Dit Oekraïense duo dat opereert onder de naam Ulvegr, brengt met Isblod alweer hun zesde langspeler uit. Het vorige album Vargkult stond nog bol van primitief blackmetalgeweld dat door zijn beperkte variatie en doorgedreven monotonie nog minder verrassingen kende dan het seksleven van menig getrouwd koppel.Lees verder ›
Vandaag wel de nodige kleuren in de metalclips, in tegenstelling tot gisteren. Hier zijn Het Nederlandse Dool, Reternity, HateCrime, Tkivo, Suntorn met Big Chocolate, Icon of Sin, Nightfall, Nanowar Of Steel en elf minuten Acid Mammoth. Lees verder ›
Los van mijn muzikale voorkeuren ben ik nog steeds in staat muziek te erkennen als interessant en ze de wereld in te sturen als luistertip, wanneer dat terecht is. Dat was het geval met het Gentse Entheogen en hun EP Other World. Nieuwkomers uit België, die moeten we een springplank aanbieden. Laurens, gitarist en zanger van de band, stond ons te woord.Lees verder ›
Het Servische Númenor heeft nooit moeite gedaan om de obsessie met Blind Guardian te verbergen. Hansi Kürsch zelve schittert op de cover van deze EP. Dit is een voorproefje van een album dat nog onderweg is. Symfonische power metal is het trouwens, mocht u dat nog niet doorhebben.Lees verder ›
Deze vier heren uit Berlijn, Duitsland, kende ik niet. In 2017 brachten ze hun debuutplaat uit, Aurora en dit onder de bandnaam, Stiriah. Al nu hebben we de tweede langspeler voor ons liggen. Into The Depths telt vijf eerder langere nummers, ze gaan vlot naar een gemiddelde van zeven en halve minuut, en is op tekstueel vlak een reis door de chaotische menselijke geest. Nu, chaotisch zal het niet bij iedereen zijn, maar dan kennen we tenminste het vertrekpunt van deze heren. Stiriah speelt black metal. Meer nog, de heren noemen het "harmonic black metal". Als het beest maar een naam heeft, denk ik dan.Lees verder ›
Fout, Motivik komt niet uit Duitsland. Het is een duoproject uit Georgia dat met Death Of The Gunman debuteert met een full album. In het Duits komt ‘Motivik’ eigenlijk alleen voor in juridisch jargon, waar het eigenlijk gewoon ‘motief’ betekent. Maar dan niet ‘Motiv’, wat het niet-juridische Duitse woord is. Enfin. Beide heren, die nog geen noemenswaardig metalverleden hebben, bedienen zich van thrash, heavy en – om het woord ‘fout’ nog eens te gebruiken – glamrock. Lees verder ›
Gisteren kreeg ik via Majestic Mountain Records, het platenlabel van Saint Karloff, te horen dat bassist Ole Karloff waarschijnlijk niet lang meer te leven heeft. Uitgezaaide leverkanker. Zowel de band als label hebben een speciale plek in mijn hart. De tweede Karloff plaat, Interstellar Voodoo, was mijn eerste échte recensie voor Zwaremetalen (hier te lezen). Binnenkort komt er een herpersing, maar dan als dubbel LP: één plaat met de…Lees verder ›
Wit, wit, alles is wit. Zelfs ons video-aanbod vertoont bijne geen kleuren. Hier zie je zwart-witte video’s van Imperia en Empty Guns, Lodestar in lichtnood, de verduisterde clip van Tengil en het Belgische Saille in een nachtelijke setting.Lees verder ›
Naast de welbekende 90’s megahit Ecuador, ken ik eigenlijk geen muziek die uit dat land afkomstig is. Ik heb zelfs het vage vermoeden dat ook dat ene nummer helemaal niet Ecuadoraans is. Gelukkig kunnen we vandaag de eerste naam aan de lijst van Ecuadoraanse artiesten toevoegen: Wampyric Rites. Een band die sinds zijn ontstaan in 2019 al een hele sloot aan splits en EP’s heeft geproduceerd. De geel-blauw-rode vlag mag uit, want ook de eerste volwaardige langspeler is een feit. Deze draagt de omineuze titel: Ancient Specters of the Forlorn Forest.Lees verder ›
In de rubriek Mories is er nog eentje die ik dien mee te nemen uit het schitterende jaar genaamd 2020. De tweede plaat van Grand Celestial Nightmare. Eén van de meer toegankelijke projecten van de aimabele Nederlander (hoe hard hij zijn best mag doen), die melodische/symfonische black brengt met de nadruk op Celestial. Drink From The Chalice With Nightly Lust, santé.Lees verder ›
Deze plaat van Devil's Bargain kwam vorig jaar al uit. Soms blijft er eentje liggen, en dit was er zo eentje. Het zijn een aantal Belgen met een voorliefde voor bands als Saxon en Helloween. Het is voornamelijk gitaargedreven heavy metal wat de klok slaat. Daaraan voegt men kopstemzanggilletjes en krijgerwoestheid toe. Dat is geen onbekende formule. De band heeft een tof logo erbij gepakt en is aan de slag gegaan. Het resultaat is Visions.Lees verder ›
Dry januari ligt achter ons, wat betekent dat de stroom van albumreleases weer in volle gang is. Echter gebeurt er buiten dat maar bar weinig op muzikaal gebied. Om die droogte op te vangen roepen Pim en Niels in de vierentwintigste aflevering van Osmium de hulp in van Zware Metalen redacteur MaartenO. Hij doet onder andere een boekje open over hoe hij ooit, middels dubieuze perikelen op een zolderkamertje met zijn schoonvader, kolossen ontdekte als Metallica en Korn en uiteindelijk belande bij hardcoreshows in een zweterig hol waar amper veertig man in past. Daarnaast discussieert het trio over wat het nut is van albumrecensies in het moderne muzieklandschap. Wat is de rol die ze spelen dezer dagen en zijn ze allemaal gelijkwaardig? Kun je tevens een absolute score plakken op iets subjectiefs als muziek?Lees verder ›
De afsluiter van de week, die zetten we in met het Belgische Barren, DSRT, Diamonds to Dust, Serj Tankian (System of A Down), The Pretty Reckless (met Tom Morello) en Skindred. Enjoy!Lees verder ›
De alom geprezen deathrash band Defleshed uit Zweden is terug. De band, die met albums als Under the Blade en Fast Forward bijzonder hoge ogen gooide begin deze eeuw, heeft alvast een nieuwe video voor ons in elkaar gezet die de naam Fleshless and Wild draagt. Gustaf Jorde, Hell Y. Hansen en Matte Modin (Firespawn, ex-Dark Funeral) kun je hier aan het werk horen.Lees verder ›
John Diva & The Rockets Of Love. Wat een groepsnaam. Alleen al daarmee weet je dat black en death metal hier niet aan bod komen. En misleidend: ik dacht automatisch aan een Amerikaanse band (ook al door de bandfoto’s). Maar nee hoor, dit zijn gewoon vijf Duitsers, onder leiding van John Diva, womanizer & true gentleman, volgens de groeps-bio. Het wordt al snel duidelijk dat je een en ander met een kwinkslag moet benaderen. Namen als 'John Diva', gitaristen 'Snake Rocket' en 'J.J. Love', een groepsfoto met een Mozart-figuur, een Jack Sparrow-kloon, Steel Panther spielerei en een 'officiële levensloop' van John Diva die zwaar met je voeten rammelt (check Wikipedia): het is hun manier om de aandacht te trekken.Lees verder ›
Als je erover nadenkt is het maar goed dat veel muziek geen Nederlandse naam en teksten heeft. Hoe zou je anders een band genaamd 'De Schrijlingse Zitterz' met het album 'De Schrijlingse Zitterz' serieus moeten nemen? Qua muziek maakt het gezelschap vieze steen en rol.Lees verder ›
Op de vooralsnog laatste Eindhoven Metal Meeting (2019) zagen wij The Ruins Of Beverast op een laat uur een ijzige set spelen die confronteerde, hypnotiseerde en vooral schuurde als een alomvattende polaire wind. Ontsnappen aan de greep van ongemak bleek niet mogelijk, zodat we pas na het versterven van de laatste tonen leeg en murw gebeukt de nacht ingingen, ons afvragend wat ons nu toch was overkomen. The Thule Grimoires klinkt anders en vooral warmer dan wat we die nacht in Eindhoven te verstouwen kregen. Toch is de auditieve ervaring minstens even heftig. De nieuwste worp van The Ruins Of Beverast is namelijk niet meer of minder dan een angstaanjagende muzikale reis naar de donkerste krochten van je onderbewustzijn geworden.Lees verder ›
Sounds of Hell is op zoek naar bands die willen deelnemen aan Volume 3 van de reeds succesvolle compilatie reeks. Het doel van deze compilatie serie is het promoten van Belgische en Nederlandse bands, gaande van classic rock tot black metal. De compilaties worden steeds uitgebracht als digipack cd, met een begeleidend A5 boekje waar meer info over de bands te vinden is. Sinds kort is er een online…Lees verder ›
Tijd voor een volgende lading zware metalen. Ogen en oren open voor de nieuwste clips van het Belgische Thorium, VOLA, Rings of Saturn, Odradek Room, Onryo Over October, Majin, Dentist, Sanguisugabogg, Temple Balls en Spoiler.Lees verder ›
Er zijn heel wat jaren voorbij gegaan sinds ik als achttienjarig broekie alle Paganfests en Heidenfests afstruinde om mijn met bier volgezogen zweetlijf urenlang in de pogo moshpit te smijten. Het was midden in de folkmetalrage van de late jaren ’00 en de vroege jaren ’10 en het leven was goed. Bands als Eluveitie, Finntroll en Wintersun stonden om de beurt bovenaan de bill. Ook Korpiklaani was met zijn ophitsende hoempapafolk flink aan de weg aan het timmeren. Naarmate de tijd vorderde, boette het genre wel wat aan populariteit in. Toch bleef Korpiklaani een zeer productieve band. De onbezonnen feestelijke klanken werden stukje bij beetje ingeruild voor een wat serieuzer folkgeluid. Vandaag presenteren ze hun elfde studioalbum: Jyläh (vertaald: Robuust).Lees verder ›
