijkbleke en melancholische elegieën. Dus trek je zwartste kleren aan, want het is tijd voor een muzikale rouwstoet.Lees verder ›

Asarhaddon blijkt een Assyrische heerser lang, lang geleden. Het is tevens de naam van de Duitse tweemansformatie die atmosferische black metal maakt en dit al doet sinds 2014. Hun tweede plaat Êra komt nu uit via Vendetta Records maar de heren hebben de afgelopen jaren niet stilgezeten. Zo was er Reysa in 2020 en werd deze voorafgegaan en gevolgd door heel wat EP's. Ik merk op dat het hoesontwerp vaak hetzelfde stramien volgt. Een bladerdek met daarop een schedel of overblijfselen van een dier. Zo maken de mannen altijd een connectie met de natuur en het verleden achter die natuur, als je dat zo maar even zou kunnen schrijven.Lees verder ›

Chat Pile was een van de eerste bands die werd aangekondigd voor Roadburn 2025. Vorig jaar stond de band er ook er ook en gaf het viertal een hele vette show op de mainstage. Als backdrop was gekozen voor een auto die door een huis heen was gedenderd; een passend symbool voor de muziek. Want Chat Pile klinkt enerzijds toegankelijk, maar anderzijds krijg je niet echt vat op de muziek. Het was bij vlagen verontrustend. Het optreden deed me denken aan de Rollins Band. De hoekige riffs, de manier van zingen en zanger Raygun heeft dezelfde dresscode (lees: alleen shorts) als ons aller Henry.Lees verder ›

Djevels Natt Til Ende is alweer dit Noorse drietal's negende studioalbum. Ook nu handelt de centrale thematiek over alles wat er in de nacht gebeurt. Aftermath Music, het label van niemand minder dan Haavard, brengt dit Duivelse blackmetalwerkstuk aan de man en vrouw. Reeds eerder bespraken we de vorige albums van Kvitrim, Faust en Ciekals. Met name Naa Skrider Naatens Sort maar ook Tanker Som Rir Naaten zijn toch meer dan puike blackmetalplaten als je het mij vraagt.Lees verder ›

Through Storm Ahead. Zelden was een albumtitel zó treffend als deze van As I Lay Dying. Het verleden van de band was al niet bepaald onbewogen, maar enkele weken voor deze release laait het vuur weer eens flink op rondom de band. Zo werd er eerst een fraaie Europese tour aangekondigd, maar kregen we iets later het nieuws voor de kiezen dat achtereenvolgens Ryan Neff (bassist), de tourmanager én drummer Nick Pierce samen met gitarist Ken Susi de band hebben verlaten. Het blijft vervolgens akelig lang stil op de social media kanalen van As I Lay Dying zelf. Dat er vervolgens wel gecommuniceerd kan worden dat Shaped By Fire per ongeluk van de streamingsdiensten verdween, voegt nog enkele extra vraagtekens toe aan het verhaal. Tot overmaat van ramp heeft Phill Sgrosso als laatst overgebleven bandlid naast oprichter Tim Lambesis, de band uiteindelijk ook verlaten.Lees verder ›

Raar. Rraarr. Rrrrraaaaarrrrr. Het zijn de kreten van Michiel Romeyn gemaakt tijdens een bijzonder toneelstuk. Kees Prins deed er een schepje bovenop door op een zieke, manische manier te schaterlachen. Deze fameuze en tevens bizarre sketch van het Jiskefet-trio zal me altijd bij blijven vanwege de absurditeit en tegelijk het briljante ervan. Het predicaat “raar” zou je ook best op de muziek van het Amerikaanse Veilburner kunnen plakken. Is het ook briljant? Daar zullen de meningen over verdeeld zijn.Lees verder ›

Een katafalk is een verhoging waarop van oudsher de doodskist van een hooggeplaatst iemand wordt opgebaard. Een soort laatste manier om de letterlijke verhevenheid van de persoon in kwestie te benadrukken. In het geval van Thy Catafalque is het slechts gissen naar de connectie (als die er überhaupt al is) met dit voetstuk voor de doden. Wat we toch zeker kunnen stellen is dat de Hongaarse eenmansformatie – met een ongelofelijk aantal hulptroepen – ook een zekere verhevenheid toegekend mag worden. Niet door pretentie of zelfverheerlijking. Neen, deze muziek verheft zichzelf boven alles. Boven gitaarmuziek. Maar bovenal boven muzikale inperking of kadering. Misschien zelfs boven de dood. Dit is muziek voor de eeuwigheid. De albumtitel A gyönyörű álmok ezután jönnek laat zich volgens een zekere digitale vertaalinstantie losjes uitleggen als: ‘’De mooiste dromen moeten nog komen’’. Dat kan haast geen toeval zijn. Laat het grote genieten maar beginnen. De beste man staat ons al met zijn koffertje op te wachten om ons mee op reis te nemen.Lees verder ›

Twee platen hebben deze blackmetalvrienden van Ante-Inferno al uit. Fane kwam in 2020, de opvolger Antediluvian Dreamscapes in 2022. Van deze laatste vond ik geen schrijfsel. Over Fane kalkte de heer Al Foet nog een overpeinzing neer. Death's Soliloquoy is dus plaat drie en komt via Vendetta Records. Het lijkt als ik zo alle meegeleverde informatie lees, een bijzonder persoonlijke plaat te zijn geworden, zeker voor zanger/gitarist K.S.Lees verder ›

Na weer een wissel in de gelederen is het zes jaar later dan tijd voor dit Blight Privilege. Meteen is duidelijk dat Blake Judd ook hier op safe speelt. Judd vertelde zelf al over de openingstrack Survivor's Remorse dat de thematiek ingaat op de terugkeer naar een onherkenbare wereld vol dogma en gekheid. Je zou ook kunnen stellen dat Nachtmystium wat in het verleden blijven hangen is en melodische black metal brengt die wat voorbijgestreefd is. Toch klinkt het zo verdraaid lekker in de oren allemaal, dit herkenbare patroon: meloblack met herkenbare drumpatronen, waar stelselmatig één gitaar de diepte inbaant of het geheel melodisch kracht bijzet. Je zou het dus ook gewoon pure nostalgie kunnen noemen, maar ik twijfel of deze band nog een plaats zou kunnen bemachtigen op Roadburn.Lees verder ›