Headlines

Uit Galicië komt dit Spaans geweld, Dantalion, genaamd. Op zich al een gevestigde waarde binnen de blackmetalscene. Dit Time To Pass Away is immers alweer hun achtste volwaardige plaat. Ik kan me enkel de voorgangers, When The Ravens Fly Over Me uit 2006 en All Roads Lead To Death uit 2010 voor de geest halen.Lees verder ›

Opnieuw naar het koude Zweden, Jönköping en Stockholm om precies te zijn en dit om het alweer zesde album van Netherbird op te halen. Collega Clemens was nog danig onder de indruk van de voorganger, Into The Vast Uncharted. Arete is het laatste deel in de trilogie die startte met The Grander Voyage. Ik verwijs even dunnetjes naar het strakke artwork van de Fransman die opereert onder de naam Nihil en tegenwoordig in Noorwegen resideert. Sverker Widgren van de Wing studio zorgde voor de productie wat hij ook deed voor onder andere Centinex, October Tide en Mörk Gryning.Lees verder ›

Born of Osiris is een Amerikaanse band die meedoet met de djent-beweging. Binnen die beweging wordt technische groove metal/metalcore gemaakt die veel gebruik maakt van zogenaamde palm-mutes. Volgens sommige lieden is het geen genre, volgens anderen wel.  Dit is moderne progressieve metalcore vol elektronische programmeringen. Angel Or Alien is…Lees verder ›

Uit de spelonken van het Amerikaans gedeelte van de Hel komt deze band, Arcane Marrow. The Elders Present To Me komt uit via een klein, eerder onbekend, label: Moonlight Cypress Archetypes. Wie er precies in deze band speelt, is voor mij onduidelijk en verder vind ik maar bitter weinig terug over deze in Tennessee opgerichte formatie. Wat wel duidelijk is, is dat ruwe, rauwe black metal zijn ding is.Lees verder ›

Wie aan black metal denkt, denkt al snel aan Scandinavië. Hierbij doemen beelden op van schimmige foto’s, vaak genomen in een met sneeuw bezaaid bos, waarop zwartgeklede en met karakteristieke corpsepaint bekladde mannen afgebeeld staan. Dit is een hardnekkig stereotype dat weliswaar op enige waarheid berust, maar, zoals de meeste stereotypen, niet altijd opgaat. Zo heeft het (bijna) altijd zonnige, met witte stranden en blauwe zeeën bezaaide Portugal naast kleurige trammetjes en roodgeschroeide Nederlandse bejaarden, ook Ruach Raah voortgebracht. Het trio dat recent als duo verder is gegaan, is bij veteranen van ruig, krijgshaftig zwart metaal mogelijk al wel bekend. Na een eerste demo’tje in 2012 en tevens een tweetal splits te hebben uitgebracht, stamt hun eerste volledige plaat alweer uit 2015.Lees verder ›

Leden van October Tide en Wretched Fate smeden samen het ijzer wanneer het heet is en richten een nieuwe band op, Kryptan. De gelijknamige EP zit nu in de speler en komt uit via Debemur Morti Productions. Furieuze, allesvernietigende black metal in een Zweedse jas, dat is Kryptan. De heren kennen natuurlijk hun ding, kennen hun instrumenten en leveren hun EP vakkundig af, tevens voorzien van een loepzuivere, ultra brutale productie. Vier retestrakke nummers worden je in je gezicht gekletst.Lees verder ›

Man man man, het was me toch een hele poos wachten. En dan eindelijk, als een donderslag bij heilige hemel, komt er toch plots een nieuwe plaat en dit ruim tien jaar na de vorige die de titel, The Hymn Of A Broken Man, meekreeg. Deze Songs Of Loss And Separation heeft dus erg lang op zich laten wachten. Welke band? Times Of Grace natuurlijk! De band van Adam Dutkiewicz en Jesse Leach, die we ook kennen van Killswitch Engage. Dit Times Of Grace gooit het over een iets andere boeg.Lees verder ›

Hij heeft haters, hij heeft liefhebbers, zowel waar het gaat om zijn persoon als zijn muziek. De Zweedse Yngwie Malmsteen is meermaals door vriend en vijand geschoren, maar hij behoudt zijn wapperende krulletjes wonderwel. Na jaren van kritiek op zijn als arrogant bestempelde houding blijft de man stug doorgaan. Zijn nieuwe album heet Parabellum. Het is een benaming voor een specifiek soort munitie. Tevens is het een verwijzing naar het Latijnse gezegde: Si vis pacem, para bellum. De vertaling: als je vrede wil, bereid je voor op oorlog.Lees verder ›

Van alle brutal deathmetalbands eindigend op –tomy, is Traumatomy er ook één. Extirpation Paradigms – wat eigenlijk een geleerde manier is om te zeggen dat het hier om ‘opvattingen van lokale uitsterving’ gaat – is de derde full length van de Russisch-Japanse samenwerking. Wellicht kozen ze gewoon twee woorden die stoer klinken, want op hoeveel manieren kan je lokale uitsterving nu eigenlijk opvatten? Hier is het dood, ginder leeft het nog.Lees verder ›

Phil Vincent en zijn kornuiten van D'Ercole leveren met Hard Core een fraai, melodieus en toch best stevig hardrockalbum af, steviger dan de benaming AOR doet vermoeden.Lees verder ›

Het is begin juli en buiten regent het oude wijven. Om depressief van te worden zeg. Wat me dan altijd opvrolijkt is een gore horrorfilm of een goede atmosferische postblackplaat - ik ben de vrolijkste persoon in mijn familie - en besloot voor het tweede te gaan, laat dit nu net zijn wat deze Sundrowned belooft! De promo belandde vorige maand in onze brievenbus en smeekte ondertussen om beluisterd te worden. Sundrowned is een soloproject van Jone Amundsen Piscopo uit het Noorse Haugesund. De muziek zou het midden houden tussen Alcest en Deafheaven. Hallo? Dit belooft alvast...Lees verder ›

Je zet nietsvermoedend een nieuwe cd op en langzaam wordt je vanaf de eerste noten helemaal opgezogen in de muziek. Ken je het gevoel? Het overkwam me bij het afspelen van het derde album van Demon Incarnate. Een zweverig orgeltje zet het album in, er volgt een gitaarrifje en een drumroffel en de aandacht is meteen gepakt.Lees verder ›

De ongrijpbare band postcards from new zealand heeft nieuw materiaal. Niemand weet wie in deze band speelt. Het is album 21 ofzo en het is genaamd city island. Het moet per se in kleine letters, want dat wil de band. postcards from new zealand legt de lat daarmee hoog voor zichzelf: eisen stellen omtrent de ongebruikelijke schrijfwijze van de bandnaam en 21 albums uitbrengen, dan mag je wel met wat interessants komen aanzetten.Lees verder ›

De heer Torsten kennen we allemaal van onder andere zijn werk in Nocte Obducta. Veel interessanter vind ik zijn werk in het avantgardistische, postblackmetalgezelschap Agrypnie. Ik was behoorlijk onder de indruk van Grenzgænger, iets minder van Pavor Nocturnus. En nu drie jaar na dit tweeluik komt de Duitser met een vervolg. Zou de band een ware metamorfose doormaken? Ik hoop het alvast niet. Wat wel is, is dat het AOP label dit album uitbrengt. Deze platenboer kennen we van kwaliteitsvolle platen van Harakiri For The Sky en Karg.Lees verder ›

Soms stuit je toevallig op een band. In dit geval ging ik naar een concert van Dragonforce en daar speelde ene Frozen Crown in het voorprogramma. Het was destijds een reden om de discografie van die band eens door te spitten. Het bleek best een aardig Italiaans powermetalbandje te zijn met een paar hoekige liedjes en veel extravert enthousiasme. Live wist de band die niet meer dan gemiddelde impressie om te zetten naar een bovengemiddeld positieve beoordeling.Lees verder ›

Eindhovuh de gekstuh! Ooit geroepen door een PSV-supporter tijdens een voetbalwedstrijd en dat is blijkbaar blijven hangen. Eerlijk is eerlijk, het is ook een sterk staaltje woordkunst natuurlijk. En nu de wereld zich weer langzaam opent, is het tijd om een nieuwe traditie te starten. Bij het eerstvolgende optreden van Reformist, tevens afkomstig uit de lichtstad, schreeuwt één van de aanwezigen net voordat de moshpit in volle hevigheid losbarst: Eindhovuh de hardstuh!Lees verder ›

Van sommige dingen moet je gewoon afblijven. Een les over covers die zelfs de oude rotten van Die Krupps aan den lijve moeten ondervinden met deze Songs From The Dark Side Of Heaven. Zoals bij iedereen die in dezelfde val trapt, denken de Duitsers hun muzikale helden te eren door hun nummers een eigen make-over te geven. Kan alleen maar fout gaan natuurlijk.Lees verder ›