Headlines

Een split vol Noors blackmetalgeweld! Het kind krijgt de titel Kirkegard en wordt uitgebracht via Odium records. Het moet wel gezegd worden dat de nummers die je te horen krijgt, blijkbaar uit 2016 en 2017 afkomstig zijn. In de gelederen van Kirkebrann en Visegard zien we de heer Nasreten die in beide bands zijn ding weet te doen. Elke band brengt zes nummers. Interessant om weten is dat Nattefrost op Lange Netter zijn ding doet. Als we naar de technische specificaties kijken dan onthouden we vooral dat Daniel Vrangsinn, ook van Carpathian Forest, zich bezighield met de mix van de vocalen. Aan de kant van Visegard zien we dat Morfeus, inderdaad van Limbonic Art, de hele productie van de zes nummers voor zijn rekening nam.Lees verder ›

Plotseling is hij er. Een nieuw album van Wolfmother. Frontman Andrew Stockdale heeft zich klaarblijkelijk in stilte beziggehouden tijdens de coronacrisis. Touren was onmogelijk dus maakte de Australiër doodleuk een nieuw album, bijna compleet geschreven en opgenomen in zijn eigen thuisstudio. De nieuwe plaat zou een ode zijn aan Paul Stanley (Kiss), Ozzy Osbourne (Black Sabbath), David Lee Roth (Van Halen) en andere opmerkelijke 70’s rockfiguren. De plaat komt eigenlijk een beetje uit het niets. De verschillende Wikipediapagina's zijn zelfs nog niet aangepast. Ik kwam er zelf ook toevallig op uit door een zaterdagavond verdwaald te eindigen op Wolfmothers Spotify-pagina. Stond daar ineens een nieuw album te blinken. De plaat stond nauwelijks enkele minuten online.Lees verder ›

Heel, heel lang geleden, toen Pasen en Pinksteren nog op één dag vielen, werd Suffocation opgericht door onder andere Frank Mullen. Hij was het die over het algemeen wordt beschouwd als grondlegger van de deathgrowl, de superlage grunt die we vandaag de dag maar al te goed kennen. Suffocation heeft in de afgelopen 33 jaar nogal wat verschillende bandleden gehad, maar Mullen en gitarist Terrance Hobbs bleken de ruggengraat te zijn, die samen de band naar grote hoogtes bracht. Een blik op de albums uit de jaren '90 zegt wat dat betreft genoeg, daar staan met Effigy of the Forgotten, Breeding the Spawn en Pierced from Within drie absolute topplaten op naam van de Amerikanen. En dan zijn er ook nog twee EP's die waanzinnig goed zijn. Pierced from Within kwam in 1998 uit en daarna hield de band er mee op. Logisch, beter kon het ook bijna niet.Lees verder ›

Oeps! Een plaatje die nog uit het vorige jaar is blijven liggen. … From the Reapers Vault… is niet een nieuw studioalbum van Paganizer, de band van zanger/gitarist Rogga Johansson, maar een verzameling zeldzame en niet eerder uitgebrachte nummers van het Zweedse gezelschap. Leuk weetje: sinds het verschijnen van … From the Reapers Vault…, toch echt nog maar een jaar geleden, zijn er al wel twee studioplaten en een split van Paganizer verschenen. De heer Johansson poept platen uit zoals McDonald’s hamburgers, want hij zit ook nog eens in meer bands dan er bij de hamburger horende patatjes in een bakje gaan. Laatst pakten we bijvoorbeeld Stygian Dark nog op.Lees verder ›

Mijn liefde voor het zware, stevige werk uit Scandinavië zal bij lezers van mijn recensies geen geheim zijn. Bands als Emperor, Entombed, Dimmu Borgir, Enslaved, Windir en nog veel meer luister ik nog met enig regelmaat. Maar één band uit de hogere regionen springt er bij mij toch altijd boven uit: Dissection. Met hypnotiserende doch snoeiharde tracks was deze melodische blackmetalband een legende in de metalwereld. Met een unieke klank die heden ten dage amper nog terug te horen is. Ware het niet dat Thulcandra precies dat doet! Met het vierde album, A Dying Wish, brengt Steffen Kummerer de ijzige doch melodische black metal naar ons allen terug.Lees verder ›

De Franse blackmetalscene bouwt verder op een stevig fundament. Eén van die fundamenten komt uit Montpellier en noemt zich Hegemon. Dit viertal is reeds aanwezig sinds 1996 en dit Sidereus Nuncius is plaat nummer vijf. Tenminste als je een paar demo's, een EP en een split met Nature Mort, niet meetelt. Les Acteurs De L'Ombre is het label dat dit album uitbrengt, niet geheel onverwacht. Dit Franse label heeft de afgelopen tijd toch behoorlijk wat fantastische platen van een dito rits aan bands, uitgestuurd. Een greep uit de niet exhaustieve lijst: Wesenwille bracht II, A Material God, Hyrgal bracht Fin de Règne, Aorlhac dan weer Pierre Brûlées, Pensées Nocturnes leverde Grand Guignol Orchestra. En dan vergeet ik er nog een heleboel.Lees verder ›

Thymele is een nieuwe band. Het is een Nederlands - Portugees duo dat melodische death metal brengt met een symfonische boventoon. Dit Echoes Of Tragedy is het eerste wat we van dit duo te horen krijgen. Het is een EP geworden met vier nummers en wordt in eigen beheer uitgebracht. Het spreekt voor zich dat in deze niche van de extreme metal al heel wat bands gepasseerd zijn. Bands die brute passages afwisselen met eerder dromerige door synth en keyboard - gedragen thema's om het vervolgens af te kruiden met flitsend soleerwerk en cleane zangpartijen. Thymele zit voor mij in het straatje van Soilwork en zijn afkooksels. Niet dat dit Thymele zo maar een slap afkooksel is geworden, daarvoor zit er net te veel eigen kruiding in.Lees verder ›

Livløst's vorige album voorzag ik in 2019 al van een recensie. Ik vond het een vies, vuil, ranzig en goor plaatje, ondanks dit, raadde ik het werk in kwestie toch aan iedereen aan. Muzikaal zat het allemaal wat in het Lifelover - straatje. Het Italiaanse Dusktone label brengt nu het vervolg uit, Symphony Of Flies. Je kan je, nog voor de plaat op de draaitafel gaat, de vraag stellen, of het niet nog wat viezer, vuiler, ranziger en goorder kan allemaal. Ik ben in ieder geval geprikkeld. Deze Noren, afkomstig uit Telemark, hadden reeds in april 2020 een nieuwe video clip online gezet. Dit om ons al reikhalzend te doen uitkijken naar de opvolger van Cold Skin.Lees verder ›

Zet je verwarming maar weer wat hoger, want de herfst is hier! Het weer begint slechter te worden, bladeren vallen van de bomen en dit zorgt voor menig weemoed. Bij dit sfeertje is het vanzelfsprekend om jezelf heerlijk onder te dompelen in een warm bad voor de bloedcirculatie. Laat Ghost Bath nou precies een nieuw album hebben voor bij dit seizoen.Lees verder ›

De spoeling op het gebied van hardcorebands is behoorlijk dun in de lage landen. Als liefhebber van het genre duik ik in bijna alle gevallen als een hongerige leeuw op binnenkomende releases van eigen bodem. Ctr Alt Del is een beginnende Nederlandse band die je afgaand op de bandnaam, niet snel onder de noemer van hardcore zou plaatsen. Een bezoekje aan de Facebook-pagina levert ook weinig soeps op, hoewel de Mushroomhead-achtige bandfoto hele andere referenties oproept.Lees verder ›

Zware Metalen, uw favoriete Nederlandstalige website als het gaat over zwaardere muziek. Van tijd tot tijd botsen we echter op muziek die zo ‘onzwaar’ en zo ‘onmetaal’ is, dat deze bij ons niet in aanmerking zou mogen komen voor een recensie. Toch doen we het af en toe eens. Denk maar aan King Dude, Chelsea Wolfe of Me And That Man. Kwetsbare muziek die zo donker en mistroostig is van aard, dat deze menig metalband als een carnavalgezelschap laat klinken. In dit rijtje hoort Emma Ruth Rundle thuis.Lees verder ›

Lovercall, Full Of Regret, Baby Hates Me, Sticky Situation, King of Magazines, First Date en persoonlijke favorieten Sugar Chocolate en Sugar High, slechts een kleine greep uit de evergreens van Danko Jones. Horen deze Canadezen dan nog geïntroduceerd te worden? Neen. Daarbuiten zijn er maar weinig zekerheden in het leven. Eén daarvan is dat Danko Jones met simpele, krachtige riffs stevig stampende rocknummers zal blijven maken over stoere attitudes, daten met knappe vrouwen, snelle auto's en zoetigheid.Lees verder ›