Headlines

Eind vorig jaar verschenen, maar volledig over het hoofd gezien: de The Unnatural Death EP van de Nederlandse formatie TombNail. Waarom we dit toch nog uit de vergetelheid trekken? Omdat het hier gaat om een bandje van twee man: ene Bob Bagchus en ene Tjeerd de Jong. Ho, dat verandert de zaak natuurlijk. Want de heer Bagchus kennen we als oprichter van Asphyx maar ook van Infidel Reich, Grand Supreme Blood Court en Siege of Power. De heer De Jong draait al heel wat jaartjes mee in bands als Phantom Druid, Canyon Company, Demon Lodge en voorheen Stone in Egypt. Bovendien is hij eigenaar van platenlabel Off the Record Label. Om het tienjarig bestaan van die club te vieren schoof hij met stem, gitaar en bas aan in de studio waar Bagchus zijn drumstel heen sleepte.Lees verder ›

Als ik denk aan power metal, dan denk ik aan bands als Blind Guardian en Helloween. Anderen noemen bands als Sabaton en Powerwolf. Ondanks dat ik alle vier kan waarderen, vind ik dat er een noemenswaardig verschil zit tussen het ene soort power metal en het andere soort. Over het algemeen gaat mijn voorkeur toch uit naar power metal van de oude stempel en StormHammer kan zich voegen bij dat lijstje.Lees verder ›

Jonge, jonge wie verzint het toch allemaal. Nu, gelukkig is het maar folklore, is het maar een verhaal. Of zit er toch een zekere waarheid achter de bandnaam Mylingen? Die zou een verwijzing moeten zijn naar een verhaal met folkloristische Zweedse achtergrond dat de ziel van ongewenste kinderen die door hun moeders werden vermoord nog ergens ronddwalen.Lees verder ›

Micro- en macrokosmische chaos. Dat is de centrale thematiek op de vierde plaat van het uit Athene afkomstige en dus Griekse Heretic Cult Redeemer. De naam van de plaat? In Oculum Chaos. Deze komt via het voor mij onbekende Serpent Sun Records, ook gestationeerd in of opererend vanuit Griekenland.Lees verder ›

Diep onder de Limburgse grond, ver weg van daglicht en frisse lucht, werkten mijnwerkers jarenlang in nauwe gangen waar kolenstof en steenstof als een grijze sluier bleven hangen. Elke boring, elke houw, elke lading steenkool joeg opnieuw een wolk van microscopisch kleine deeltjes de lucht in. Dag na dag ademden de koempels die stof in. Onzichtbaar, maar onverbiddelijk, drongen silica- en steenstof diep door in hun longen, waar ze zich vastzetten en langzaam hun verwoestende werk deden.Lees verder ›

In één of ander groot boek bestaande uit verschillende delen staan er wat parabels verzameld. De parabel van het riool waarover de Australiërs van Faustian op hun eerste echte langspeler Parable Of The Sewer spreken, is me echter niet bekend. De uit Melbourne afkomstige supergroep meldde zich in 2023 voor het eerst aan het blackmetalfront met de EP We Come As Angels. Nu verschijnt het debuut via het Britse Apocalyptic Witchcraft Recordings, dat in de afgelopen maanden al heel wat lekkers wist rond te strooien.Lees verder ›

Onheilspellend lijkt het juiste woord te zijn om deze EP te beschrijven. Where Pale Winds Take Them High… van Witching Hour komt oorspronkelijk uit 2014, maar wordt nu opnieuw onder de aandacht gebracht vanwege een heruitgave door Dying Victims Productions, onder licentie van Evil Spell Records. De plaat is ongeveer vierentwintig minuten lang en bevat zes nummers die de kracht hebben om je een heerlijk ongemakkelijk gevoel te bezorgen.Lees verder ›

Wat je van ver haalt hoeft helemaal niet zo lekker te zijn en dus bekijk ik de Nederlandse en Vlaamse extreme metalscene met een oplettend oog en oor. Mijn ervaring is dat death of black metal uit mijn achtertuin doorgaans minstens zo goed is als het werk dat al die grote jongens uit Amerikaanse wouden of moerassen, Franse banlieues, Poolse grotten, Noorse bergen, Finse meren of vanuit die schattige rode huisjes in Zweden op ons afvuren. Eén van die lekkere snoepjes uit eigen omgeving is deathmetalorkest Necrotesque. De kale koppen uit Noord-Brabant zijn niet te stoppen en leveren na twee EP’s en een debuutplaat nu een nieuw werkje af: Et Mortui Resurgent, hetgeen zoveel betekent als En de doden zullen opstaan.Lees verder ›

Het Vlaamse land is niet zo dik bezaaid met blackmetalbands. Zeker niet met bands die al jaren en jaren meegaan en zich hullen in mysterie. Dit Pox is er echt wel één van. Met twee EP's, een split en live-album heeft het langs de andere kant ook nog niet al te veel van zich laten horen. Dit BKW of beter geschreven Brass Knuckle Witchcraft, is dan eindelijk de volgende release. Het is een EP die komt via het Nederlandse kwaliteitslabel Void Wanderer Productions en een verzameling is van nummers die werden geschreven doorheen de jaren.Lees verder ›

Het komt niet vaak voor dat twee van je favoriete vocalisten te horen zijn op één album. De goden zijn mij vandaag goed gezind, want op Liminal Sky’s album All Tomorrow’s Darkness zijn namelijk zowel Mat McNerney (Hexvessel, Beastmilk en Grave Pleasures) als Kristoffer Rygg (Ulver, (ex)Borknagar, (ex)Arcturus) te horen.Lees verder ›

Nee, je kunt moeilijk zeggen dat de huidige maatschappij er florissant voor staat. Alles oogt weliswaar verbonden, snel en grenzeloos, maar het herbergt ook ontzettend veel onrust. We staan wereldwijd en razendsnel met elkaar in contact, maar ligt vereenzaming in deze digitaal verknoopte wereld niet voortdurend op de loer? En bevredigt de voortdurende beschikbaarheid van nieuws, informatie, meningen en feiten onze honger naar kennis wel voldoende? Leiden die constante prikkels niet vooral tot afstomping, verlies van nuance en groeiende onverschilligheid? Onze maatschappij is luid, aanwezig, gehaast en ogenschijnlijk verbonden, maar tegelijkertijd doortrokken van eenzaamheid, vervreemding en morele vermoeidheid. Gloort er tussen de vervreemding, kilte en voortdurende ruis ook nog hoop? In kleine gebaren van verbondenheid, in het weigeren om onverschillig te worden en in het blijven zoeken naar betekenis waar die niet vanzelf voorhanden is. Juist daar, in de barsten van een bikkelharde wereld, licht zo nu en dan iets menselijks op.Lees verder ›

Bij deathcore wil je altijd maar één ding weten: kan deze band nog bruter, nog buitenaardser klinken dan alle andere deathcorebands? Eaten By Sharks is niet zo 'n band. Met het eerste album Eradiction maakte de band wat progressief ingestoken deathcore met een heel thrashy klinkende mix en mastering. Een album dat het echt niet slecht deed, hoewel een doorbraak ook een brug te ver was.Lees verder ›

Vier jaar alweer na het prima album Divine Council (wat vliegt de tijd) komt Psycroptic met zijn negende langspeler op de proppen. Hiermee toont de band uit Tasmanië nog maar eens aan tot de vaandeldragers van het technische spectrum der dode metalen te behoren, of tech-death in het kort.Lees verder ›

Totenlegion komt met Einschlag, een viertal jaar na Widergänger, en produceerde tussenin nog eens twee EP's. Deze Duitse band onderging de laatste jaren wat line-upveranderingen maar ergens bleef het melodische blackmetalvuur branden om toch maar weer elke keer op te staan. Eigen aan deze viermansformatie is dat deze werkt met drie zangers. Nu, nieuw is dat niet, maar het komt toch niet heel vaak voor.Lees verder ›