Headlines

We kregen de afgelopen tijd heel wat heerlijke Franse blackmetalschijven te verwerken. Niet in het minst ging het om de nieuwste platen van onder andere Seth, Aorlhac of Hegemon. Vaak kwamen deze uit via de grotere platenboeren dan wel zij met een neus voor lokaal talent. Dit Diablation, een drietal, brengt het album Allégeance, in eigen beheer uit wat toch bijzonder te noemen is. Deze Fransen kunnen immers qua stijl makkelijk aanleunen tegen een band als Seth of Hegemon. Weliswaar zijn ze iets minder bombastisch en indrukwekkend te noemen.Lees verder ›

Deze is oud en ik wist niet meer wat de bandnaam was, maar hij krijgt toch nog een review. Brazilaans, death metal, doom metal... Op tournee geweest met Krypts, Father Befouled en Encoffination en voor fans van Dead Congregation, Krypts, Phrenelith, Engulfed en Altarage. In Europa kwam deze begin 2021 uit via Everlasting Spew Records, het Italiaanse label dat vorig jaar het sublieme album Ashes Coalesce van funeral doomdeath band Convocation uitbracht. Nu dus ook deze EP, de eerste, van Fossilization. Twee heren bevolken deze band, beiden zijn ze tevens actief bij Jupiterian,Lees verder ›

Svag i döden, het tweede album van het mysterieuze Reverorum ib Malacht, dat later dan Not Here verscheen dit jaar, kreeg al een review mee. Die lees je hier. Not Here kreeg ik moeilijker te pakken. Na dik vijftien rondjes komt de prut die zich ontwikkelde in mijn hersenen er eindelijk uit via mijn vingers. Not Here telt vier nummers, goed voor 49 minuten waanzin. Waar Svag i döden nog enigszins oudschoolse black liet horen, gaat Not Here vooral de andere kant op.Lees verder ›

Gaylord!! Woohoo! Wat een heerlijke naam. En ze haten (de) black metal(scene), heerlijk. Net wat we nodig hebben. Iemand die haters haat. En het zijn antifascisten ook! Net wat we nodig hebben, iemand die ha... Je snapt het wel. Nu, in plaats van het zonnetje in huis te zijn, besliste Richard Alan Weeks om zijn innerlijke Arjen Lucassen bot te vieren en Ayreongewijs een dozijn gastartiesten te verzamelen voor een nieuw album. In dit geval 17 gastbijdragen, waaronder een R&B zangeres, iemand met de naam thetrashyourmomthrewout, Karl Willetts (Memoriam, ex-Bolt Thrower), Nate Lewis (Ante-Inferno, Petrichor) en nog een bende onverlaten met te veel tijd en te weinig therapie. Gaylord integreert trap, RnB, jazz, j-pop, hip-hop en hyper pop in zijn blackened death metal, die blackmetalfans zal irriteren, want ZE MENGEN HET MET BLACK METAL! HAHAHAHAHAHHA... Urgh...Lees verder ›

Duitsers en power metal, het is een gouden combi. Eén van die gouden, maar onvolprezen combinaties is Eternity's End. Het derde album, genaamd Embers of War, is een verkenning van neo-classical power metal en shredding. "Met oude leden van Necrophagist, Symphony X en First Fragment" valt er te lezen. Dat moet toch ook uw oren doen spitsen?Lees verder ›

Altijd interessant om te lezen wie, bijvoorbeeld voor een band, een logo heeft ontworpen. Voor dit Tsjechische Svardenvyrd bleek dat niemand minder dan Christophe Szpajdel te zijn. Niet bekend? Schaam je! Ga maar eens snel rondsnuisteren, dan kom je te weten dat deze brave man menig logo heeft gecreëerd, misschien zelfs van je favoriete band. Of dit Svardenvyrd daar ook toe behoort, weet ik niet. Dit Scarred Lands is de opvolger van de debuutplaat, Obeycej Slunovratu, uit 2005. Het centrale thema op deze nieuwe plaat handelt over de misdaden die tussen 1925 en 1945 door tirannieke leiders zijn gepleegd  tegen de bevolking van de Baltische Staten, Oekraïne, Polen en Wit-Rusland. Een op zich erg gevoelig, doch ook hedendaags thema.Lees verder ›

Dead Shape Figure. Vijftien jaar geleden was ik nog helemaal "into" melodische deathrash en ook Dead Shape Figure kwam wel eens langs in mijn discman. Van The Grand Karōshi tot The Disease Of St. Vitus, het mocht allemaal. The Haunted, met meer thrash, wat elektronische effecten, veel snelheid en catchy riffs. Zal ik ze nog eens opnoemen?Lees verder ›

Tijd voor een metalband van eigen bodem! DEAR MOTHER - allemaal hoofdletters jawel - is een Nederlands/Britse band die vorig jaar werd opgericht rond de voormalig Delain-leden Joey de Boer en Merel Bechtold. Zij zochten en vonden in David Hruska - een Britse zanger met Russische roots - een frontman waarmee ze een dynamisch klinkende metalcoreband konden vormen. Deze zomer kwam de debuutplaat Bulletproof uit, maar gek genoeg verscheen deze nu pas op mijn radar omdat Facebook - van alle dingen - me het album aanraadde.Lees verder ›

En we gaan verder snuisteren in de releaselijst van het Poolse Godz Ov War Productions. Recentelijk kwam ik daar erg interessante bands tegen als daar zijn, Cień en Zmarłym. Dit Poolse Signs Of The Dying Summer was me eveneens onbekend. Het obscure drietal brengt black metal en doet dit in een niet al te klassieke samenstelling. De heer Sadogoat zorgt dan wel voor de gitaren en A. Sarg voor de vocalen maar als ik zie staan dat Uhu verantwoordelijk is voor alles wat met programmering te maken heeft, dan gaan mijn nekharen toch al recht staan.Lees verder ›

Zmarłym is een Pools drietal afkomstig uit de stad Końskie net ten zuidoosten van Łódź. Druga Fala is het debuut nadat in 2020 reeds een EP uitkwam. Dit debuut wordt aan de man of vrouw gebracht door het eveneens Poolse Godz Ov War Productions. Het nog jonge drietal speelt een minder toegankelijke blackmetalvariant. Naast de klassieke thema's passeren er hier en daar geprogrammeerde geluiden en filmische elementen.Lees verder ›

Daar zijn ze weer! De mannen van Itnuveth, de beste pagan blackmetalband die niet uit Scandinavië of zelfs daar in de buurt komt. Vanuit Spanje komt Anankè, de opvolger van het vorig jaar nog verschenen Enuma Elish en Itnuveth's zesde staat weer bomvol kille heerlijkheid die tegelijkertijd lekker warm en vertrouwd klinkt.Lees verder ›

Zet je schrap voor amper zeventien minuten allesvernietigende melodische metalcore of dat zou toch moeten. De heren van Like Moths To Flames brengen een EP uit, Pure Like Porcelain. Een ieder van ons weet natuurlijk dat dit eerder een verwijzing is naar het feit dat geen enkel van ons puur is in zijn diepste binnenste en ieder van ons ook gewoonweg niet perfect is. Nochtans is dit niet mijn persoonlijke mening, maar van brulboei van dienst Chris Roetter. Hij probeert alzo wat meer diepgang aan zijn teksten te geven. Mede met de hulp van de gitaartandem Pishney/Smith en bassist Evans, werden vijf nummers in elkaar gebokst. Wie de drumkit mocht warmhouden is me echter niet helemaal duidelijk. Zou het opnieuw Isaiah Perez kunnen zijn? Deze brave man leverde immers al knap werk af op de vorige langspeler, No Eternity In Gold.Lees verder ›

Cień is een onguur gezelschap uit het Poolse Krakau. Cień betekent gewoonweg schaduw en de heren spelen, hoe kan het ook anders, black metal. Het zijn echter geen nieuwe schaduwen aan het blackmetalfirmament. Deze band bestaar immers al sinds 2009 en met Redemption heb ik nu de derde langspeler in handen. Het eveneens Poolse Godz Ov War Productions, een label met een neus voor lokaal geweld, brengt dit album uit. Ik was nog niet bekend met het werk van dit vijftal maar met Redemption komt daar nu verandering in. De heer Ashgan heeft een verleden in Blaze Of Perdition. Dus dan weet je wat je kan verwachten: een gevarieerd vocaal palet gaande van typische grunts en screams over een heel arsenaal aan theatrale bijklanken. Dit kan voor sommigen een struikelblok vormen, voor mij echter niet.Lees verder ›

De reden van de stijgende gasprijzen? Volgens de weermannen ligt het aan een Extreme Cold Winter. Dit is is een project van A.J. van Drenth (Beast of Revelation, Temple, ex-Beyond Belief) die hulp zocht van drummer Seth van de Loo (Voodoo Gods, Grey Aura, ex-Severe Torture) en Officium Triste-zanger Pim Blankenstein. Geen onbekende namen in de Neerlandsche scene. Dit debuut genaamd World Exit, staat bol van de wurgende doom/death.Lees verder ›

Eén van mijn eerste recensie op deze site was van Kryptos. Ik maakte gewag van het feit dat India niet het eerste land was dat in je opkomt bij thrash metal. In de commentaren werd ik er, terecht, op gewezen dat dit geen zak uit moet maken. Een welgemeend mea maxima culpa is met terugwerkende kracht op zijn plaats, al heb ik het middels een recensie over voorganger Afterburner goed gemaakt.Lees verder ›

In een tijdsbestek van nog geen twee jaar bracht The Ocean misschien wel zijn meest indrukwekkende werk uit zijn twintigjarig bestaan uit. Phanerozoic I: Palaeozoic (2018) was een donkere, drukkende plaat eindigend - aan het einde van het Paleozoïcum (zo’n tweehonderdvijftig miljoen jaar geleden) - met het grootste uitsterven dat de aarde heeft gezien. Er zijn kleinere thema’s om je vingers aan te branden! Ook op Phanerozoic II: Mesozoic | Cenozoic (2020) werden geologische perioden gekoppeld aan de grote (soms filosofische) vraagstukken. Muzikaal klinkt het album echter veel progressiever en daarmee soms ook wat rustiger.Lees verder ›