Headlines

Het laatste album van het omstreden Graveland dat ik een review gaf was Thunderbolts of the Gods uit 2013. Om het op zijn Vlaams te zeggen, dat was "gene vette". Rob Darken, ondertussen 51 jaar oud, ontving van mij bijzonder veel bewondering omwille van het feit dat hij voor de eeuwwisseling enkele albums uitbracht die hij op amateuristische wijze helemaal zelf in elkaar had gezet. Ondertussen zijn we twintig jaar verder. Voor deze nieuwste plaat (er zijn er ondertussen alweer een aantal gepasseerd) heeft hij gelukkig zowel een drummer als een bassist in huis gehaald en worden de taken verdeeld. Juich!Lees verder ›

Je begint als band goed wanneer je een logo heb dat eruit ziet alsof Christophe Szpajdel het heeft gemaakt. Het artwork heeft eveneens duidelijk aandacht gehad. De droge feiten dan: Arcane Existence is een symfonische black-/deathmetalband uit de Verenigde Staten en Colossus is het tweede volledige album.  De band bestaat sinds 2016 en bracht in 2017 een debuut uit dat door uw favoriete e-zine werd genegeerd.Lees verder ›

Zwaar psychedelisch. Het klinkt als een diagnose. Little Jimi is ermee gediagnosticeerd. Little Jimi is een trio muzikanten uit Bordeaux in Frankrijk. Na een vrolijke EP met de titel 'EP' verschijnt in 2021 dit debuut genaamd The Cantos.Lees verder ›

Wil je opvallen in de massa EP’s en albums die wekelijks op onze redactie binnenwaaien? Neem dan een naam die in het oog springt. Missie geslaagd voor dit Witch Vomit. Wat? Heksenkots? Ja doe mij maar deze! En ik beklaagde het me niet hoor. De band omschrijft zijn eigen muziek als death metal, maar ik zou zelfs iets verder gaan en het als brutal doom death omschrijven. Bestaat zoiets eigenlijk al? Zo niet dan is Witch Vomit de eerste in zijn soort.Lees verder ›

Pop Evil, met zo 'n naam zal je best in de smaak vallen bij Zware Metalen, toch? Met het zesde album Versatile maakt de band alvast één van de twee titels waar. Pop Evil wordt in 2001 gevormd in Michigan, VSA, maar het is wachten tot 2008 tot het eerste album Lipstick On The Mirror - ja, dat is nu echt een titel voor 2008 - uitkwam. Hierop volgde meteen een tournee met Whitesnake en Judas Priest. Destijds klonk Pop Evil als een typisch Amerikaanse mid-2000 rockband met wat nu-metal en country-radiovriendelijkheid eroverheen gesprenkeld.Lees verder ›

Als je het niet hebt gezien, dan heb je niets gemist. Maar de bands Wizzerd en Merlin zijn een tijd geleden verstrengeld geraakt in een bloedige meme-oorlog. Inmiddels zijn de jolige verschillen beslecht en is het ontwapeningsproces begonnen. Als grand finale van deze melige doodsstrijd hebben beide bands een split opgenomen. Deze is opgenomen in Ripple Music’s Turned to Stone reeks, waarvan wij het eerste deel en het tweede deel al eerder van een recensie hebben voorzien.Lees verder ›

"Hardcore zwaargewichten uit Adelaide brengen een nieuwe EP", stelt de informatie bij deze EP. Ik dus gelijk met de handen in het haar: wat heb ik gemist? Blijkt dat deze vier snuiters net twee singles hebben uitgebracht sinds 2018 en nu een EP met twee liedjes. Het arbeidsethos van een slak die meedoet aan het wereldrecord uit je neus vreten. De term 'zwaargewichten' klinkt ook behoorlijk voorbarig met zo'n slap C.V.Lees verder ›

Live-albums liggen mij zo niet. De vraag is zelfs of er veel mensen bestaan die dit soort albums lusten. Toch bestaan er uitzonderingen en zeker de laatste jaren verschenen er meer en meer heerlijke live-albums. De kwaliteit van opnemen en de geluidskwaliteit in de zalen is er nu eenmaal serieus op vooruit gegaan. Dat is ook direct de reden waarom deze 20 Years Of Gloom, Beauty And Despair - Live In Helsinki het bespreken waard is. Toevallig eens opgelegd thuis en ineens zijn we uren verder en ben ik nog steeds niet overgeschakeld naar Slayer of Gojira. Geloof mij, dat is bijzonder.Lees verder ›

Daar is hij dan. De opvolger van het monumentale Colors uit 2007. Het schept verwachtingen wanneer je als band je nieuwe album als opvolger van je beste album aankondigt. Hoewel de hele discografie van Betweeen The Buried And Me de moeite waard is, blijft Colors publieksfavoriet. Kan de band die hoge verwachtingen waarmaken? Between The Buried And Me neemt tachtig minuten de tijd om het te bewijzen. Allereerst is het een album zoals je kan verwachten. Groovy, verrassend, boos of volledig opgaand in de flow, dat is nog altijd het uitgangspunt. Een uitgangspunt dat wordt nagestreeft in diepgang en breedgang. Breedgang mag dan geen woord zijn, maar u begrijpt de strekking.Lees verder ›

Wanneer we het hebben over WITTR, of beter geschreven Wolves In The Throne Room, dan spreken en schrijven we over de atmosferische blackmetalband bij uitstek. Deze heren, afkomstig uit de regio Olympia, Washington, de Verenigde Staten van Amerika, komen al sinds 2004 met de ene na de andere magische, bezwerende plaat. Eén ieder van ons kent wel de albums Diadem Of Twelve Stars (het debuut) of het meest recente werk Thrice Woven, al wel weer vier jaar geleden uitgebracht via Artemisia records. Deze Primordial Arcana komt nu via de grote poort één ieders platenspeler bespoken. De platenboer van dienst is immers niemand minder dan het grote Century Media Records.Lees verder ›

De release van het nieuwe album van de Duitse thrashlegende Sodom stond aanvankelijk vlak voor het festivalseizoen gepland. Nu dat in het water is gevallen, is ook de release uitgesteld. Maar als teken van leven is er nu wel de Bombenhagel-EP met daarop een opnieuw opgenomen versie van de klassieker uit het oeuvre van de band en twee gloednieuwe nummers, opgenomen in de nieuwe bezetting en dus met de teruggekeerde Frank Blackfire en tweede gitarist Yorck Segatz.Lees verder ›

Bij Zware Metalen staren we over het algemeen liever naar sterren dan naar schoenen. Toch maakt Deafheaven dit shoegazealbum genaamd Infinite Granite het bespreken waard. Het vijfde studioalbum van de markante groep uit San Francisco leunt sterk op de sound van Britse shoegaze uit begin jaren ’90, zoals de albums Nowhere van Ride, Whirlpool van Chapterhouse en Souvlaki van Slowdive, maar klinkt nog altijd onmiskenbaar als Deafheaven. Zanger George Clarke laat zijn roemruchte blackmetalscreams meestentijds achterwege op Infinite Granite en klinkt meer zoals Neil Halstead, de zanger van Slowdive. Helemaal goed, want Deafheaven is ook nooit een blackmetalband geweest. Bevrijd van dogma’s laat het kwintet zich door meerdere genres inspireren en maakt hij precies de muziek die hij zelf nodig acht.Lees verder ›

Submersion is de tweede langspeler van Gdanian in een jaar. Deze Rus die nu in Berlijn woont maakt cinematische dark ambient. Een simpele rekensom leert dat dit zijn vierde album is sinds het bestaan van Gdanian. Genoeg getallen en wiskunde voor vandaag, over naar de muzikale sectie.Lees verder ›