Headlines

Voor iedereen die denkt dat elke (black)metalband tegenwoordig een Instagram-account, een gelikte biografie en een overdaad aan foto's van besneeuwde naaldbossen nodig heeft: maak kennis met: Häxenmyst. Over dit eenmansproject valt namelijk vrijwel niets te vinden. Alleen een naam en een albumtitel (And A Pale Horse Appeared) en vervolgens een oorverdovende stilte. Alsof de man achter Häxenmyst tijdens een occult ritueel eerst zijn digitale voetafdruk heeft geofferd, waarna hij tevreden een kaars uitblies en terugkeerde naar zijn crypte. Het resultaat is een project dat zich hult in precies die obscuriteit waar het genre ooit groot mee werd. Dat past eigenlijk uitstekend bij de mysterieuze, occulte uitstraling die deze plaat ademt.Lees verder ›

Wie Quicksand de afgelopen tijd live aan het werk zag wist al dat er iets moois zat aan te komen. Bring On The Psychics laat horen dat die indruk geen toeval was. De New Yorkers leveren een compacte, energieke plaat af waarop de sound misschien wat directer is geworden, maar waarin melodie en groove nog altijd een hoofdrol spelen.Lees verder ›

Buurman en buurman kunnen uren klussen en alles ook vakkundig naar de sodemieter en galemiezen helpen. Ikzelf ben geen klusser, met mijn twee linkerhanden. Aornos uit Miskolc, Hongarije is wel een bende die bestaat uit heel wat klussers. Dit Decade Of Echoes en Decade Of Storms is een knappe, noem het kort door de bocht, compilatie die de eerste tien bestaansjaren van de band eventjes op een dubbel tapeje samenvat. Hier en daar propten de vrienden er ook wat nieuwe nummers bij.Lees verder ›

Dacht ik weer een onontdekt pareltje voor jullie in de aanbieding te hebben, heeft mijn collega Dypfrys dit orkestje al veel eerder ontdekt, namelijk in 2021 met het album Antibiose. Hier is poging twee, want het Duits-Franse collectief Eastwood verdient het. Negen nummers en elf minuten aan stuiptrekkingen. Schandalig hoor ik u denken? Dat kan maar één ding betekenen: grindcore! Ja: grindcore, én powerviolence. Gas op die lolly verdomme!Lees verder ›

In 2014 stuitte ik op Bandcamp op Disgraced van de Engelse blackgazeband Cairiss. Rauw, delicaat en betoverend tegelijk: ik was meteen gegrepen. Voor een demo klonk het nummer opvallend volwassen en twee jaar later bevestigde de EP Fall die eerste indruk. Reikhalzend keek ik uit naar een volledig album, maar dat kwam er niet. De band legde zijn activiteiten vrijwel volledig stil. Het werd stil rond Cairiss, zonder dat mij duidelijk werd waarom.Lees verder ›

Een albumtitel als Assets for Psychedelic Warfare schept verwachtingen. Niet alleen vanwege het militaire jargon, maar ook omdat VISCERA/// zich al meer dan vijfentwintig jaar weinig aantrekt van muzikale grenzen. Op hun vierde album mengen de Italianen opnieuw sludge, post-metal, black metal, industrial en psychedelische invloeden tot een onvoorspelbaar geheel. De ingrediënten zijn zonder meer interessant, maar de uitwerking weet uiteindelijk niet volledig te overtuigen.Lees verder ›

Ergens in 2025 besprak ik al werk, Numen Nescio, van het Gentse blackmetalcollectief Matavitatau. Een band die zijn tekstuele boodschap in het Latijn brengt waarvoor ik mijn appreciatie al overbracht. Want nog vroeger dan een blauwe maandag heb ik jaren Grieks/Latijn/Wiskunde gestudeerd nog voor ik de medische boer opging. Ik kan je dus wel vertellen dat het uitbraken van teksten in het Latijn geen eenvoudige klus mag blijken. Gelukkig zit de eenvoud van deze band in de muziek en die combinatie kan ik en vermoedelijk een hele bus anderen, echt wel smaken.Lees verder ›

Ignis komt uit Duitsland en zijn band, zijn levenswerk, Tabernakel, dus ook. Via Iconoclasm Conquest en Death Ecstasis Productions komt plaat twee, Scheintaufe. Antoniousfeuer bleek de eerste. Immortal, Dodheimsgard, Ulver en Forgotten Woods blijken 's mans grootste voorbeelden. Vermoedelijk gaat het dan om het oudere werk van deze bands.Lees verder ›

Snif, snif, kuch, kuch, hoest, hoest. Hè? Is de verkoudheid terug? Nee! Taake! En wel met plaat nummer negen, nadat de band in 2023 En skog av nidstang via Dark Essence Records uitbracht, het label waarop nu ook Et hav av avstand verschijnt. Hoest, het bandbrein dat bij menigeen bekend zal zijn, trok zich terug op Borgøy, een eiland in de wijde omgeving van Bergen. Daar liet hij zich vrijwel uitsluitend inspireren door de omgeving, zoals ook de Noorse schilder Lars Hertervig dat ooit deed. Het resultaat bestaat uit vier lange tracks die onmiskenbaar het karakteristieke Taake-handschrift dragen.Lees verder ›

Het Braziliaanse Gorencephalic bestaat sinds 2023 en bracht de EP Gore Of The Forgotten een jaar na de oprichting in eigen beheer uit. Weer twee jaar later komt hetzelfde werk uit via Nihilistic Holocaust  maar nu met een drietal bonusnummers. Laatstgenoemde uitgave is gericht op de Europese markt en wordt geleverd met een acht pagina's tellend cd-boekje in een gelimiteerde oplage van tweehonderd. Het exemplaar wat de burelen van Zware Metalen bereikt bestaat uit een gebrand cd-tje met een gekopieerd hoesje. Gorencephalic is mogelijke een samentrekking van gore en anencephalic (een ernstige en aangeboren afwijking waarbij grote delen van de hersenen ontbreken).  Je zou bijna denken dat de bandnaam is bedacht door iemand die zijn anatomie-examen net niet gehaald heeft.Lees verder ›

Kijk, elk jaar overleg ik na onze deugdoende zomervakantie met mijn twee jonge twintigers waar we met zijn drieën op vakantie zullen gaan het aanstormende jaar. Er zijn al een paar gekke, crazy bestemmingen gepasseerd, althans voor mijn goed georganiseerde brein. Maar Indonesië en meer bepaald Java en nog maar bepaalder Blitar is nog nooit op onze radar gekomen. Eerlijk is eerlijk: dat zal het dit jaar ook niet doen maar het is de heer Bangoen, de man achter dit As Bright As The Stars, die me moet trachten te overtuigen zijn geboorteregio te bezoeken middels zijn eerste volwaardige plaat Celestial Ascension.Lees verder ›

Dubbel zo hard, dubbel zo legendarisch, dubbel zoveel core deze ronde. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. We pakken een album beet dat vraagt om van meerdere kanten bekeken te worden, in het geval van Dubbel Zo Zwaar dus door twee redacteuren van Zware Metalen. Dit keer bespreken we Not Your Kingdom, de nieuwste telg van de New York hardcore-helden van Madball. Redacteuren Barry en MaartenO nemen je graag mee in hun beleving van deze plaat.Lees verder ›

De beste 'roadtripalbums' herken je niet aan de snelheid waarmee ze voorbij razen, maar aan het moment waarop je ineens beseft dat je al drie nummers verder bent zonder één keer op de skipknop te drukken. Solace levert met Fading Failing Ruin precies zo'n plaat af. De Amerikanen draaien al dertig jaar mee, maar klinken nergens als een band die op routine teert. Integendeel: de riffs zijn smerig, de grooves verslavend en de liefde voor klassieke heavy metal, doom, stoner en hardcore spat uit iedere noot.Lees verder ›

Er zijn van die albums die alle ingrediënten netjes op het aanrecht uitstallen, het recept nauwgezet volgen en vervolgens een bord serveren waarvan je na afloop denkt: best aardig, maar waar was nou de smaakexplosie? Dat is zo'n beetje het lot van Cult of the Void Star, het debuut van Niveous.Lees verder ›