Headlines

Ik liet me weer eens verleiden. Niet door een dikke knipoog van een leuke meid aan de bar, maar door wat deze band beloofde. Volgens deze band wordt er een mix van dungeon synth en black metal gemaakt. Dungeon synth is het codewoord dat mijn hart sneller deed kloppen. Het bleek echter een soort halve leugen. Old Castles speelt vooral rauwe atmosferische black metal en heeft daarnaast een paar losse dungeon synth-tracks toegevoegd. Muziek voor een vrij select publiek in elk geval.Lees verder ›

Wederom een heel mooi pakket, deze keer van het Poolse Psycho Visions, dat zijn tweede album heeft uitgebracht in eigen beheer. Recorded, mixed and mastered at Hertz Studio - dat belooft veel goeds. Psycho Visions brengt ons een progressieve vorm van melodische groove metal, denk ik, want traditioneel is het niet echt. Echt echt niet. Net als de vestimentaire keuzes die Psycho Visions maakt.Lees verder ›

Ruw en rauw waren volgens mijn collega Bart Al Foet de kernwoorden van Anael. Daar is anno 2021 weinig aan veranderd. Deze Duitse manschappen leveren met Mare een vierde volledige plaat af. Paul Werling is een nieuw gezicht bij de band. Anael heeft al menig bassist versleten, dus het is te hopen dat deze blijft plakken. Dit album is de afsluiter van een vierluik over de elementen. Welk element dit album betreft kan u opmaken uit onderstaande video. Ik zal hier maar eens een serieuze review van maken, want dit zijn serieuze mensen die serieuze muziek maken.Lees verder ›

Enthousiasme, werklust en vastberadenheid kan deze band uit Canada niet ontzegd worden. Opgericht in 2018 en elk jaar werd een album uitgebracht. Of the Lineage of Kings is dus nummertje vier in de rij en het is mij niet echt duidelijk wat Keys of Orthanc nu precies wil. Kijk, de Summoning en Tolkien link is overduidelijk, het eerste nummer is ronduit Summoning plagiaat en het artwork is Éowyn die de Witch-King doodt, maar daarna vliegt het alle kanten op.Lees verder ›

Jeetje. Een band met een gek teken in de naam welke ook nog eens geschreven is in hoofdletters. Misschien is het een beetje schreeuwerig, maar van de andere kant: mijn aandacht heb je. ÂGE ⱡ TOTAL is een Frans samenwerkingsverband tussen de bands Greyfell en Endless Floods. Ik hoop dat ik niet al te veel coolheidspunten hoef in te leveren als ik toegeef dat ik van beide bands nog nooit had gehoord. Laten we maar beginnen met de review.Lees verder ›

Severed Monolith uit 2017 was een absolute topper in het deathmetalgenre dat jaar, zo vond ik. F- en G-Morbid Angel-materiaal met de agressie en snelheid van Krisiun. In 2020 brachten deze Finnen hun derde langspeler uit en die heb ik veel te lang laten liggen. De reden was dat hun nieuwe album behoorlijk afwijkt van hun vorige en ik niet meteen wist wat aanvangen met de "change". Nu dus eindelijk wel.Lees verder ›

Zo met deze nieuwe plaat, Among Ashes And Monoliths, worden we zo maar even terug gekatapulteerd naar begin jaren '90. De tijd van de typische Zweedse melodische death metal. De bands schoten toen als paddenstoelen uit de grond. Zo ook Ablaze My Sorrow dat net als de anderen zijn eerder werk uitbracht via No Fashion Records. Deze nieuwste telg in hun rijtje is alweer de vijfde plaat en komt via Black Lion Records.Lees verder ›

Al sinds 2008 maakt Splendidula furore met hun stoner/sludge getinte doommetal. Het zou nog tot 2013 duren en vele bandwisselingen tot gevolg hebben, voordat hun debuut (Splendidula) verscheen. Van de initiële oprichting is alleen gitarist David Vandegoor nog over. En van de bezetting die het debuut heeft ingespeeld, mag zangeres Kristien Cools zich als vast bandlid beschouwen.Lees verder ›

Alweer een nieuw album van deze Deutschpunkers? Blijkbaar wel. Het vorige album Verk Forever werd pardoes een van mijn favoriete albums van 2019. Na The Golden Anthropocene is een nieuw tijdperk aangebroken. Het Halluzinogozän is gestart. Dit album brengt Neues Aus Dem Halluzinogozän.Lees verder ›

Dit Noors/Poolse collectief Illness, dat het levenslicht zag ergens in een psychiatrische instelling in 2001, brengt hun nieuwste gestoorde boreling opnieuw uit in eigen beheer. Dit oncontroleerbare kind kreeg de geestige naam Schizophrenic Kingdoms mee. Als je de discografie van deze heren erop naslaat dan zie je al snel waar hij de scheermesjes vandaan heeft. Inderdaad, de obscure eerder psychiatrische kanten van de menselijke geest. Het vorige album Mental Carnage kwam uit in 2019 en deze nieuwe boreling is ditmaal wel geen volledig album maar een EP geworden. Er staan vijf nummers op verzameld, doch eigenlijk vier eigen en een Thorns cover. Ik focus me op de eigen nummers. Het belooft een gestoorde janboel te worden, ik ben benieuwd.Lees verder ›

Zoli Teglas vind ik een prima gast. Selfmade man, opkomend voor mensen- en dierenrechten, sexy kaaklijn, doder der veggiesoorten, ex-frontman van de melodische hardcoreband Ignite (Ignite = Zoli toch?), acteur in Hollywood, ... iemand die er voor gegaan is, met succes. Voor mij is hij een icoon, die met zijn ontroerende stem en dito teksten, waarmee hij zijn kwetsbaarheid en kracht laat horen, een onuitwisbare indruk maakte met het album Our Darkest Days (2006). Meer tranen dan alcoholische dranken kostte het mij, Zoli deelt hetzelfde lot, of het moet zijn dat zijn zelfdestructief gedrag zijn wilskracht nogmaals de kop in drukt.Lees verder ›

Eén van de genres die vorig jaar verrassend vaak werd vertegenwoordigd was thrash metal. De één na de andere steengoede release kwam uit. Zou deze trend zich voortzetten in 2021? Het uit India afkomstige Bloodkill doet hier in ieder geval wel een gooi naar en trapt af met het debuutalbum Throne of Control. Thrash metal met een ‘groovy’ randje. Swingend het jaar beginnen dan maar?Lees verder ›