Headlines

Leeches is een trio afkomstig uit Griekenland. En voor hen die al even in de line-up hebben gekeken: zij zullen inderdaad bandleden herkennen die ook in Dødferd en Sorgelig spelen. We hebben hier dus te maken met een onguur drietal dat de mest over de akker van God vindt in de rauwigheid van de Hel. Dit om maar te zeggen dat het type black metal dat deze kerels spelen van het smerigste soort is. Deze EP is het eerste wapenfeit, telt vijf nummers en wordt uitgebracht door twee obscure labels, één label voor de tape-versie en het andere label voor de cd- en lp-versie. Je kan dus  kiezen wat het best bij je past.Lees verder ›

Eentje voor de gothicfans. Lord of The Lost is de fans van het genre ongetwijfeld bekend en mogelijk is deel één en twee van deze zwanenreeks ook reeds tot hen gekomen. Voor wie hen nog niet kent: Lord of the Lost is een erg ijverige Duitse band die sinds 2007 zes langspelers heeft, maar daarnaast ook heel wat live-edities, compilaties en EP's losliet op de wereld. Hun 'hardere' stijl horen we niet op Swan Songs. Lees verder ›

Wie is blijven hangen in hun jaren zeventig werk zal hier minder tevreden mee zijn, maar wie is blijven open staan voor een groep die evolueert en nog steeds nieuwe wegen durft in te slaan heeft een pareltje in handen. Prachtplaat!Lees verder ›

Unleash The Archers: je houdt er van of niet. De opzwepende power metal die zo af en toe wordt gecombineerd met melodische death metal ligt niet voor iedereen goed in het gehoor. Toch kan je er niet omheen dat we hier met getalenteerde instrumentalisten te maken hebben en dat zangeres Brittney een strot van jewelste heeft. Ook staat de band er om bekend op elke plaat wat te experimenteren en het lijkt erop dat wij dat ook op het nieuwe album, Abyss, mogen verwachten.Lees verder ›

Ancst is een Duitse band die niet van vrolijkheid houdt, en niet van ophouden. In plaats daarvan speelt de band hardcore met allerhande invloeden, en brengt de ene na de andere plaat uit. Wie Ancst nu is, blijft voor mij onduidelijk. Ik dacht altijd dat het een eenmansproject was, met een paar live muzikanten, maar ik zie nu bandfoto's verschijnen met vijf heren erop. Muzikaal gaat het van death tot black metal (Endstille), en van crust tot d-beat (Martyrdöd). Het is bovendien geen uitzondering dat het ineens lijkt alsof Dark Tranquility aan het werk is. U zal het allemaal ervaren wanneer u op play drukt. Een gitzwarte onweerswolk vol met misantropie en duisternis zal boven uw huis verschijnen. Neem plaats in de kelder met uw koptelefoon op, en geniet.Lees verder ›

Venus Skytrip is de tweede plaat van het Engelse (Yorkshire) Psychlona. Deze is, net als  de vorige, Mojo Rising, een samenwerking tussen het Deense Cursed Tongue Records en het Amerikaanse Ripple Music. Mojo Rising, dat onlangs een opnieuw geperst is, heeft meer een progressief, psychedelisch karakter. Venus Skytrip is eerder recht-toe-recht-aan beukende stoner rock, in de stijl van Kyuss en Fu Manchu. Het zeven minuten durende openingsnummer Blast Off, heeft in het begin wat weg van een space rock nummer. Of eigenlijk: 'onderzeeboot rock'. In de eerste minuut word je door sonar-achtige geluiden naar de diepste krochten van de oceaan getrokken tot je je adem niet meer kan inhouden. Gelukkig wordt er afgeteld naar nul en … 'Blast Off!' Happend naar adem zit ik de resterende zes minuten met kippenvel te luisteren. Gierend gitaargeweld, drumgebeuk (sorry, ik weet even geen ander woord, suggesties mogen in de comments.), de sonargeluiden onder begeleiding van een prettig klinkende zangpartij. Een betere opener heb ik dit jaar nog niet gehoord.Lees verder ›

Blues Pills is een populaire Zweedse rockband. Met een naam die flirt met Blues Pilz laat de band geen onduidelijkheid bestaan. De band maakt dan ook 70's rock met een dosis soul op de vocalen, die worden gedaan door vocaliste Elin Larsson. Waarom is deze band populair? Het antwoord is simpel: de thematiek, de behapbaarheid, de vocalen en natuurlijk lift de band mee op de heropleving van 70's rock. Plaats het ergens tussen Elle King en Ram Jam. Op Holy Moly! word je om je oren geslagen met rock 'n pop, schreeuwerige soul, en blues geladen met feminisme. Ja, ik ben al misselijk inmiddels, maar het is een cocktail voor succes gebleken.Lees verder ›

Is het 1998? Sun-0-Bathers vindt van wel! De band Sun-0-Bathers heeft werkelijk niets met Sunn O))) te maken, mocht de bandnaam die associatie bij u oproepen. Deze Nederlandse rockers maken poppunk in de trant van Zebrahead, State Champs, Sum41, noem ze maar op. Floater is EP nummer twee en bevat ouderwets gezellige poppunk met een modern sausje. Het heeft tekstueel veel met de zomer, zwembad en zand te maken. Laten we het strandpunk noemen. De cover is gemaakt door Maarten Streefland van Oskoed Slotters, Nederlands beste middelmatige punkband volgens de band zelf.Lees verder ›

Hij is al even uit, maar ondergetekende vond maar geen tijd om hem te voorzien van een tekst. Nu dus wel. The True Werwolf brengt dit jaar met Devil Crisis een eerste langspeler uit, na elfendertig EP's en demo's, splits en ander ongein. De man achter deze band is Graf Werwolf, vooral bekend als Meneer Satanic Warmaster. Hij is tevens actief bij het excellente White Death trouwens. Deze nieuwe plaat verscheen via zijn eigen label, Werewolf Records. Ook Satanic Warmaster heeft 'iets' met weerwolven, maar dat wist je als kenner natuurlijk wel. The True Werwolf brengt ons black metal, met enkele kanttekeningen.Lees verder ›

Het bescheiden Tiny Tree uit Michigan, VS is u mogelijks ontgaan, net zoals de debuutplaat Embolisms. Ons ook, maar kijk, we zijn hier vandaag om die fout recht te zetten. Want dit tweemansleger staat als een huis, een post-metaloerbos waar de bevroren dauw op de naalden is gaan liggen en dat ieder moment uit de winterslaap kan ontwaken. Bescheiden boompjes blaast Tiny Tree zo omver. Het debuut Embolisms volgt drie losse singels uit de laatste twee jaar op en verbetert de formule drastisch. Meer nog, het lijkt wel alsof dit duo het moderne muzikale proces gehackt heeft.Lees verder ›

Tormenta heet het debuut van deze Deense band. The Natural Disasters speelt 80's goth rock met een melancholisch randje. De gedoodverfde namen kunt u inderdaad invullen, zoals Siouxsie and the Banshees, maar ook een band als Witching Hour. In de productie is de moeite genomen om het geheel te laten klinken als oude wijn in nieuwe zakken.Lees verder ›

Toch knap dat je als band een statement maakt. Deze Australiërs van In Hearts Wake, die met Kaliyuga alweer hun vijfde plaat uitbrengen, hebben tijdens het opnameproces alle verbruikte energie opgemeten. Vervolgens heeft de band het effect van dat energieverbruik gecompenseerd door investeringen in herbebossing van bepaalde gebieden in Australië die geleden hebben onder de enorme branden van de afgelopen jaren. Puik werk!Lees verder ›

Ja, verstandig is het niet: eerst de nieuwe Disavowed tot mij nemen en daarna Defeated Sanity ontleden. En met alle respect voor de heren van Disavowed (zie de score voor die plaat), de complexiteit op The Sanguinary Impetus is nog vele malen hoger dan die van de Nederlandse band. Complexiteit is niet alles natuurlijk, songschrijven en herkenbaarheid tellen ook mee. Defeated Sanity is Duits en doet al mee sinds 1993, al is het pas echt productief beginnen worden sinds 2004. Dit is album nummer zes. Lees verder ›

Nieuwe death metal uit Brazilië, dat is voor mij alweer even een poosje geleden. Als er één land moet zijn in Zuid-Amerika dat vaak met sterke releases komt, dan is dat Brazilië wel. Maar dit is geen gewone death metal, nee hoor. De luisteraar krijgt hier technische death met een vleugje grindcore. Herrie en bruut geweld! Los!Lees verder ›