Headlines

Akhenaten was een farao die tussen 1353-1336 of 1351-1334 voor Christus het oude Egypte leidde en vooral opviel doordat hij bij zijn volgelingen het Atenïsme introduceerde: de verering van de god Aten als almachtig wezen in plaats van wat de Egyptenaren voordien deden: een heel legertje aan goden aanbidden. Akhentaten was zijn tijd ver vooruit met zijn monotheïsme maar in tegenstelling tot de mensheid in latere tijden, waren ze in Egypte snel klaar met Aten nadat Akhenaten eenmaal was overleden: herinneringen aan de farao werden letterlijk gewist, zijn opvolgers lieten geschiedschrijvers noteren dat hij ‘de vijand’ en ‘de crimineel’ was en alle oude bekende goden werden weer uit de kast getrokken.Lees verder ›

De eerste kanshebber op een plaats in de jaarlijst is een feit. Benthik Zone uit Portugal. Nooit eerder van gehoord, al zijn ze bezig van in 2016 en is dit de derde langspeler die door de deur van deze blackmetalconstellatie passeert. Ik zag staan Portal (niet enkel in de tracklisting) en Blut Aus Nord en ik liet mijn professionele activiteiten even voor wat ze waren. Ondertussen heb ik deze langspeler al talloze keren beluisterd en telkens weer vergat ik de review op te maken, ondanks mijn nobele intenties. Εἴδωλον is zo een album waarbij alles vervaagt. Mijn excuses alvast aan de eindredacteur.Lees verder ›

In het ruim dertig (!!) jarige bestaan van de Amerikaanse deathmetalband Immolation wisten de heren het ene na het andere succesvolle album af te leveren. Ontegenzeggelijk is de grote doorbraak toch wel het in 2000 verschenen album Close To A World Below, waarbij ik persoonlijk meer de voorkeur geef aan het daaropvolgende Unholy Cult (2002). Het bijzondere aan Immolation is dat de band in staat is om met de wortels verankerd te blijven in het old-school gebeuren, terwijl hij wel degelijk inventief genoeg is om ook de jongere doelgroep aan te spreken. Immolation heeft immers in de afgelopen dertig jaar een brede schare aan fans vergaard. Fans van diverse pluimage en achtergrond, waarbij de gemene deler is dat deze metaalhoofden graag naar uiterst spannende muziek luisteren.Lees verder ›

YES! Hij is er weer, naar goede gewoonte. De kampioen in de categorie "laat mij eens een dik dozijn actuele Belgische bands horen". Aan editie 23 zitten we anno 2022 en er is geen sprake van dat er sleet op komt. Vorig jaar kregen we Face Your Underground 21 & 22 te horen en zien, logischerwijs zitten we nu aan 23. Drieëntwintig, dat is exact de helft van het aantal digipacks dat we ook weggeven van deze editie, dus hou de rubriek prijsvragen in de gaten!Lees verder ›

Wie zijn metal graag moeilijk zwaar en extreem lomp wil, is aan het goede adres bij Creator-Destructor. Het label herbergt wat zwaargewichten zoals Sunami, Gulch en het Japanse Kruelty. Typerend is dat deze bands in de basis vallen onder het kopje van hardcore, maar alle niet vies zijn om zware metalen in hun muziek te verwerken. Ook Slowbleed blijkt daarom prima op zijn plek bij het Amerikaanse label.Lees verder ›

Een nieuw album van Rolo Tomassi is altijd een gebeurtenis. Meestal zijn het goede jaren waarin de band zijn muziek uitbrengt, een beetje zoals wijnen er bepaalde jaren ook bovenuit steken. Dat belooft voor 2022 mensen! We zijn bijna van dat vervelende virus af! Laat de endemische fase van de pandemie dus beginnen met deze Where Myth Becomes Memory van Rolo Tomassi.Lees verder ›

Zwarte kaarsen tijdens een nog zwartere mis. Helse sferen. Slome blastbeats. Rituele repetitie. Verzwolgen worden door duisternis in de crypte van een ontheiligde kerk. De geesteswereld van duivelsfilosofen. Een verwrongen ziel schreeuwend om verlossing. Dat zijn maar een aantal van de zaken die door mijn hoofd schoten bij het beluisteren van deze split vol blackened doom. Lees verder ›

Mocht u nog wat geld hebben om stuk te slaan, neem dan eens een kijkje in de webshop van undergroundlabel Zwaertgevegt. Gespecialiseerd in black metal uit Nederland en dat dan op tape gegooid in oplages van hooguit enkele tientallen. Voor een paar euro heb je weer een schat erbij met gratis extra koppijn voor de buren.Lees verder ›

Een Harpyie (Harpij of roofster) staat in de Griekse mythologie voor drie mooie, gevleugelde dochters van Elektra en Thaumas. Ze hebben het gezicht van een oude vrouw, een vuil onderlijf en scherpe klauwen. Daarop afgaand verwachtte ik eerder een black- dan een folkmetalband. Toch is het folkmetal dat deze Duitse band nu al zeven albums (in tien jaar tijd, kom daar nog maar eens om) brengt. Daarbij dient opgemerkt te worden dat het accent eerder op folk dan op metal ligt.Lees verder ›

Nederland heeft vele grote namen voortgebracht in de metalwereld. Ook zijn er vele bands reeds verdwenen. Dead Head is echter een band die nog lang niet klaar is met het ten gehore brengen van zijn extreme thrash. Hoewel de band een trouwe groep aanhangers heeft en iedereen de band wel kent, blijft grootschalige erkenning uit. Maar het gezelschap blijft onverminderd doordenderen.Lees verder ›

Al met al een vermakelijke split van twee bands die de aandacht met hun nummers goed weten vast te houden en beiden kiezen voor een wat smerig sludge geluid, met voldoende herkenbaarheid en ideeën om de aandacht moeiteloos vast te houden. Oneindige mediocriteit is het in ieder geval zeker niet.Lees verder ›

Aan de kant van Optimist krijg je bijna fantasieloze d-beat/hardcore te verwerken. Japanische Kampfhörspiele vult het creatieve gat met allerlei experimenten, maar die zijn niet half zo goed uitgevoerd en bedacht als de band zou kunnen. Een kleurloze split die niet meer dan redelijk is, en waar je best geen geld in steekt. Sommige bands gedijen gewoon beter temidden van een drukke levendige wereld waaruit frustratie kan worden getapt. Sluit ze een half jaar op, en er komt alleen nog maar saaie meuk uit.Lees verder ›

Oudgedienden van het vak der Nederlandse zwaar metaal. Jawel, Martyr is terug met een nieuwe plaat, getiteld Planet Metalhead! En nee, dan bedoelen wij niet de inmiddels opgeheven Martyr uit Roosendaal, maar de heavy/power/speed metalformatie uit Utrecht dat is opgericht in 1982. Blijkbaar ontstaat daar nogal eens een misverstand over. Grappig feitje: ik speel zelf in een band met een ex-lid van Martyr uit Roosendaal (maar dat zal ik hier niet verder gaan toelichten). Heavy metal uit Utrecht staat vandaag op het menu. Dat het maar moge smaken!Lees verder ›

1991. De Use Your Illusion-platen werden uitgebracht en Guns N’ Roses was zonder twijfel de grootste rockband op de planeet, met alle respect voor R.E.M., Nirvana, Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers en Metallica die dat jaar ook een iconisch album uitbrachten. Helaas kwam er nooit een waardige opvolger voor dit dubbelalbum. The Spaghetti Incident? (1993) was een (leuk) coveralbum en Chinese Democracy (2008) verdeelde de fans. Ikzelf vond het maar flauw, maar dat krijg je natuurlijk met zo’n gevaarlijke combo van (te) hoge verwachtingen en overdreven lang te moeten wachten. Plus, een GNR-album zonder Slash of Duff McKagan? Echt waar Axl? Zelfs Matt Sorum had het schip al verlaten en stapte met Slash en Duff in het Velvet Revolver-avontuur. Het ging van kwaad naar erger met de band. Axl Rose nam bijvoorbeeld meer gewicht op dan een rol keukenpapier in een plas water. Om van zijn stem maar te zwijgen. Het was soms pijnlijk om op te luisteren.Lees verder ›