Headlines

Alles heeft zijn tegenpool. Gelukkig zou ik zeggen. Zo heeft happy flowerpower synthpop fortuinlijk genoeg ook zijn meer donkere tegenhanger. Zijn yin tot de yang. Een deelnemer aan de Vlaamse versie van De Mol verwoordde het ooit als volgt: “Het leven is geen ponykamp”. En dit principe volgt de zwartgallige GosT - uitgesproken als Ghost - als geen ander. De man is een Amerikaanse producer die vooral veel fans heeft in het koude, tijdens de winter van zonlicht onttrokken Rusland. Dat dit geen toeval is bewijst de man met dit nieuwe album. Het staat immers bol van de donkere darkwave, al verpakt het platenlabel het naar ons toe als synthwave metal.Lees verder ›

Blackened death metal is eigenlijk het muzikaal equivalent van twee zalig lekkere smaken combineren om iets beter te bekomen. Beetje zoals chocoladesaus over frieten gieten, maar dan met een meer smaakvolle uitkomst. Belphegor, Abominator en vooral Behemoth zijn zowat de vaandeldragers van het genre, maar ook in Mexico giet men tegenwoordig chocoladesaus over patatten. Señores y señoritas, wij presenteren u Ancient Species, een blackened deathmetalband uit Tijuana, Mexico.Lees verder ›

Onlangs schreef ik al over de heruitgave van Fulci’s debuut Opening The Hell Gates, waarbij ik ook het toen naderende derde album al aankondigde. Inmiddels ligt Exhumed Information van het Italiaanse deathmetalgezelschap in de schappen, maar de cultliefhebbers laten de (on)doden dit keer echter rustig in hun kisten stinken.Lees verder ›

The Damned Few had net zo goed een titel van een willekeurige westernfilm kunnen zijn. Toch hebben we het hier over een viertal muzikanten van eigen bodem, afkomstig uit de provincie Overijssel. Black Blooded Woman is EP nummer twee van deze female-fronted (garage)rockband, nadat met The Dirt het eerste materiaal in 2018 verscheen, een release die ook in eigen beheer werd uitgebracht. Whisky op tafel, klapsigaar tussen de lippen en rocken maar.Lees verder ›

Als de naam Jinjer je onbekend voorkomt dan heb je de afgelopen jaren waarschijnlijk onder een steen geleefd. Of gewoon een andere muzikale voorkeur, dat kan natuurlijk ook. Ongeacht of de muziek je nu aanspreekt of niet, er is geen ontkomen aan deze Oekraïense formatie. De echte doorbraak kwam vier jaar geleden met het nummer Pisces, waarbij de opname van de live sessie bij Napalm Records veelvuldig bekeken en besproken werd via die ene bekende videodienst waar ook je tandpasta in zit (ja, ik bedoel inderdaad een tube). Sindsdien zien we Jinjer langzaam opschuiven op de festivalposters en worden de concertzalen steeds een slagje groter.Lees verder ›

Mocht het u wellicht ontgaan zijn: de blackmetalscene in Nederland en België is levendiger dan ooit. Daarbij worden de woorden veelal ook nog eens in de eigen moerstaal in de microfoon gespuwd. De kwaliteit doet hierbij in veel gevallen niets onder ten opzichte van de traditionele hoofdleveranciers van het zwarte kwaliteitsmetaal. Zo brachten bands als Ossaert, Alkerdeel en Asgrauw in de recente geschiedenis al enkele topplaten in het genre uit. Ook Fluisteraars mag tot de buitencategorie gerekend worden. Ruim een jaar na het bejubelde album Bloem vinden we nu alweer een nieuwe langspeler met de diepzinnige naam Gegrepen Door de Geest der Zielsontluiking.Lees verder ›

Martin Méndez speelt al sinds mensenheugenis (nou vooruit dan, sinds 1997) de basgitaar bij het redelijk weergaloze Opeth. Op zich een stevige taak, maar bij die band heeft Mikael Åkerfeldt de touwtjes natuurlijk stevig in handen. Mettertijd begon het bij Méndez dan ook wat te kriebelen. Krabben deed hij met White Stones, zijn eigen band. Daarmee bracht hij nog niet eens zo gek lang geleden (in maart 2020) het debuut Kuarahy uit. En toen? Toen gebeurde er niet veel want noch Opeth noch White Stones konden de bühne op om redenen die mijn toetsenbord niet eens meer uitkomen.Lees verder ›

Jullie trouwe lezertjes van Zware Metalen houden wel van grauwe ijskoude black metal toch? Mag het nog een tandje kouder? Ik heb hier het eenmansproject Umbrûk met Siberische black metal. Het album heet Urkenlad (ik blijf Urkenland lezen). Urkenlad is zijn tweede poging om muziek te maken, na een EP eerder dit jaar.Lees verder ›

Toen ik een tijdje geleden had aangegeven dat ik wel graag de nieuwste plaat van Funeral Fullmoon zou willen recenseren, werd me gevraagd om ook het debuutalbum Revelation of Evil, dat vorig jaar uitkwam, van een kritische bespreking te voorzien. Wel, laat ik daar dan maar mee beginnen.Lees verder ›

Ik beluisterde de laatste tijd heel wat goede platen. Een genre dat ik al even niet meer recenseerde is echter Nu-metal, je weet wel, Fred Dursts glorietijden die te pas en vooral te onpas nog eens tevoorschijn springen om onschuldige luisteraars te pesten. Syfilis werkt naar het schijnt ook zo. Dat is eigenlijk een beetje wat mij overkwam met deze Before The New Dawn van Mr. Maggot. Hoe ben ik toch in deze situatie terechtgekomen?Lees verder ›

Zwart Metaal doet het uitstekend in België en Nederland. Weerzin, Hellevaerder, Schavot, Libethra en binnenkort Fluisteraars brachten de laatste weken reeds een plaat uit en ook deze Argwaan kon niet op het begrafenisfeest ontbreken. Met deze In a Surge Of Anguish brengt deze Nederlandse band zijn debuutplaat uit. Depri Black waarvoor nog geen pillen kunnen worden voorgeschreven. Muzikale scheermessen klaar voor eigen gebruik. Heerlijk plaatje hoor. Sta me toe dat we de schijf even samen overlopen.Lees verder ›

Maziac is een experimentele, progressieve rockband uit Londen, genoemd naar een  computerspelletje uit de jaren tachtig. Na de debuutplaat Forged uit 2019 vuurt het powertrio uit Groot-Brittannië een nieuwe EP op het publiek af. Deze luistert naar de wiskundige naam Permutations en je rijdt er op nauwelijks vijfentwintig minuutjes reeds doorheen want de plaat telt slechts vijf nummers. Lees verder ›

Infidel Express begon als een middelvinger naar de politieke verhoudingen. Rusland en Turkije kregen in 2015 politieke ruzie. Om te laten zien dat punk/hardcore alle wonden heelt begon Infidel Express als een samenwerking tussen een viertal heren uit zowel Rusland als Turkije. Het is een vrijwel onbekende band overigens, dus niet gek als u nog nooit van deze gasten hebt gehoord. Dit is echter het moment om daar verandering in te brengen.Lees verder ›

Het laatste album van het omstreden Graveland dat ik een review gaf was Thunderbolts of the Gods uit 2013. Om het op zijn Vlaams te zeggen, dat was "gene vette". Rob Darken, ondertussen 51 jaar oud, ontving van mij bijzonder veel bewondering omwille van het feit dat hij voor de eeuwwisseling enkele albums uitbracht die hij op amateuristische wijze helemaal zelf in elkaar had gezet. Ondertussen zijn we twintig jaar verder. Voor deze nieuwste plaat (er zijn er ondertussen alweer een aantal gepasseerd) heeft hij gelukkig zowel een drummer als een bassist in huis gehaald en worden de taken verdeeld. Juich!Lees verder ›