Headlines

Oei. Ja, oei. Oei in de zin van: “wat moet ik hier nu mee aanvangen?” Eind 2020 slaagde het Zweedse Diamond Dogs erin een leuk rockalbum uit te brengen: Atlantic Juice. In de recensie daarover schreef ik toen “Diamond Dogs klinkt als een boogiënd ballroomorkest, maar dan positief bedoeld. Een zestal waarvan je weet dat ze je een lekker klinkend optreden gaan bezorgen, maar zonder headbangmogelijkheid”.Lees verder ›

Koning en Keijzer zijn terug! Waar is de Admiraal? Ik zou het niet weten. Wat ik wel weet, is dat Walg zich al op de melodische blackmetalkaart gezet had middels hun debuutplaat, Walg, die uitkwam in september van vorig jaar. Nu komen de heren prompt aandraven met de opvolger, II. Heerlijke plaat was het, dat debuut, het scoorde terecht 85 punten. Het album katapulteerde je ook direct terug naar de tijd toen de eerste album's van Old Man's Child, Covenant en Dimmu Borgir uitkwamen. Kan deze opvolger het debuut benaderen of zelfs overstijgen, dat is de vraag.Lees verder ›

Nieuw-Zeeland staat vaak aan de top van lijstjes als het over ontdekking, levenskwaliteit, of zelfs gewoon “het beste land ter wereld” gaat. Toch loopt er hier en daar ook een blackmetalband rond. Meer nog, meer black metal dan Olde Throne kan een bandnaam niet worden. Inhoudelijk bezingt Harrison McKenzie, mijnheer Olde Throne zelve, uiteraard niet het fantastische Nieuw-Zeelandse leven. Hij richt zich daarentegen op de Schotse en Ierse geschiedenis en Keltische mythologie. Lees verder ›

Blijkbaar hebben een aantal leden van Ashen Horde, Catheter en Vimana zich tegenwoordig verzameld in Abhoria. Deze Amerikanen brengen nu via Prosthetic Records hun debuutalbum, Abhoria, uit. Volgens het meegeleverde schrijven van de platenboer hebben de leden elk hun duit in het zakje gedaan via de elektronische snelweg en zijn ze, nadat het album klaar en opgenomen was, pas met elkaar beginnen spelen. Gek toch, maar ja, dat kan ook natuurlijk. Je hoort dat toch niet noodzakelijk aan de muziek die de band aflevert, of toch?Lees verder ›

De bekendste metalband van Moldavië heeft een nieuw album. Ik heb het natuurlijk over Infected Rain. Als je geboren werd in Sovjet-Moldavië - net naast Oekraïne en Tsjernobyl - is zo’n bandnaam niet zo gek gevonden natuurlijk. Het Oekraïense Jinjer komt trouwens uit dezelfde windrichting. Daarmee houden de overeenkomsten niet op hoor. Beide bands maken melodieuze deathmetal en hebben een frontvrouw die zowel het grunten als de clean vocals beheerst. De onderlinge strijd verliezen Infected Rain en zijn frontvrouw Lena Scissorhands echter. Jinjer is een veel grotere naam, met in de breedte veel betere muziek en Lena klinkt niet altijd even overtuigend of krachtig, of toch in ieder geval niet als je haar in de weegschaal zou leggen met Tatiana Shmailyuk van Jinjer, wat - toegegeven - geen eerlijke wedstrijd is.Lees verder ›

Terwijl stormen ons land teisterden met windvlagen, grijze luchten en nattigheid, begon ik mijn zoektocht naar bijpassende muzikale ondersteuning. Dergelijke meteorologische troosteloosheid vraagt om droevige klanken van melancholie. Die weet ik te vinden in Æquorea, een Amerikaans post-doomkwartet afkomstig uit Nevada City, Californië.Lees verder ›

De vorige plaat van Toundra, Das Cabinet des Dr. Caligari, werd door mijn collega Yves beloond met 90 punten. En terecht. Waar Das Cabinet des Dr. Caligari Toundra’s versie is van filmmuziek bij de stomme film met dezelfde titel, is Hex een terugblik op wat de wereldwijde coronacrisis bij de band heeft opgeroepen.Lees verder ›

Ager Sonus is geen metalband maar brengt filmische, instrumentale muziek met een bij momenten ritueel karakter. Niflheim staat in de Noorse mythologie voor het Rijk der Nevelen met godin Hel als gastvrouwe, waar de doden rondwaren en de levenden niet veel te zoeken hebben. Een sfeer die Ager Sonus knap weet neer te zetten.Lees verder ›

De wereld van de Nederlandse black metal lijkt soms wel op een poel. Wie alle releases in een kuil gooit en vervolgens een duik neemt om er de zwartste parels uit te vissen, loopt het risico nooit meer boven te komen vanwege het immense aanbod aan kwalitatief uitstekende platen. En alsof er nog niet genoeg van zijn, levert het uit Rhoon afkomstige Locus Amoenus ook nog eens een bijdrage aan dit zwarte water. Het tweede album Wangestalte ligt alweer een tijdje te wachten om opgevist te worden.Lees verder ›

Stein Aklsen, de man achter dit Minneriket, is blijkbaar een manusje-van-alles. Niet alleen is hij in staat het gros van de muziek die hij schrijft zelf te brengen. Ook is hij in staat gebleken dit gehele album zelf op te nemen en te mixen. De brave man trok ook nog eens door heel Noorwegen om omgevingsgeluiden op te nemen en integreerde deze vervolgens in zijn composities. Daarnaast mag je gerust een blik werpen op de lijst van artiesten die hebben meegewerkt aan dit vijfde album, Gjennom Meg Går Ingen Til Hvile. Heer Aklsen vond trawanten en medebroeders over de gehele wereld.Lees verder ›

Sorcerer is samen met Candlemass waarschijnlijk de grootste doomband die ooit uit Zweden kwam. Beide bands zijn ook al sinds de jaren ‘80 bezig en blijven maar gaan. Dit resulteerde in 2020 in het schitterende album Lamenting of the Innocent. Zoals zoveel bands had Sorcerer echter tijd met hopen tijdens de coronacrisis. De band komt daardoor aanzetten met een nieuwe EP. Geen nieuw werk, of toch niet helemaal, maar vier covers van bands die de jongens van Sorcerer duidelijk hoog hebben zitten.Lees verder ›

Iemand zin in Franse metal? Nee, eens niet Gojira, maar Dagoba uit Marseille komt gezwind aanzetten met een fris, nieuw album. By Night heet de plaat en Napalm Records vroeg ons heel lief om deze te beluisteren en indien mogelijk te bespreken. Het label gelooft immers hard in deze band. Stap voor stap bouwde Dagoba namelijk aan zijn carrière. Opgericht in 1997, een eerste album in 2003 en sindsdien met iedere nieuwe schijf een stap voorwaarts gezet. Je kan bezwaarlijk zeggen dat Dagoba het allemaal cadeau heeft gekregen. Eerst werd de lokale scene veroverd (Dagoba, 2003), maar al snel gaf heel Frankrijk zich over aan deze band (What Hell Is About, 2006) en hey, het was eens niet aan de Duitsers deze keer.Lees verder ›

Tijd voor wat verse thrash! Of nou ja, vers… niet helemaal, maar toch wel. Het Canadese Annihilator komt namelijk met een heruitgave van het uit 2007 afkomstige album, Metal. Toepasselijk heet deze versie dan ook Metal II. En om het dan net even anders te maken dan het origineel, zijn alle nummers op een andere plek ingedeeld.Lees verder ›

Soms neem ik uit sympathie een promo op. Fastball Music, dat is zo een label dat zich echt inzet voor bands en met veel enthousiasme probeert zijn releases in de markt te zetten. Dat het dan om groove metal gaat van een Duitse band die ik van haar noch pluimen ken, dat doet er dan even niet toe. Mooie promo, altijd welkom. Unforged is een vijftal dat uit Duitsland komt en is nu vier jaar bezig.Lees verder ›

Ghost Of Perdition!!! Oh, wacht. Dit is niet dat ene nummer van die ene Zweedse progressieve deathmetalpionier (Opeth mocht je het je afvragen). Neen, we hebben hier te maken met het derde album van Dawn of Solace, het geesteskind van Tuomas Saukkonen. Deze alleskunner is ook wel bekend van zijn andere bands Wolfheart, Before the Dawn en Black Sun Aeon. Hij vervult alle muzikale klanken die we op dit Flames of Perdition te horen krijgen. Aangevuld met de prachtige heldere vocalen van Mikko Heikkilä (bekend van Kaunis Kuolematon) vinden we een uiterst competent duo achter dit nieuwe werk.Lees verder ›