Headlines

Yoth Iria keer terug op het metalen wereldtoneel. The Blind Eye Of Antichrist werd twee maanden geleden als eerste single uitgebracht. Het Slavische kinder- of vrouwenkoor (met een uitvoering van Pobedna Pesma) is uitermate verslavend. Verslavend genoeg om uw redacteur van dienst dit nieuwe album Gone With The Devil met potlood en zwarte omlijsting alvast in de agenda te noteren. De band rondom oudgediende Jim Mutilator (natuurlijk bekend van zijn baanbrekende baswerk in de beginjaren van Rotting Christ en ook bij Varathron) is nog relatief jong en brengt met dit nieuwe werk zijn derde volledige langspeler uit. In basis tapt de band in goede traditie uit de Helleense zwarte metalen, maar weet daar ook een forse dot melodisch gitaarwerk in te verwerken. In de afgelopen jaren was de ontwikkeling al hoorbaar naar een meer melodie gedreven aanpak, waarbij epische passages en grootse gebaren nooit ver weg zijn. Met Gone With The Devil maakt Yoth Iria de stap naar het grote Metal Blade Records, waarbij tevens ook een extra stap naar meer goedkeurende toegankelijkheid wordt gezet. Vandaag bespreken we Gone With The Devil.Lees verder ›

Lorn is een duo en komt uit Bolzano, Italië. Dit Searing Blood is plaat nummer vier sinds 1999 als ik het goed heb. Beide duistere figuren zijn actief in de brede Italiaanse ondergrond, zoek het maar eens op. I, Voidhanger Records is de platenbaas van dienst en dan kan je verwachten dat de muziek die gaat gepresenteerd worden niet noodzakelijk eenvoudig in een vakje kan gestopt worden. Merk ik op dat er ook een vinylversie komt; dit loopt dan wel via Dolomia Nera.Lees verder ›

Er zijn demo’s die je met liefde onder het tapijt veegt, en er zijn demo’s die je onder het tapijt vandaan trekt om vervolgens als lijkzak over je heen te gooien. Of Death And Rebirth (Demo 2026) van Skullchurn behoort nadrukkelijk tot die tweede categorie: ranzig, ongepolijst en met de subtiliteit van een doodskist die van drie hoog naar beneden lazert.Lees verder ›

Losser ligt in de buurt van Enschede, Almelo en Hengelo, een Nederlandse regio dicht tegen de Duitse grens. Wolvengeest is het enige bandlid dat deel uitmaakt van dit Drang. Het is een anarchistisch blackmetalproject dat graag fulmineert tegen alles wat misloopt in de maatschappij en hoe dit verder allemaal dient rechtgezet te worden. De tapeversie, amper vijfentwintig stuks, komt via het Amerikaanse Fiadh Productions. Best bestel je deze via de band natuurlijk anders moet je nog geld geven aan de douane ook.Lees verder ›

Het einde van Sepultura komt nu echt dichtbij. Daar is inmiddels al genoeg over geschreven, dus daar hoeven we het niet meer over te hebben, behalve dan, vooruit, dat ik het godvergeten jammer vind dat een band die zijn beste platen aan het maken is, ermee stopt. Afijn; een keuze van de band die we hebben te respecteren natuurlijk. Sepultura is zelf bezig aan een twee jaar durende afscheidstournee, waarmee vorig jaar Den Bosch werd aangedaan, en dit jaar South of Heaven in Maastricht. Daarnaast verschijnt er als muzikaal afscheidscadeau nu nog een nieuwe EP : The Cloud Of Unknowing.Lees verder ›

B.A.M.N., waar zou dat in godsherejezussatanskinderen nog aan toe voor staan! Ik zou het aan het uit Toulouse afkomstige Franse gezelschap rond de heer E. BeRzerK, Malhkebre, moeten vragen. Dit gezelschap, dat al met de tong van de Slang spreekt sinds 2002 en een sloot aan releases heeft weten uitbrengen, komt nu via Battlesk'rs Productions met een nieuw album. Nog niet eens zo lang geleden, in 2025, kwam hij nog met de EP To Those Who Forged Us.Lees verder ›

Al sinds het debuut Where Lovers Mourn (2003) vinden we Draconian in de stal van Napalm Records. Terecht, want wie degelijke doom wil, is met bij deze Zweden altijd wel aan het juiste adres. Hun niveau lieten ze enkele jaren terug ook meteen horen door op een split te staan met andere doomgrootheden zoals Candlemass en Ahab. Dat was nog in de nasleep van covid, wat toch alweer een tijdje geleden was. Zes jaar na de laatste plaat Under a Godless Veil brengt dit gezelschap hun In Somnolent Ruin.Lees verder ›

Er zijn van die platen die je niet alleen beluistert, maar ook voelt. Niet per se omdat ze muzikaal de wereld op z’n kop zetten, maar omdat de context waarin ze verschijnen zwaarder weegt dan welke riff ook. The Ghost Of A Future Dead is zo ’n album. At The Gates leverde na zijn wederopstanding steevast sterke platen af waarop de kwaliteit gestaag omhoog kroop. Waar The Nightmare Of Being voorzichtig wat frisse invloeden binnenliet, daar klinkt deze nieuwe worp als een band die nog één keer alles op scherp zet. Niet om te vernieuwen, maar om te bevestigen. En dat doet het met verve.Lees verder ›

Zes hoofdstukken telt dit nieuwste werk van Hajduk, een album over de Bulgaarse revolutionair Georgi Benkovski, Хвърковата чета (The Flying Band). Amor Fati Productions heeft de band weten strikken om dit werk uit te brengen. Niet dat er geen eerder werk van dit Hajduk is verschenen maar het verhaal dat verpakt wordt in melodische black metal is toch spek naar de bek van de platenboer hierboven. Bijzonder mooi artwork en hoesontwerp zetten het verhaal nog meer kracht bij.Lees verder ›

Als er één release is waar ik dit jaar naar uitgekeken heb, dan is het wel deze. Acht jaar lang duurde het om een vervolg te krijgen op de vorige plaat van het Britse ensemble A Forest Of Stars. Wie de band niet kent, moet maar eens gaan zitten voor zijn indrukwekkende discografie, want dit is zeker niet de eerste de beste progressieve blackmetalband.Lees verder ›

Eens een metalhead, altijd een metalhead. Wanneer je ooit besmet raakt met het metalen virus, dan is er geen weg terug. Het kan in sommige gevallen onderdrukt worden maar het zal zich ooit weer etaleren. Zo zal het misschien ook gegaan zijn bij zanger Guido Gevels van de Belgische band Cyclone, een band die bij mij veel nostalgische gevoelens oproept.Lees verder ›

Een tijdje terug werd deze website verfraaid met een recensie van een album van een band met een absurd lange naam. Vandaag keren we terug naar deze mysterieuze subcategorie. Dit doen wij in de vorm van een absurd lange albumtitel. Ik heb het hier over de nieuwste telg van dungeonsynthduizendpoot Erythrite Throne. Het album draagt de misschien onbedoeld komische titel From the Furthest Reach of the Void I Watch My Loved Ones Weep as My Mother Delivers My Eulogy and My Rotting Vessel Is Swallowed by the Cold Earth. Dat vraagt om een recensie met een evenzo overdadig woordgebruik.Lees verder ›

Het metalen geraamte begint al te schommelen vanaf het moment dat je de kooi in stapt. Het staal kraakt, kabels spannen zich met een diep, kreunend geluid en dan komt de lift met een schok in beweging. Terwijl het krakkemikkige karkas zich langzaam op gang trekt, wijkt het daglicht boven je en trekt het zich steeds verder terug. De wanden van de mijnschacht glijden langs je heen en naarmate je dieper de duisternis indaalt, wordt de lucht kouder en vochtiger. De kooi trilt nu onophoudelijk. Kleine, nerveuze schokken trekken door het metaal en je knijpt je handen steviger om de klamme reling.Lees verder ›