Headlines

In 2023 was collega Pjotr zeer te spreken over Distortions, de tweede langspeler van Godthrymm. Voor de samenstelling van deze stevige doomband verwijs ik graag nog eens naar zijn recensie. Hier volsta ik ermee te zeggen dat twee leden een verleden hebben in deathdoomgrootheid My Dying Bride. Dat is al weer even geleden, maar zij hebben hun voorkeur voor warme, duistere muziek gewoon behouden. De heren en dame hebben het overigens ook nogal voor “ionen” want na eerste plaat Reflections en voornoemde tweede plaat, komt men nu met Projections. Het blijkt dan ook het laatste deel van de Visions Trilogie te zijn. Geen idee of de eerste plaat vooral reflecterend was en de tweede vooral zeer verstoord, maar het lijkt alvast interessant om te zien of de nieuwe visualiserend is ingestoken.Lees verder ›

Het Duitse mijnwerkersduo Dauþuz is terug. Beide individuen beschrijven hun extreme metal als mijnwerksblackmetal. Ook op hun meest recente album tot op de dag van vandaag, Todeswerk: Uranium II komt de mijnbouw in al zijn facetten weer tot leven. Net als op de vorige plaat, Uranium, concentreert de band zich op die uraniummijnbouw en meer precies de periode na de Tweede Wereldoorlog en de noodzaak voor dit product om atoombommen te kunnen maken. Het spreekt voor zich dat dit allemaal niet van een leien dakje liep en met veel ellende gepaard ging bijvoorbeeld in de regio Joachimstahl en ver daarbuiten.Lees verder ›

Funebrarum! Naar mijn mening één van de meest ondergewaardeerde deathmetalbands op deze aardkloot. Weinig bands kunnen zo goed old school death metal spelen die toch verfrissend en eigenzinnig klinkt. Met een breed aanbod van Zweeds, Finse en Amerikaanse geluiden heeft de band voor mij altijd die perfecte balans gevonden, zonder zich te verliezen in slappe aanbidding van de oude tijd. Het eerste album Beneath The Columns Of Abandoned Gods (2001) was een ode aan de crypten, rioolpijpen, en grotten van de wereld met een heerlijk log en slordig geluid. Daaropvolgend kwam The Sleep Of Morbid Dreams (2009), een kraakheldere drilboor die je speakers kon doen ontploffen door puur audiogeweld. Dat album blijft voor mij stiekem één van de beste deathmetalalbums die ik ooit gehoord heb. De band rond vocalist Daryl Kahan heeft zonder twijfel een brute visie en de middelen om dat uit te voeren.Lees verder ›

De derde Tree City Sessions van Dance Gavin Dance is er, woohoo! De post-hardcore veteranen uit Sacramento, Californië, kruipen in dit format de studio in om ouder materiaal terug op te rapen en in een live-jasje te gieten. Elke keer is het uitkijken naar welke nummers de finale selectie halen en hoe ze dan ook klinken met de nieuwe line-up. De ledensituatie - en dan vooral de zang - bij Dance Gavin Dance is nogal 'cursed' om het zacht uit te drukken. De band heeft daardoor meer en moeilijkere formaties gehad dan een middelgroot land in dezelfde tijdspanne. Weinige constanten daarbij zijn gitarist Will Swan die over elf albums niks aan virtuositeit heeft moeten inboeten en alleen maar meer virtuoze funky riffjes en nummers is gaan schrijven. Ook drummer Matt Mingus zit zoals altijd op de kruk om zijn karakteristieke dubbele-basrolls en hak-op-de-tak overgangen in de verf te zetten.Lees verder ›

Night Vigil is een band uit Athene, Griekenland en heeft tussen 2025 en nu al met dit The Ritual meegeteld, vier platen uit. Elk van de albums duikt samen met de thematiek van de plaat een bepaalde richting uit in extreem metalland. Voor The Ritual wordt er een psychedelische component aan de black metal van de band gevoegd. Gedurende twee tracks die samen net meer dan dertig minuten duren, wordt er een verhaal verteld over een mysterieus ritueel dat staat te gebeuren ergens op een mistige bergtop. Het fantasy-verhaal is van de hand van Nightwander zelf. Het erg mooie hoesontwerp is afkomstig van een schilderij van Ernst Ferdinand Oehme. Een Duitse schilder die kwam te overlijden ergens in 1855 in Dresden.Lees verder ›

Vintregal is een nieuw Oekraïens black/pagan-collectief bestaande uit ik weet niet wie. Dit Назустріч Останньому Світанку, of beter geschreven Towards The Last Dawn, is het eerste wat ik van deze band te horen krijg. Het is een EP die vijf nummers verzameld. De band die sinds 2026 actief is, zingt en bezingt de moed van het volk en gebruikt hiertoe folklore, historische gebeurtenissen en sterke symbolen. Zo tracht deze band moed en volharding aan zijn medelandgenoten over te brengen.Lees verder ›

Met Pour Les Wallons, C’est Bricaillons! — vrij vertaald iets als “voor de Walen is ’t maar brol” — blijft Steengruis vrolijk verder bouwen aan hun eigen smerige universum van grindcore, caféhumor en Belgische zelfspot. Dat levert soms best geinige momenten op. Titels als Niels De Spatader, Puddingfoef en De Sfinctermusketier krijgen in het Frans nog een extra laag debiliteit mee, zonder dat het ooit aanvoelt alsof de band enkel op die gimmick vertrouwt. De humor zit overal in, maar Steengruis vergeet gelukkig niet dat er ook gewoon geramd moet worden.Lees verder ›

Twintig jaar geleden kroop in het Chileense Valdivia een mismaakt wezen uit de modder, gevoed door regenwater, rottende cassettebandjes en een ongezonde obsessie voor Venom-riffs. Dat monster kreeg de naam Necrobeast. Inmiddels huist het gezelschap in Maastricht, een stad waar de gemiddelde toerist vlaai verwacht en plots een leren vuistslag in het gezicht krijgt. Hun eerste volwaardige langspeler, Iron Baphomet, klinkt alsof een vergeten oorlog uit de jaren tachtig alsnog wordt uitgevochten in een kelder vol schimmel, rottende beenderen en kogellagers.Lees verder ›

Inferi is een Amerikaanse deathmetalband uit Nashville (Verenigde Staten), die sinds 2006 gestaag aan zijn naam bouwt. Inferi betekent weliswaar zowel in het Italiaans als in het Latijn ‘hel’, maar volgens gitarist Malcolm Pugh is de bandnaam ontleend aan de Harry Potter-reeks. Hierin zijn de inferi dode lichamen die door duistere magie als ondoden zijn opgewekt en door een kwaadaardige magiër (Voldemort in Harry Potter en de Halfbloed Prins) als willoze werktuigen worden aangestuurd. Dat je het even weet...Lees verder ›

Jongens, jongens! Weer zo een band die al decennia meegaat die met nieuw werk op de proppen komt! Paragon Belial bestaat al sinds 1993, ging in 1996 even de vriezer in en kwam in 2005 daar weer uit. De band onder leiding van Andras knutselt geheel eigenhandig dit F.M.M.S. in elkaar en komt er nu acht jaar na Necrophobic Rituals mee op de proppen en wordt uitgebracht door Folter Records. Nu, toch is dit niet helemaal juist. Het is de CD-versie die via dit label komt. Zij die goed aan het opletten zijn geweest, weten dat deze plaat in oktober 2025 al op vinyl uitkwam via Schattenpfade. Een eveneens Duits label dat wordt geleid door de immer sympathieke Adam.Lees verder ›

Ja, jongens en meisjes, ik was pak hem beet elf jaar oud toen deze eerste demo van het Griekse Varathron uitkwam. De titel? Procreation Of The Unaltered Evil! Intussen zijn de nummers al meermaals verschenen als bonus, als extra of ik weet niet wat nog. Het Nederlandse Wolfkult Religion brengt de twee nummers als 7 inch uit op vinyl. Wat zeg je me nu daarvan!Lees verder ›

Na twintig jaar zijn de Zweedse black/thrashers van Bewitched eindelijk terug. Ze keren dan ook nog eens terug naar het label waar het decennia geleden voor ze begon, Osmose Productions. Het startte, en dat weet iedereen intussen, ergens in 1995 met een demo en in 1996 kwam er dan Diabolical Desecration. De vorige plaat, voordat alles een hele poos stiel viel, kwam in 2006 via Regain Records en noemde zich Spiritual Warfare.Lees verder ›

Het Noorse duo Shagrath en Silenoz hebben blijkbaar nu steeds een periode van acht jaar nodig om een nieuw geesteskind te baren. Het is immers al geleden sinds 2018 dat de vorige plaat Eonian verscheen, met daarvoor Abrahadabra in 2010. Dat schept verwachtigen en uiteraard liggen die al hoog. Dit is toch wel de band die bekend staat als een van de grootste symfonische blackmetalbands ter wereld, ook al werd op de laatste plaat toch voornamelijk vooral heel wat symfonie gebracht en bleef het vuur wat uit.Lees verder ›

“Je kunt niet altijd zes gooien” is een kreet die in Huize Hoogkamer nogal eens valt wanneer iets niet helemaal lekker lukt. Dat lijkt maar matig op te gaan voor Armored Saint want de band met topzanger/schuurpapieren nachtegaal John Bush slaagt er toch telkens in de hoogste ogen van de dobbelsteen te gooien wanneer men een nieuwe plaat uitbrengt. Natuurlijk kun je er een boom over opzetten of de groep niet al in 1991 zijn absolute en onaantastbare meesterwerk heeft neergezet, maar de laatste twee platen Win Hands Down en Punching The Sky waren ook lang niet misselijk.Lees verder ›